Σε έναν κόσμο που ακόμη παλεύει με τον ρατσισμό, η 21η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μια υπενθύμιση ότι η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή, αλλά πλούτος. Και ίσως, για να το κατανοήσουμε βαθύτερα, χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω, όχι για να νοσταλγήσουμε, αλλά για να διδαχθούμε.

Στην «Οδύσσεια» του Ομήρου, η μορφή της Ναυσικάς ξεχωρίζει όχι για τη δύναμη ή την εξουσία της, αλλά για κάτι πολύ πιο σπάνιο: την ανθρωπιά της. Μια νεαρή γυναίκα, κόρη βασιλιά, μέλος της ελίτ της εποχής της, έρχεται αντιμέτωπη με έναν ξένο, ναυαγό, γυμνό, εξαντλημένο, διαφορετικό. Σε μια κοινωνία όπου ο φόβος για το άγνωστο θα μπορούσε εύκολα να υπερισχύσει, εκείνη επιλέγει κάτι άλλο: τη φιλοξενία.

Δεν στρέφει το βλέμμα αλλού. Δεν τον απορρίπτει. Δεν τον κρίνει. Τον βοηθά.

Η στάση της Ναυσικάς δεν είναι τυχαία. Αντανακλά μια βαθύτερη αξία του αρχαίου ελληνικού κόσμου: το «ξένιον», τον άγραφο νόμο της φιλοξενίας. Ο ξένος δεν ήταν απειλή, αλλά πρόσωπο ιερό. Προστατευόταν από τους θεούς, και η υποδοχή του ήταν πράξη πολιτισμού.

Σε μια εποχή που συχνά παρουσιάζουμε τον σύγχρονο κόσμο ως πιο προοδευτικό, η Ναυσικά μάς υπενθυμίζει ότι η ουσία της προόδου δεν βρίσκεται στην τεχνολογία ή στους θεσμούς, αλλά στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον «άλλο».

Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι η Ναυσικά είναι γυναίκα. Σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, η ίδια αναδεικνύεται σε φορέα ηθικής στάσης και θάρρους. Δεν λειτουργεί παθητικά, αλλά παίρνει πρωτοβουλία. Δεν ακολουθεί τον φόβο της κοινωνίας, αλλά τον ξεπερνά. Και μέσα από αυτή τη στάση, αποδεικνύει ότι η ανθρωπιά δεν έχει φύλο, αλλά απαιτεί χαρακτήρα.

Σήμερα, απέναντι στον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον κοινωνικό αποκλεισμό, το παράδειγμά της παραμένει επίκαιρο. Γιατί κάθε φορά που επιλέγουμε να φοβηθούμε τον «ξένο», ξεχνάμε ότι κάποτε, στον πυρήνα του πολιτισμού μας, βρισκόταν η αποδοχή του.

Η 21η Μαρτίου δεν είναι μόνο ημέρα καταδίκης του ρατσισμού. Είναι μια πρόσκληση να θυμηθούμε. Να θυμηθούμε ότι η ανθρωπιά είναι επιλογή. Και ότι, αιώνες πριν, μια νεαρή γυναίκα μάς έδειξε τον δρόμο. Σε μια εποχή που υψώνονται τείχη, ο Όμηρος τα γκρεμίζει, υπενθυμίζοντάς μας πόσο έχει αλλοιωθεί η σύγχρονη ελληνική κοινωνία σε σχέση με τις αξίες εκείνης της εποχής, εκθέτοντας τη δική μας ηθική οπισθοχώρηση. Η πραγματική πρόοδος δεν μετριέται με λόγια, αλλά με πράξεις. Και ακόμη και σήμερα, ίσως η αρχαία Ελλάδα να έχει πολλά να μας διδάξει.

Ο Δήμος Μπινετζής, είναι Πολιτικός Αναλυτής-Πολιτικός Επιστήμονας

Διαβάστε επίσης:

Η «βαριά φανέλα» του ΠΑΣΟΚ και το μανιφέστο του Συνεδρίου

Στην ικανότητα διακυβέρνησης κρίνονται τα κόμματα εξουσίας

Φανατισμός, βία και εκατομμύρια: Παιδιά θυσία στο παιχνίδι των ισχυρών

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.