Εκτός συνόρων, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευ­ρώπη έχουν δώσει ρέστα ως μαθητευόμενοι μάγοι. Και, παρά τα διαδοχικά χαστούκια, όχι μόνο δεν φαίνεται να προβληματίζονται, αλλά συνεχίζουν απτόητοι στην ίδια λογική του πα­ραλόγου. Από πού να το πιάσει κανείς και πού να το αφήσει.

♦   Από την πρώτη επέμβαση στο Ιράκ και τις
κυρώσεις, που κόστισαν – σύμφωνα με τον ΟΗΕ – τη ζωή σε 576.000 παιδιά;

♦   Από τη δεύτερη επέμβαση στην ίδια χώρα και τα όσα επακολούθησαν, με συνέπεια να χά­σουν τη ζωή τους από 500.000 έως 1,6 εκατ. άνθρωποι, που έδωσαν αναπάντεχη δυναμική στην Αλ Κάιντα στο Ιράκ και αργότερα στο ίδιο το Ισλαμικό Κράτος;

♦  Από την υιοθέτηση της θεωρίας «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», που οδήγησε στη στήριξη των τζιχαντιστών στη Λιβύη – όπου μέχρι στιγμής έχουν πεθάνει 50.000 άνθρωποι – κατά του Μουαμάρ Καντάφι και παρόμοιων ομάδων κατά του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συ­ρία – όπου τα θύματα αγγίζουν σε αριθμό τις 200.000 -, αλλά και στην ανατροπή της ίδιας αυτής θεωρίας με τη στήριξη, σχεδόν ταυτό­χρονα, των Κούρδων της Συρίας που μάχονται κατά των τζιχαντιστών, αλλά υπέρ των δυνάμε­ων του Άσαντ, χωρίς βέβαια να εγκαταλείπουν τους «παραδοσιακούς συμμάχους» τους, εν προκειμένω τις μοναρχίες του Κόλπου, οι οποί­οι πρωταγωνιστούν στην τροφοδότηση (με όλα τα μέσα) του πολεμικού κλίματος μεταξύ σου­νιτών και σιιτών;

♦     Από τη μουδιασμένη αντίδραση στην εκλογική νίκη των Αδελφών Μουσουλμά­νων στην Αίγυπτο και τη διόλου κεκαλυμμένη «ανακούφιση» μετά το πραξικόπημα που επα­νέφερε τον στρατό στην εξουσία, μια αποδοχή που σφραγίστηκε με την πλήρη ομαλοποίηση των σχέσεων Δύσης – Καΐρου;

♦   Από τις επιθέσεις μη επανδρωμένων στο Πακιστάν και την Υεμένη, που έχουν στοιχίσει τη ζωή σε μερικές δεκάδες «τζιχαντιστές» και σε… 4.700 αμάχους;

♦ Από τη διαχρονική υποκριτική στάση δήθεν «τήρησης ίσων αποστάσεων», που διαιωνίζει μια κατάφωρη αδικία εις βάρος των Παλαιστινίων;

Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς; Με τι απ' όλα να πρωτοταΐσει την οργή του;

Ο «εσωτερικός εχθρός»

Εντός «συνόρων» δε, τα πράγματα μόνο καλύ­τερα δεν είναι. Η Δύση, επαναλαμβάνουν πολλοί μετά τις επιθέσεις στη Γαλλία, βρίσκεται αντιμέ­τωπη με έναν «εσωτερικό εχθρό». Ποιο είναι το «προφίλ» του; Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαι­ότητα. Οι «Ευρωπαίοι τζιχαντιστές», που έχουν πάρει τον δρόμο για το μέτωπο τα τελευταία χρόνια ή που έχουν προβεί σε επιθέσεις στη μέ­χρι πρότινος «πατρίδα» τους, μοιράζονται ελάχι­στα χαρακτηριστικά. Κάποιοι προέρχονται από τα γνωστά υποβαθμισμένα προάστια των μη­τροπόλεων, άλλοι έχουν μεγαλώσει σε κοινωνι­κά ιδρύματα και άλλοι σε εύπορες οικογένειες της μεσαίας τάξης. Κάποιοι βρέθηκαν από νωρίς αντιμέτωποι με τον νόμο και άλλοι μπήκαν πανη­γυρικά στο πανεπιστήμιο.

