Κριτική ταινίας: «Το μυστηριώδες βλέμμα του φλαμίνγκο» - Γυναίκες στην έρημο των ανδρών
Τίτλος ταινίας: «Το μυστηριώδες βλέμμα του φλαμίνγκο»
Σύνοψη: Στην κατάξερη έρημο της Χιλής, ένα δεκάχρονο κοριτσάκι μεγαλώνει σ’ έναν κόσμο γυναικών, όπου οι άνδρες είναι ουσιαστικά απόντες. Γνωρίζει τον παιδικό έρωτα στο πρόσωπο ενός μικρού αγοριού, αλλά θα σταθεί αυτός ικανός να την κρατήσει μακριά από την περίεργη κοινότητα;
Σκηνοθεσία: Ντιέγκο Σερπέντες
Παίζουν: Ταμάρα Κόρτες, Ματίας Καταλάν, Πάολα Ντιναμάρκα
Το γύρω σκηνικό (ομολογουμένως κι εδώ κινηματογραφημένο με μαεστρία) θυμίζει Φαρ Ουέστ. Το μπαρ αποτελεί τόπο γυναικών, με τους άνδρες εξόριστους. Εδώ η σύγκρουση είναι ανάμεσα στα δύο φύλα, το πιστόλι άλλοτε κυριολεκτικό, άλλοτε ένας άτυπος φαλλός. Στη μέση του άδειου σκηνικού, στην έρημο, ένας νερόλακκος θα μπορούσε να αποτελεί μια κολυμβήθρα, μια αναβάπτιση του κόσμου, των διαφορετικών αντιλήψεων, όπως τη σηματοδοτεί η μικρή κοπελίτσα.
Αυτός ο περίεργος, μονοδιάστατος κόσμος, μια κοινότητα γυναικοκρατίας, διαθέτει χρώματα και μουσικές, έτσι που να μπορεί να χαίρεται την αυτονομία του, να ανταλλάσσει τις εμπειρίες του, να περιγράφει τις πίκρες του. Τα δάνεια από τη χιλιανή κουλτούρα χρώματα και οι χορογραφίες (πότε κυριολεκτικές, πότε απλά σωματικές) αποτελούν και το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο της δημιουργίας του Σερπέντες, μετατρέπουν την έρημο σε «ζωντανή» έκταση. Κάποιοι μίλησαν για ανανέωση του αλμοδοβαρικής τεχνοτροπίας, ένα είδος μετά-αλμοδοβαρισμού. Και, ναι, στο επίπεδο των δευτερευόντων στοιχείων (χρώματα, κινήσεις των σωμάτων και σκηνικά), θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί η συγκεκριμένη αναγωγή. Όχι, όμως, και όσον αφορά στην πολυδιάστατη ανάγνωση των ταινιών του Ισπανού, αφού ο Σερπέντες, παρά το ότι το επιδιώκει, δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει τις ανοικτές αναγνώσεις του αφηγήματός του.
Αξιολόγηση: **
Διαβάστε επίσης: