Το καλόγουστο αλλά αυτονόητο σκηνικό (Μυρτώ Λάμπρου) της παράστασης του τσεχοφικού «Βυσσινόκηπου» κυριαρχεί στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου χωρίς, ωστόσο, να ανοίγει διάπλατα τα παράθυρα της φαντασίας μας.

Πρόκειται για μια ρωσική ντάτσα που μοιάζει με θερμοκήπιο, στολισμένο με πολύχρωμα βιτρό, ενώ στο βάθος δεσπόζουν τεράστιες ανθισμένες βυσσινιές. Και απεικονίζει αυτό το ονειρεμένο κτήμα, που, καταχρεωμένο πια, σύντομα θα βγει σε δημοπρασία. Μόνο που οι ιδιοκτήτες του – η αριστοκρατική οικογένεια Γκάγιεφ –, βυθισμένοι στις αυταπάτες τους, αρνούνται να συνειδητοποιήσουν την επικείμενη απώλειά του και να αντιμετωπίσουν το αβέβαιο μέλλον που εγκυμονεί την αλλαγή του κόσμου. 

Σ’ αυτή την «κωμωδία σε τέσσερις πράξεις» – όπως χαρακτήρισε ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας το έργο του – όλα τα πρόσωπα «αρνούνται» να ενηλικιωθούν, ακροβατώντας ανάμεσα σε μια ανέλπιδη παιδικότητα και σε μια υπόκωφη μελαγχολία. Όμως, τι εννοούσε ο Τσέχοφ με την έννοια της κωμωδίας; Όχι πάντως την εκδοχή του Έκτορα Λυγίζου, που έδωσε έμφαση στα φαρσικά στοιχεία που διανθίζουν το κείμενο αλλά και στη γελοιότητα των ηρώων. Γεγονός που οδήγησε κάποιους ηθοποιούς σε υπερβολές και κατ΄ επέκταση αφαίρεσε τις δραματικές αποχρώσεις που τρυπώνουν στις χαραμάδες των λέξεων. Ούτε η Αμαλία Μουτούση κατάφερε να αποδώσει όλες της πτυχές των συναισθημάτων της Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα, καθώς ήταν παγιδευμένη στην ελαφρότητα του εγχειρήματος. Ούτε ο Λυγίζος, στον ρόλο του Λοπάχιν, έπεισε ως πρώην αγροίκος και νυν επιχειρηματίας που «προδίδει» τα πρώην αφεντικά του αγοράζοντας το κτήμα τους. Συμπαθητικές οι παρουσίες της Σοφίας Κόκκαλη, του Γιάννη Κλίνη, του Γιώργου Ζιάκα και του Φοίβου Συμεωνίδη, που ο ίδιος ο συγγραφέας τον καθιστά τον πιο άγαρμπο και ταυτόχρονα αστείο κρίκο της ιστορίας του. 

Αν κάποια έκλεψε την παράσταση ήταν η Ράνια Οικονομίδου ως κυρία Φιρς – ρόλος ανδρικός στο πρωτότυπο κείμενο –, μια δουλοπάροικος, προσκολλημένη στην υπηρεσία μιας φθίνουσας τάξης, στης οποίας τα μάτια έλαμπε ένας κρυφός χλευασμός τόσο για τους άλλους όσο και για τον εαυτό της. 

Σε όλη, τελικά, την παράσταση επικρατεί μια χαλαρότητα, η αίσθηση του παιχνιδιού, της επιπολαιότητας, μιας λοξοδρόμησης στα εξωτερικά τερτίπια. Και αν τούτη η ατμόσφαιρα ανταποκρίνεται ως ένα σημείο στις προθέσεις του Τσέχοφ, στη συνέχεια, όταν πια η απώλεια γίνεται πραγματικότητα εξαπολύοντας οδυνηρές δονήσεις, τίποτα δεν αντιστρέφεται. Η δράση εκτυλίσσεται χωρίς ρωγμές, χωρίς συναισθηματικό αναβρασμό για την αναπόφευκτη αναπροσαρμογή που «απειλεί» τους ανθρώπους του Βυσσινόκηπου.

Διαβάστε επίσης:

«Επικίνδυνος Οίκτος» από την Κερασία Σαμαρά

«As Deep as the Grave»: Ο Val Kilmer «επιστρέφει» στη μεγάλη οθόνη με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης

«As Deep as the Grave»: Ο Val Kilmer «επιστρέφει» στη μεγάλη οθόνη με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.