Στην πρώτη εμφάνιση του προέδρου του τότε Συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου το 2008, στην καθιερωμένη δεξίωση για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας, το ενδιαφέρον όλων, όπως και τα φλας των φωτογράφων, στράφηκαν πάνω του και κυρίως στη συνοδό του.

Στην πρώτη εμφάνιση του προέδρου του τότε Συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου το 2008, στην καθιερωμένη δεξίωση για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας, το ενδιαφέρον όλων, όπως και τα φλας των φωτογράφων, στράφηκαν πάνω του.
 
Ο κύριος λόγος ήταν η συνοδός του. Η 23χρονη Καντίτσα Σάνκο, κομμώτρια από τη Σιέρα Λεόνε, κάτοικος Αχαρνών, μετανάστρια δεύτερης γενιάς στην Ελλάδα που στάθηκε στο πλευρό του συνομίλησε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με τους αρχηγούς των κομμάτων, τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας, ακόμη και με τη μητέρα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Μαργαρίτα Παπανδρέου. Έδωσε συνεντεύξεις σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, δήλωσε μάλιστα πως βρήκε όλες αυτές τις συζητήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς «ενδιαφέρουσες», διαβεβαιώνοντας το συνοδό της πως δεν έπληξε ούτε μια στιγμή.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ρωτήθηκε για τους λόγους που είχε επιλέξει τη συγκεκριμένη συνοδό απάντησε: «Πρώτη φορά ήρθα στο Προεδρικό Μέγαρο και για να μην πλήξω έφερα μαζί μου και την Καντίτσα. Αλλωστε το δικαιούται, είναι δεύτερης γενιάς μετανάστρια. Αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα. Αυτό ήθελα να δείξω».

 Επτά χρόνια μετά η εφημερίδα «Καθημερινή» αναζήτησε την Καντίτσα Σάνκο και την εντόπισε στο Λονδίνο όπου ζει εδώ και πέντε χρόνια.
 
Η Καντίτσα έφυγε οριστικά από την Ελλάδα το 2010. «Δεν μπορούσα άλλο την αβεβαιότητα, το τρέξιμο για χαρτιά κάθε χρόνο», λέει στην «Κ». Πρωτοήρθε στην Ελλάδα από τη Σιέρα Λεόνε στα 11 της. Οι γονείς της βρίσκονταν ήδη 10 χρόνια στη χώρα μας. Αμέσως γράφτηκε στο διαπολιτισμικό σχολείο, το οποίο θυμάται με νοσταλγία: «Ηταν πάρα πολύ ωραία, οι δάσκαλοι εξαιρετικοί. Γενικά η πρώτη εντύπωση από τη χώρα ήταν η καλύτερη, οι άνθρωποι ευγενείς, συμπαθητικοί».
Στο Λύκειο εγγράφηκε σε κανονικό σχολείο προκειμένου να δώσει πανελλήνιες -ο στόχος της ήταν η Νοσηλευτική της Αθήνας. Τελικά δεν έγραψε όσο καλά χρειαζόταν, οπότε στα 18 της γράφτηκε σε ΤΕΕ. Τότε όμως χρειάστηκε να βγάλει δική της άδεια παραμονής. «Ήταν πολύ δύσκολο. Δεν αναγνώριζαν το σχολείο, μου ζητούσαν ένσημα». Ευτυχώς, κάποιος της πρόσφερε δουλειά σε ένα κομμωτήριο. «Εργαζόμουν και μου κολλούσε ένσημα ώστε να έχω τα χαρτιά μου». Αργότερα η Καντίτσα έφυγε για λίγους μήνες στην Αμερική, σε ιεραποστολική αποστολή.

«Στο μεσοδιάστημα έληξε η άδειά μου, οπότε για να επιστρέψω έπρεπε να πάρω βίζα από την ελληνική πρεσβεία στις ΗΠΑ. Όταν γύρισα, μου είπαν ότι θα με απελάσουν γιατί δεν έχω χαρτιά». Εντελώς τυχαία τότε, ο Σύνδεσμος Αφρικανών Γυναικών πρότεινε εκείνη να συνοδεύσει τον κ. Τσίπρα στο Προεδρικό Μέγαρο. «Λίγο αργότερα μου είπαν ότι θα μου βγάλουν χαρτιά, αλλά θα πρέπει να κάνω από το μηδέν όλη τη διαδικασία, ότι είχαν ακυρωθεί όλα τα χρόνια που είχα ζήσει εδώ. Στην ουσία, ότι όλη η γνώση που είχα λάβει από το ελληνικό σχολείο, το απολυτήριό μου, ήταν άκυρα».

Έκανε ό,τι χρειαζόταν. «Πράγματι τους έφερα ένα σωρό χαρτιά, αλλά και πάλι δεν σήμαινε κάτι ότι σπούδαζα (σ.σ.: εξαιτίας του ιεραποστολικού έργου είχε λάβει υποτροφία για σπουδές στο Ελληνοαμερικανικό Κολέγιο). Έπρεπε να βρω κάποιον να υπογράψει ότι δουλεύω γι’ αυτόν. Την ίδια διαδικασία έπρεπε να κάνω κάθε χρόνο. Κάθε χρόνο που σπούδαζα ένιωθα αναγκασμένη να λέω ψέματα. Ήταν τρελό ότι έπρεπε να κάνω παράνομα πράγματα για να νομιμοποιηθώ».
 
«Ηρθα στο Λονδίνο και μου δώσανε αρχικά βίζα για δύο χρόνια και μετά άδεια παραμονής με αόριστη διαμονή. Αναγκάστηκα να αφήσω την υποτροφία μου στην Ελλάδα, αλλά είχα ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ». Εκεί επιτέλους ανέπνευσε. «Είναι πολύ διαφορετικά. Εάν είσαι έντιμος άνθρωπος μπορείς να ζήσεις έντιμη ζωή. Μπορώ να φύγω από το σπίτι μου χωρίς ταυτότητα, χωρίς τον φόβο ότι θα με σταματήσουν. Είχα φίλους στην Ελλάδα που, ενώ είχαν γεννηθεί εκεί, είχαν μεγαλώσει εκεί και μιλούσαν ελληνικά χωρίς την ελάχιστη προφορά, κατέληγαν στο τμήμα σε κάθε επιχείρησησκούπα». Ο νόμος Ραγκούση για την ιθαγένεια είχε κάνει την κοινότητα να αναθαρρήσει, αλλά γρήγορα ο νόμος πάγωσε. «Νιώσαμε ότι παίζανε μαζί μας. Κι εδώ (σ.σ.: στην Αγγλία) είναι αυστηροί οι νόμοι, αλλά τουλάχιστον ισχύουν και ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς. Στην Ελλάδα πήγαινες στον δήμο και δεν ήξεραν τι ισχύει. Ο καθένας σου ζητούσε ό,τι χαρτί ήθελε. Τους τα πήγαινες, τα έχαναν και σε έκαναν να τα ξαναβρείς».
 
Αν εύχεται κάτι είναι να μπορούν τα παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί εδώ να νομιμοποιηθούν. «Να μπορούν να γυρίζουν. Γιατί ξέρω ότι όποιος φεύγει από την Ελλάδα δεν φεύγει για πάντα».

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
 
 
 

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.