Η Mataroa Gallery παρουσιάζει την ομαδική έκθεση ζωγραφικής Η σιωπή του κόσμου, με τη συμμετοχή των δημιουργών Αγγελικής Αντωνέα, Αντρέα Βεντούρη, Φίλιππου Κούτρικα, Θοδωρή Μπαργιώτα και Δημήτρη Παπαδόπουλου. Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει η Νιόβη Κρητικού, ενώ την καλλιτεχνική διεύθυνση ο Νίκος Παπαδόπουλος.

Πέντε ζωγράφοι με διακριτές εικαστικές γλώσσες συναντιούνται γύρω από έναν κοινό πυρήνα: την αφοσίωση στη ζωγραφική διαδικασία και τους στοχασμούς που γεννά η ίδια η πράξη της ζωγραφικής. Χωρίς να επιδιώκουν μορφολογικές ομοιότητες, συγκροτούν ένα πεδίο σιωπηλής συνομιλίας, όπου η ζωγραφική αντιμετωπίζεται ως χώρος έρευνας, εσωτερικής εγρήγορσης και ουσιαστικής εμπειρίας.

Η Σιωπή του κόσμου δεν λειτουργεί ως απουσία, αλλά ως σύγχρονη παύση του βλέμματος. Το φως, η ύλη, η λιτότητα της χειρονομίας και η οικονομία της μορφής δεν υπηρετούν την αφήγηση, αλλά την αποκάλυψη. Η εικόνα δεν προκύπτει ως μίμηση, αλλά ως αποτέλεσμα εσωτερικής αναμέτρησης και συμπύκνωσης εμπειρίας.

Τα έργα των πέντε καλλιτεχνών συγκροτούν συνθήκες όπου το ορατό μετασχηματίζεται σε βίωμα. Η ζωγραφική επιφάνεια γίνεται τόπος φαινομενολογικής εγγραφής: άλλοτε υπόγειας, άλλοτε αυστηρής, πάντοτε απαιτητικής απέναντι στο βλέμμα του θεατή. Η σιωπή λειτουργεί ως ενεργό πεδίο νοήματος, καλώντας τον θεατή σε επιβράδυνση, παραμονή και συμμετοχή.

Η έκθεση Η σιωπή του κόσμου αποτελεί μια σαφή τοποθέτηση υπέρ της ζωγραφικής που διατηρεί το δικαίωμα στη δυσκολία, στη βραδύτητα και στην αβεβαιότητα, ως ουσιώδη στοιχεία μιας σύγχρονης εικαστικής εμπειρίας

Εγκαίνια: Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026 (7μμ – 11μμ)

Διάρκεια έκθεσης: 11 – 28 Φεβρουαρίου 2026

Mataroa Gallery: Ασκληπιού 76 & Ισαύρων, Αθήνα
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 12μμ-9μμ & Τετάρτη, Σάββατο: 12μμ-4μμ 

Νιόβη Κρητικού:

Πέντε εικαστικοί, με ετερόκλητες αφετηρίες και διακριτές εικαστικές γλώσσες, συναντιούνται γύρω από έναν κοινό πυρήνα, την αφοσίωση στη ζωγραφική διαδικασία και τους στοχασμούς που γεννά η ίδια η πράξη της ζωγραφικής. Η Αγγελική Αντωνέα, ο Αντρέας Βεντούρης, ο Φίλιππος Κούτρικας, ο Θοδωρής Μπαργιώτας και ο Δημήτρης Παπαδόπουλος δεν συνομιλούν μέσα από ομοιότητες μορφής, αλλά μέσα από μια βαθιά πίστη στη ζωγραφική ως πεδίο έρευνας, σιωπής και εσωτερικής εγρήγορσης.

 Η απόδοση του φωτός, η λιτότητα της έκφρασης, η σύλληψη του συναισθήματος και, κυρίως, ο τρόπος με τον οποίο κανείς κοιτά και στέκεται απέναντι στη ζωή, γίνεται εδώ η αφετηρία μιας εικαστικής δημιουργίας. Έτσι, η εικόνα γεννιέται ως αποτέλεσμα εσωτερικής αναμέτρησης και όχι ως μιμητική αναπαράσταση.

