Υπάρχουν επιχειρηματικές ιστορίες που μοιάζουν με καλοστημένο μύθο. Και υπάρχουν κι εκείνες που μυρίζουν ιδρώτα, χαρτόκουτα αποθήκης και τηλέφωνα που χτυπούν ασταμάτητα. Η ζωή του Γιώργου Γεράρδου ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Ο ιδρυτής της Πλαίσιο, που έφυγε από τη ζωή στα 80 του χρόνια, πρόλαβε να δει την εταιρεία του να περνά από τους λογαριθμικούς κανόνες στους υπολογιστές και από τα τετράδια σχεδίου στα e-shops και τα experience stores. Κι όμως, η λογική του έμεινε ίδια από την πρώτη μέρα,  λιγότεροι μεσάζοντες, χαμηλότερες τιμές, προσωπική σχέση με τον πελάτη.

Φοιτητής Πολιτικών Μηχανικών στο Πολυτεχνείο, έψαχνε εξοπλισμό για τα μαθήματα σχεδίου. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι τιμές δεν είχαν καμία λογική. Άλλα πλήρωνες στην Αθήνα, άλλα στη Θεσσαλονίκη, άλλα στην Πάτρα,  Οι ενδιάμεσοι φούσκωναν το κόστος κάτι που τον έκανε να βρει λύση. Έκανε έρευνα αγοράς στο εξωτερικό και παρήγγειλε μόνος του από τη Γερμανία έξι σχεδιαστήρια και τα πούλησε στους συμφοιτητές του φθηνότερα απ’ ό,τι τα έβρισκαν στην αγορά. 

Εκείνη τη στιγμή, όπως έλεγε αργότερα, «κατάλαβα τι σημαίνει να μειώνεις την εφοδιαστική αλυσίδα». Η ανάγκη του για φθηνά υλικά μετουσιώθηκε σε πραγματική επιχείρηση το 1969. Με περίπου 80.000 δραχμές δανεικές από φίλους και συγγενείς, νοίκιασε ένα στενό μαγαζάκι 12 τετραγωνικών στη Στουρνάρη 24. Ένα χώρο που μετά βίας χωρούσε δυο ανθρώπους. Εκεί γεννήθηκε το Πλαίσιο. Πουλούσε τα «τεχνολογικά εργαλεία» της εποχής όπως  σχεδιαστήρια, χάρακες, λογαριθμικούς κανόνες.

Το πλεονέκτημά του δεν ήταν μόνο η τιμή. Ήταν ότι ήξερε ακριβώς τι πουλάει. Ήταν και ο ίδιος χρήστης. Έδινε συμβουλές, εξηγούσε, πρότεινε λύσεις. Το μαγαζί έγινε στέκι μηχανικών και φοιτητών.   Μοίραζε τη ζωή του ανάμεσα σε σχολή και κατάστημα, δουλεύοντας ατέλειωτα δωδεκάωρα. Όταν ήρθε η ώρα της στρατιωτικής θητείας, βρέθηκε στον Έβρο.  Από το τηλέφωνο έδινε οδηγίες στους υπαλλήλους του και η επιχείρηση λειτουργούσε κανονικά.

Όταν τη δεκαετία του 1980 η πληροφορική έκανε την είσοδό της στην ελληνική πραγματικότητα ο Γιώργος Γεράρδος διέκρινε ότι οι υπολογιστές θα ήταν το μέλλον. Το μεγάλο στοίχημα λεγόταν Turbo-X. Υπολογιστές συναρμολογημένοι στο χέρι, κομμένοι και ραμμένοι για τον πελάτη. Ένα ελληνικό brand που πολλοί υποτίμησαν, αλλά άντεξε για  δεκαετίες. Βέβαια, η πορεία του δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Το ιστορικό κατάστημα της Στουρνάρη κάηκε δύο φορές, το 1985 και το 2008. Κάθε φορά το ξανάστηνε από την αρχή.

Ήρθαν μετά η οικονομική κρίση, η πτώση της αγοράς, τα capital controls. Κι όμως, η Πλαίσιο δεν κατέβασε ρολά. Δεν έκλεισε ούτε ένα κατάστημα. Δεν απέλυσε ούτε έναν εργαζόμενο. Δεν μείωσε μισθούς. Σε μια αγορά που συρρικνωνόταν, εκείνος μιλούσε για σταθερότητα και αξιοπιστία. Και τα νούμερα τον δικαίωναν. Η εταιρεία παρέμεινε κερδοφόρα, μοίραζε μερίσματα και χρηματοδοτούσε την ανάπτυξή της κυρίως με δικά της κεφάλαια. Η είσοδος στο Χρηματιστήριο έδωσε κύρος.

Μέχρι τα τελευταία χρόνια συνέχιζε να πηγαίνει στις εγκαταστάσεις της Μαγούλας, στα 22.500 τετραγωνικά των αποθηκών και της παραγωγής, σαν να ήταν ακόμα το μικρό μαγαζί της Στουρνάρη. Ήξερε τα τμήματα, τους ανθρώπους, τις λεπτομέρειες. Δεν έμαθε ποτέ να διοικεί από απόσταση. Όταν παρέδωσε τη σκυτάλη στον γιο του, Κώστα, δεν αποσύρθηκε πραγματικά. Έμεινε εκεί, ως σημείο αναφοράς. Σχεδίαζε νέα ανοίγματα, ακόμα και στις λευκές συσκευές, πιστεύοντας ότι η τεχνολογία θα διαπερνά όλο και περισσότερο την καθημερινότητα.

Ο Γιώργος Γεράρδος δεν άφησε πίσω του απλώς μια επιχείρηση με 26 καταστήματα. Άφησε ένα παράδειγμα επιμονής και πρακτικού μυαλού. Την απόδειξη ότι μια ιδέα, λίγα δανεικά και πολλή δουλειά μπορούν να γεννήσουν κάτι που αντέχει δεκαετίες. Από ένα δωμάτιο 12 τετραγωνικών, έχτισε ένα ολόκληρο «πλαίσιο» ζωής. Και αυτό, τελικά, είναι το πιο δύσκολο επίτευγμα.

Διαβάστε επίσης

METLEN: Συνεργασία με την Acciaieria Arvedi και υποστήριξη ένταξής της στο ιταλικό Energy Release 2.0

Στρατηγική συμφωνία Aktor – Suez στον τομέα διαχείρισης υδάτων

Πώς οι Κινέζοι «ροκανίζουν» την ευρωπαϊκή κυριαρχία, αλλάζοντας τον χάρτη της ελληνικής αγοράς αυτοκινήτου