Αυτά που «ξεχωρίζουν» οι περισσότεροι ανα­λυτές που έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα ως κοινά στοιχεία είναι: Πρώτον, μια ανάγκη των ανθρώπων αυτών να κάνουν αισθητή τη διαφο- ρετικότητά τους, την αντίθεσή τους με το κοινω­νικό σύνολο έτσι όπως αυτό τους παρουσιάζεται και, συχνά, με την οικογένειά τους.

Η στράτευ­ση από μέρους τους σε ένα ακραίο θρησκευτι­κό κίνημα, το οποίο απορρίπτεται από το μεγα­λύτερο μέρος της κοινωνίας γύρω τους και το οποίο πρωταγωνιστεί στα ΜΜΕ για τα «φρικτά» μεν, «θεαματικά» δε κατορθώματά του, φαίνεται δελεαστική. Δεύτερον, η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων «μαχητών» δεν έχουν στρατευ­τεί μέσα σε τζαμιά, αλλά μέσω του Ίντερνετ, και έχουν ως μπούσουλα «επιλεγμένες πληροφορί­ες και οπτικοακουστική καθοδήγηση». Αποτέλε­σμα αυτού είναι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι που αποφασίζουν να πάρουν τα όπλα, είτε είναι μου­σουλμάνοι από γέννηση είτε όχι, γνωρίζουν στην ουσία ελάχιστα πράγματα για το Ισλάμ, πόσο μάλλον για την τζιχάντ.

Πολλοί εξ αυτών, για παράδειγμα, φεύγο­ντας για το μέτωπο δεν ξέρουν ότι είναι άλλο πράγμα η Αλ Κάιντα και άλλο το Ισλαμικό Κρά­τος. Τι κι αν τελικά δεν γνωρίζουν τι πραγματικά λέει το Κοράνι; Τι κι αν δεν μιλάνε γρι αραβικά; Τι κι αν δεν ξέρουν τίποτα από την ιστορία των τόπων στους οποίους πάνε να πολεμήσουν στο όνομα της θρησκευτικής «καθαρότητας» και κάποιας «προφητείας»; Αυτό που φαίνεται να τους προσφέρει το τζιχαντιστικό κίνημα είναι «η ευκαιρία να συμμετάσχουν στη μάχη» και, κατά συνέπεια, «να αναγνωριστεί η συμβολή τους στην (όποια) ιστορία», να βγουν – με λίγα λόγια – από την αφάνεια…

Χαρακτηριστική η παραδοχή ενός κατά δή­λωση «πρώην τζιχαντιστή» στη γαλλική ιστοσε­λίδα Mediapart: «Το Ισλάμ μου έδωσε πίσω την αίσθηση της αξιοπρέπειας εκεί που η Γαλλία με ταπείνωνε». Για να επιστρέψουμε, κάπως έτσι, στα περί «εσωτερικού εχθρού»…

Το βασικότερο πρόβλημα της Δύσης σε αυτή τη μάχη μοιάζει να είναι πως ο μεγαλύτε­ρος «εσωτερικός εχθρός» είναι ο εαυτός της. Η αδιαφορία της έναντι των αδυνάμων – όποιοι κι αν είναι αυτοί, ξεκινώντας από τους μετανά­στες και υπενθυμίζοντας το… απόλυτο τίποτα που ακολούθησε την εξέγερση του 2005 στα γαλλικά προάστια.

Η παγίωση της έννοιας πολιτών α', β' και γ' κατηγορίας. Η υιοθέτηση της ακροδεξιάς και εθνικιστικής ατζέντας με σκοπό τη «με κάθε κόστος» επιβίωση της εκάστοτε κυβέρνησης ως «πολιτική απάντηση» στην επικίνδυνη άνο­δο της αντι-μεταναστευτικής ρητορικής.

Η αβίαστη – τελικά – θυσία του μέλλοντος των παιδιών της στο όνομα μιας εκάστοτε «ομαλότητας». Η εγκληματική επανάπαυση σε αυτό που κάποιοι επιμένουν να ονομάζουν «δημο­κρατικές αξίες», παρά τον καθημερινό κατάφω­ρο βιασμό τους από τις ίδιες τις κυβερνήσεις. Η εθελοτυφλία, τελικά, μπροστά σε μια γενικότε­ρη κρίση ταυτότητας, την οποία ουδείς μοιάζει διατεθειμένος να αντιμετωπίσει, παρά το γεγο­νός ότι όλοι αντιλαμβάνονται πως ο βασιλιάς έχει μείνει γυμνός αφήνοντας πίσω ένα δυσβά- σταχτο ιδεολογικό κενό και έναν στρατό από κάθε λογίς «πρόθυμους» για να το καλύψουν.

Παρακολουθήσεις τηλεφώνων στο όνομα της «ελευθερίας της έκφρασης»

Τέσσερα εκατομμύρια πολί­τες διαδήλωσαν στη Γαλλία στο όνομα της «ελευθερίας της έκφρασης». Γι' αυτό και τα πρώ­τα «μέτρα» που ανέφερε η κυβέρ­νηση ως απάντηση στις αιματηρές επιθέσεις της περασμένης εβδο­μάδας δεν θα μπορούσαν να είναι άλλα από την… αύξηση των τηλε­φωνικών παρακολουθήσεων, της επιτήρησης του Διαδικτύου και των κοινωνικών δικτύων και… την κατά βούληση ανάπτυξη του στρατού σε εθνικό έδαφος. Όλα βαίνουν βάσει σχεδίου.

Αστυνομική θεραπεία

Επιπλέον, τόσο ο Γάλλος πρωθυ­πουργός όσο και μέλη του Υπουργι­κού Συμβουλίου ξεκαθάρισαν πως το «κακό» ξεκινάει από το Διαδίκτυο και τα social media, τα οποία και πρέπει να παρακολουθούν «πολύ πιο στενά»… Για τον λόγο αυτόν θα προωθηθούν οι κατάλληλες fast track τροπολογίες. Όσο για τις μυ­στικές υπηρεσίες… αυτές θα πρέπει να πάρουν το «πράσινο φως» για να μπορούν να παρακολουθούν ανε­νόχλητες λίγο – πολύ τα πάντα. Αυτά προς το παρόν… και βλέπουμε.

Καθότι… το UMP – και ο Νικο- λά Σαρκοζί που έχει επανέλθει στο προσκήνιο – αλλά και το ενισχυμέ- νο στις δημοσκοπήσεις ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο έχουν έναν μακρύ κατάλογο «προτάσεων» που αφο­ρούν – φυσικά – τους μετανάστες, και μένει να φανεί ποιες από αυτές θα υιοθετηθούν για να «κατευνα­στούν» τα πνεύματα των ψηφοφό­ρων.

Φυσικά, δεν είναι μόνο η Γαλλία που χρησιμοποιεί την αφορμή των επιθέσεων για να προωθήσει μια σειρά από τουλάχιστον «αμφιλεγό­μενα» ζητήματα. Το πρώτο πράγ­μα που έκαναν οι Ευρωπαίοι ηγέτες που συναντήθηκαν στο Παρίσι για να «τιμήσουν» την «ελευθερία της έκφρασης» ήταν να ζητήσουν από τις εταιρείες – παρόχους του Ίντερ­νετ «μεγαλύτερη συνεργασία», ενώ ορισμένοι έριξαν στο τραπέζι και την ιδέα «μεγαλύτερων συνοριακών ελέγχων» (χωρίς να ξεκαθαρίζουν σε ποια «σύνορα» αναφέρονται).

Την ίδια ώρα, μέλη της βρετανι­κής κυβέρνησης προχώρησαν σε δηλώσεις με τις οποίες χαρακτη­ρίζουν «άμεση ανάγκη» την παρα­χώρηση περισσότερων εξουσιών στους πράκτορες, ενώ οι μυστικές υπηρεσίες στις… ΗΠΑ κάνουν σχε­δόν «πάρτι».

Όπως όλα δείχνουν, το Κογκρέ­σο πείσθηκε ευθύς αμέσως για την ανάγκη αύξησης του προϋπολογι­σμού της NSA κατά 40 δισ. δολά­ρια… ενώ – και εδώ είναι η κορύ­φωση – Αμερικανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι και ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές έσπευσαν να υπο­στηρίξουν ότι «κάτι τέτοια περιστα­τικά, όπως οι επιθέσεις στη Γαλλία, δείχνουν πόσο εγκληματικά ανεύ­θυνοι είναι αυτοί που υπερασπί­ζονται ανθρώπους σαν τον Έντου- αρντ Σνόουντεν»!

Η συνέχεια στις 18 Φεβρουαρίου… όποτε και θα πραγματοποιηθεί η σύνοδος κατά της «τζιχαντιστικής τρομοκρατίας» με πρωτοβουλία του Λευκού Οί­κου…