Όσοι πιστεύουν στη κοινοβουλευτική δημοκρατία θεωρούν ότι η εναλλαγή στην εξουσία είναι συστατικό στοιχείο για να υπάρχει υγιές πολιτικό σύστημα.

Ο χειρισμός των εθνικών θεμάτων αποτελεί προνόμιο του πρωθυπουργού χωρίς διάθεση συνεννόησης με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Οι υποκλοπές καταγράφουν το παρακμιακό καθεστώς στο οποίο βρίσκεται η χώρα, από τους 90 παρακολουθούμενους μόνο 3 άσκησαν αγωγή για να μάθουν ποιοι και γιατί τους παρακολουθούσαν, όταν ακόμα και ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων δεν εξεδήλωσε έστω και για τα μάτια του κόσμου το ενδιαφέρον να μάθει ποιοι τον παρακολουθούσαν και αν αυτές οι παρακολουθήσεις έφτασαν και στην απέναντι όχθη του Αιγαίου. Εμένα ως απλό πολίτη ποιος μπορεί να με διαβεβαιώσει για του λόγου το αληθές.

Η τραγωδία των Τεμπών, τα ξεμπαζώματα και τα μπαζώματα που ακολούθησαν, και κυρίως οι παλινωδίες της δικαιοσύνης, μειώνουν συνεχώς την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού σ’ αυτόν το θεσμό.

Ως κοινωνία ζούμε ένα πολιτικά μουχλιασμένο περιβάλλον αναζητώντας ρωγμή ελπίδας.

Η λεγόμενη προοδευτική παράταξη ευρίσκετε σε πλήρη κατακερματισμό. Μικρομεσαίες συλλογικότητες χωρίς έμπνευση και χωρίς εμπνευσμένες πολιτικές πρωτοβουλίες που να συγκλίνουν σε ένα ρωμαλέο πολιτικό μέτωπο ώστε να εκμηδενίσουν για άλλη μια φορά το σαθρό Μητσοτακικό επιχείρημα περί σταθερότητας. Το ίδιο επιχείρημα επαναλαμβάνει η δεξιά ως δίλημμα στον ελληνικό λαό διαχρονικά. Από το ότι κινδυνεύει η δραχμή από τον Γεώργιο Παπανδρέου μέχρι το ότι είμαστε η συνταγματική νομιμότητα του ΄80-΄81, και μέχρι το σημερινό ψευδοεπιχείρημα της σταθερότητας, αποδεικνύει ότι αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα δεν ωχριούν να επικαλεστούν το όποιο ψευδεπίγραφο δίλημμα.

Φοβούμαι ότι η μεγάλη σύγκρουση όπως εξελίσσονται τα πράγματα αντί να στραφεί κατά της ετοιμόρροπης κυβέρνησης θα κυριαρχήσει ανάμεσα κυρίως στον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη με στόχο το ποιος θα καταλάβει το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης εν όψει των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών. Όταν πολιτεύεσαι πρέπει καθημερινά να αποδεικνύεις ότι υποτάσσεις το κακοτράχαλο “εγώ” στο συμφέρον της κοινωνίας για την οποία διακυρήττεις ότι νοιάζεσαι και αγωνίζεσαι.

Η κοινωνία σφαδάζει σε ένα αφόρητο, αγχώδες και καταθλιπτικό γι’ αυτήν περιβάλλον. Είναι η ώρα και ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης αλλά και οι άλλοι παράγοντες του δημοκρατικού χώρου να αναλάβουν πρωτοβουλία, να αποδείξουν ότι νοιάζονται για το εμείς, είναι και οι δύο νέοι, έχουν χώρο και χρόνο μπροστά τους για τις επιδιώξεις τους. Σε αυτή τη συγκυρία είναι ανάγκη και απόλυτη προτεραιότητα να αναζητηθεί λύση σαν εκείνη της δημιουργίας και της συγκρότησης της Ένωσης Κέντρου (Σεπτέμβριος 1961) η οποία έπειτα από 30 χρόνια από το θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου αμφισβήτησε τη κυριαρχία της ΕΡΕ και του Κωνσταντίνου Καραμανλή και σε 2,5 χρόνια από την ίδρυση της ικανοποίησε το πάνδημο αίτημα για αλλαγή και ανατροπή με 53%.

Η κοινωνία σήμερα σε υπερβολικό ποσοστό επιθυμεί και επιδιώκει την εκθρόνιση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτό το αίτημα μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική αλλαγή αν Τσίπρας και Ανδρουλάκης και λοιποί αρχηγοί του προοδευτικού τόξου αναλάβουν με γενναιότητα τη πρωτοβουλία συγκρότησης ενός ενιαίου δημοκρατικού ψηφοδελτίου με 10 και πλέον κεντρικά προγραμματικά ζητήματα που αφορούν άμεσα το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας και με επικεφαλής, αν χρειαστεί, τρίτο σε αυτή τη συγκυρία πρόσωπο.

Όσοι και όποιοι από τους πρωταγωνιστές εκδηλώσουν πρωτοβουλία προς μία τέτοια λύση ακόμη και δημοψηφισματική μεταξύ τους, η κοινωνία θα τους το πιστώσει θετικά, όσοι δεν…

*Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής είναι πρώην υπουργός και πρώην βουλευτής

Διαβάστε επίσης

Το Ιράν μετά τον Χαμενεΐ και η διαδοχή της ηγεσίας

Η επόμενη ημέρα της κρίσης φέρνει ακριβότερη ενέργεια και νέες πιέσεις στην καθημερινότητα

Τοξική πόλωση με κάθε μέσον