Η σιωπή του κόσμου λειτουργεί εδώ ως μια σύγχρονη παύση του βλέμματος που ενοποιεί τους εικαστικούς της έκθεσης. Μετατρέπεται σε έναν χρόνο συμπύκνωσης, όπου το ορατό μετασχηματίζεται σε εμπειρία. Το φως, η ύλη, η λιτότητα της χειρονομίας και η οικονομία της μορφής δεν υπηρετούν την αφήγηση, αλλά την αποκάλυψη. Πρόκειται για μια αργή, σχεδόν τελετουργική διερεύνηση του κάλλους, του υψηλού και του δέους, για μια διαρκή αναμέτρηση με την αισθητική αξία και τη φαινομενολογία της αντίληψης. Το υλικό παύει να υπηρετεί την εικόνα και γίνεται για τους δημιουργούς τόπος εμπειρίας και ανακάλυψης.

Η Αγγελική Αντωνέα, μέσα από αφαιρετικές χειρονομίες, αρθρώνει μια σύγχρονη ανταπόκριση της ζωγραφικής σκέψης πάνω στον καμβά. Τα θολά βλέμματα και τα ανεμοδαρμένα τοπία λειτουργούν ως λέξεις και παύσεις μιας μνήμης που πασχίζει να εγγραφεί, να χαράξει ιστορία.

Ο Αντρέας Βεντούρης αποτυπώνει την παρουσία μιας σύγχρονης νεανικής ψυχής μέσα από την απουσία. Ο χώρος, φορτισμένος από ερημιά, μιλά για αγριότητα, δράση και ζωή, αλλά και για μια ύπαρξη που δηλώνεται ακριβώς εκεί όπου φαίνεται να λείπει.

Ο Φίλιππος Κούτρικας διερευνά τη φόρμα και τη δράση μέσα σε ένα μεταφυσικό πεδίο ονείρου, εκεί όπου τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το ονειρικό θολώνουν και η επιθυμία συναντά τον ιδεασμό. Το έργο για τον ίδιο γίνεται ένα νοητό πέρασμα και όχι μια παγιωμένη κατάληξη.

Ο Θοδωρής Μπαργιώτας συμπυκνώνει τη συλλογιστική αυτή μέσα από μια ποιητική απόκρυψη αλλά συνάμα μεταφορά. Η ουσία των νιάτων υποχωρεί πίσω από δύο μαγικά κυάλια – βάζα, μετατρέποντας το βλέμμα σε πράξη αναζήτησης, αφήνοντας ένα καίριο ρητορικό ερώτημα, αυτό της επιλογής της ευτυχίας.

Τέλος, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος διερευνά τα όρια του κάλλους και της αισθητικής μέσα από την αυστηρότητα και την απαράμιλλη τελειότητα της ζωγραφικής φόρμας. Εδώ, το κάλλος αναμετριέται με το σκοτεινό, το γκροτέσκο και το φυσιοκρατικό, αποκαλύπτοντας την εύθραυστη ισορροπία τους.

Οι ζωγραφικές τους επιφάνειες γίνονται πεδία φαινομενολογικής εγγραφής, άλλοτε τόποι όπου ο κόσμος δεν απεικονίζεται, άλλοτε που βιώνεται υπόγεια. Εκεί το βλέμμα μαθαίνει να στέκεται, να ακούει, να παραμένει. Η ζωγραφική δεν απαντά, μα υποβάλλει σιωπηλά νέους άξονες. Δεν εξηγεί· αφήνει.

Τι είναι, άραγε, αυτό που συγκροτεί την ταυτότητα του βλέμματος;
Είναι η στιγμή πριν την ένωση, ή εκείνη που την υπερβαίνει;
Είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να συλλάβουμε και εν τέλει, να ερμηνεύσουμε τις προσλαμβάνουσες του κόσμου;

Ίσως είναι, η παύση που κατοικεί στην ήσυχη παραδοχή του μεγαλείου, στην ησυχία μιας στιγμής δημιουργίας που μετασχηματίζεται σε ένα νέο εικαστικό γεγονός.