Αν περπατούσαν μαζί στο κέντρο της πόλης και μπορούσε κανείς να μπει για λίγο στη σκέψη τους, θα παρατηρούσε καθαρά τη διαφορά. Ο Μπέντζαμιν θα προσπαθούσε να την εξηγήσει, ενώ ο Μπωντλαίρ να τη ζήσει. Αν στέκονταν μάλιστα στο ίδιο πεζοδρόμιο, μπροστά στην ίδια βιτρίνα, θα έμοιαζαν να βλέπουν διαφορετικά πράγματα: ο Μπέντζαμιν την πόλη σαν κάτι που ζητά ερμηνεία, ο Μπωντλαίρ σαν κάτι που πρέπει να βιωθεί πριν χαθεί.

Ο Μπέντζαμιν θα έμενε για λίγο εκεί. Δεν θα τον ενδιέφεραν τα αντικείμενα, αλλά το βλέμμα εκείνου που τα κοιτά. Θα πρόσεχε τον τρόπο που στέκεται, τη μικρή παύση πριν προχωρήσει, την επανάληψη της ίδιας κίνησης από άλλους, ξανά και ξανά. Θα διέκρινε έναν ρυθμό πίσω από αυτή τη ροή, μια συνήθεια που διαμορφώνεται αθόρυβα, έναν τρόπο ζωής που εκπαιδεύει το βλέμμα να προσπερνά γρήγορα.

Ο Μπωντλαίρ, την ίδια στιγμή, θα είχε ήδη απομακρυνθεί. Κάποιο πρόσωπο, μια σκιά, μια κίνηση θα τον είχε τραβήξει αλλού. Θα ακολουθούσε χωρίς να ξέρει πού οδηγεί αυτή η διαδρομή. Θα στεκόταν για μια στιγμή σε κάτι σχεδόν ασήμαντο – ένα βλέμμα που δεν επιστρέφει, μια παρουσία που χάνεται μέσα στο πλήθος – και εκεί, μέσα σε αυτό το ελάχιστο θα αναγνώριζε κάτι μοναδικό, που γεννιέται και χάνεται την ίδια στιγμή.

Και η πόλη θα συνέχιζε να τους χωρά και τους δύο, χωρίς να τους φέρνει ποτέ στο ίδιο σημείο.

Διαβάστε επίσης:

ΚΚΕ: «Πυρά» για το «μέρισμα κοροϊδίας» με φόντο τις ασυλίες και τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου

Βιος και πολιτεία του Λόρδου Βύρωνα

Τσίπρας: Το μανιφέστο έρχεται, το κόμμα… «ζυγώνει»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.