Ποιους – και γιατί – βολεύει η τοξική πόλωση που έχει αρχίσει να κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας; Όλους όσοι, με κάποιον τρόπο, αισθάνονται πως κινδυνεύουν στις επόμενες κάλπες.

Πρώτη και καλύτερη σε αυτήν τη λίστα είναι η κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία, καθώς βιώνει μια μακράς διαρκείας αμφισβήτηση που μεταφράζεται σε σοβαρές δημοσκοπικές απώλειες, οι οποίες επιβεβαιώνουν πως δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε προσωρινή η κατακρήμνιση στις ευρωεκλογές (28,31%) συγκριτικά με τον θρίαμβο (40,56%) των εθνικών εκλογών του Ιουνίου 2023.

Για τη Ν.Δ. η πόλωση είναι όρος δημοσκοπικής και εκλογικής ανάκαμψης – αν και όχι ο μοναδικός, αφού, όπως θα διαβάσετε στο αναλυτικό ρεπορτάζ του «Ποντικιού», υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες από τους οποίους κρίνεται αυτήν την περίοδο η άνοδός της.

Όσο μάλιστα γίνεται ευρύτερα κατανοητό ότι δεν είναι σε θέση να παρέμβει αποτελεσματικά – τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα και όχι προεκλογικά – δίνοντας πραγματικές λύσεις στα σημαντικότερα από τα προβλήματα της κοινωνίας, όπως η ακρίβεια και το στεγαστικό, η πόλωση «είναι μια κάποια λύσις», όπως έγραψε ο μέγας Αλεξανδρινός για τους «βαρβάρους».

Η πόλωση, προφανώς, θα επιδιωχθεί με κάθε μέσον: από τις σκληρές ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις έως τα λαϊκιστικά ψευδοεμφυλιακά καραγκιοζιλίκια, όλα θα αξιοποιηθούν για να περιχαρακωθεί η κρίσιμη κεντρώα μάζα με την επίκληση του κινδύνου για «χάος» και «διάλυση» της χώρας.

Αυτό ακριβώς το παιχνίδι όμως εξυπηρετεί απολύτως κάποια από τα μικρότερα – υπάρχοντα και υπό ίδρυση – κόμματα, τα οποία προβάλλουν είτε ως θύματα του «ακροδεξιού αντικομμουνισμού» είτε ως αυθεντικοί εκφραστές του «αντισυστημισμού» είτε ως «τιμωροί» της κυβερνητικής «διαφθοράς» και των «εγκλημάτων» της είτε, εν τέλει, ως οι μόνες «πατριωτικές» φωνές. Απ’ όλα έχει (και αυτός) ο μπαξές.

Πολύ μεγάλη δυσκολία σε αυτό το παιχνίδι έχει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν μπορεί να λαϊκίσει ή να εκπέμψει τοξικότητα και είναι υποχρεωμένο να πηγαίνει «με τον σταυρό στο χέρι» λόγω του φόβου μήπως του γυρίσουν οριστικά την πλάτη οι κεντρώοι.

Όμως δεν είναι σε θέση να εκμεταλλευτεί τη μη τοξικότητά του έναντι των πολιτικών του αντιπάλων επειδή η εσωκομματική αντιπολίτευση εκπέμπει αφόρητη τοξικότητα στο εσωτερικό του, η οποία του αφαιρεί αξιοπιστία σε όσους επιζητούν κυβερνητική λύση.

Αλλά και ο Τσίπρας, αν και όταν εμφανίσει το νέο του κόμμα, πολύ θα δυσκολευτεί να λαϊκίσει εάν όντως θέλει να υπηρετήσει το προσωπικό του rebranding.

Έτσι το παιχνίδι της πόλωσης και της τοξικότητας θα παιχτεί κυρίως μεταξύ της Ν.Δ. και των διαφόρων μικρών…

Διαβάστε επίσης:

Βρέθηκε η… μύγα που τσίμπησε τον Νίκο Δένδια

H ΔΕΘ σε νέες περιπέτειες με ευθύνη της κυβέρνησης

Το σύστημα Μητσοτάκη–Γεωργιάδη και η «ανήκεστος βλάβη» στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία