Τίτλος ταινίας: «Θανάσιμα πλούσιος» («How to make a killing»)

Σύνοψη: Παρά το γεγονός ότι ο Μπέκετ αποτελεί γόνο της μυθικά πλούσιας οικογένειας των Ρόκγουελ, βρίσκεται εκτός κληρονομικού δικαιώματος, λόγω της ρήξης της μητέρας του με την οικογένεια. Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί το σκηνικό, είναι να εξοντωθούν οι επτά προηγούμενοι κληρονόμοι…

Σκηνοθεσία: Τζον Πάτον Φορντ

Παίζουν: Γκλεν Πάουελ, Τζέσικα Χένγουΐκ,  Εντ Χάρις, Μπάρμπαρα Κόνλεϊ

Εκεί, στο «Kind hearts and coronets», ο νεαρός αστός ήταν δέκατος τρίτος στη σειρά των κληρονόμων, εδώ, στο «Θανάσιμα πλούσιος», ο Μπέκετ Ρόκγουελ βρίσκεται στην όγδοη θέση της σειράς των κληρονόμων. Δεν κρύβει τη σεναριακή «κληρονομιά» της η ταινία του Τζον Πάτον Φορντ, από την βρετανική κωμωδία των περίφημων Ealing studios, παραγωγής του 1949. Και θα μπορούσαμε να πούμε ότι τιμά την καταγωγή της, αφού κρατάει το βρετανικό φλέγμα, σε επαρκείς δόσεις, μπολιασμένο βέβαια με τις αρχές του αμερικανικού σινεμά.

Αυτό σημαίνει ότι στην εξέλιξή της η ιστορία του Μπέκετ Ρόκγουελ, ο οποίος κυνηγάει να βρεθεί στην πρώτη θέση του ranking list των κληρονόμων, αντί παντός τιμήματος, κρατάει υψηλές δόσεις χιούμορ, αλλά πέφτει και στις παγίδες της σύμβασης. Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα διαθέτει θετικό πρόσημο, καθώς αποτελεί μια ξεχωριστή ευκαιρία οι θεατές των θερινών σινεμά να λάβουν μια καλή κινηματογραφική δόση, η οποία δεν τους προσβάλλει.

Το αντίθετο, μάλιστα: η ερμηνεία του Γκλεν Πάουελ, έστω και με δανεικούς μορφασμούς από τον Τομ Κρουζ, σηκώνει επαρκώς το βάρος των απαιτήσεων της, η αφήγηση πετυχαίνει τον στόχο της, που παιχνιδίζει, καθιστώντας μια σειρά φόνων… διασκεδαστική. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης δηλώνει πως στο στόχαστρό του έχει την ανθρώπινη απληστία. Ο Μπέκετ Ρόκγουελ, έχει πολλά, θέλει περισσότερα. Για να το πετύχει αποφασίζει να εξοντώσει τους κληρονόμους, οι οποίοι προηγούνται στις κληρονομικές απολαβές. Σημαίνοντα ρόλο κρατάει η μητρική φιγούρα, η οποία στα τελευταία της τον στέλνει να τα πάρει «όλα».

Αυτό το «όλα» αποτελεί και το σημείο ύβρεως του Μπέκετ, το οποίο θα τιμωρηθεί, έστω και με τον τρόπο του χάπι εντ. Ο τρόπος μπορεί να μετριάζει την καυστικότητα του μηνύματος, ωστόσο αποτελεί «συγχωρητέα ύλη» για έναν μέσο θεατή. Μπορεί οι απαιτήσεις ενός κριτικού να σκοντάφτουν πολλές φορές πάνω στις κλισέ επιλογές ενός σκηνοθέτη (εν προκειμένω στο τελευταίο τέταρτο της ταινίας), ωστόσο κερδίζει ο τρόπος με τον οποίον ο Πάτον Φορντ μάς ξεναγεί στον κόσμο των οικονομικών αυτοκρατοριών. Εκεί όπου το χρήμα γίνεται δολοφονικό, εξού και ο ευφυής πρωτότυπος τίτλος του φιλμ («How to make a killing»), που ως ιδιωματισμός σημαίνει «πώς να βγάλετε περισσότερα», δίπλα στην τυπική μετάφρασή του («πώς να κάνετε έναν φόνο»).

Στην πορεία αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές οι μυθικά πλούσιες οικογένειες παίζουν με τις ζωές, όπως παίζουν με το χρήμα, με άλλα λόγια «πατούν επί πτωμάτων». Το σημαντικότερο είναι ότι όλο τούτο το σκηνικό στήνεται με κύριο υλικό το χιούμορ και τη λεπτή ειρωνεία. Έτσι, η αλήθεια η οποία διατυπώνεται όχι απλά δεν ενοχλεί, αλλά εισάγει τον θεατή σε ένα κινηματογραφικό παιχνίδι, το οποίο βοηθάει στον μεταβολισμό της πικρής διαπίστωσης.

Με σαφή, διακριτική, καθοδήγηση του σκηνοθέτη, ο θεατής ταυτίζεται μ’ έναν δολοφόνο, αφού στο στόχαστρο του Μπέκετ βρίσκονται «ανήθικοι πλούσιοι». Κι εκεί είναι που θα πρέπει να ανησυχήσουμε για την εσωτερική μας κατασκευή, κεντρική μέριμνα του σκηνοθέτη Τζον Πάτον Φορντ. Παίζει με τον θεατή, κυνηγάει τη συνείδησή του, ψάχνει την απολογία της για αυτήν την ταύτιση. Αλλά, απαντάει ο ίδιος ξεκάθαρα, κάποιον καιρό μετά τα όποια παραπτώματα, η συνείδηση ακούγεται σαν ένας ψίθυρος στο βάθος. Αλλά υπάρχει πάντα, εκεί έξω, ένα παρελθόν που μας κατατρέχει.

Λόγω της αστυνομικής της πλοκής, η ταινία αποκτά συγχρόνως έναν χαρακτήρα φιλμ νουάρ, κάτι που απαιτεί τη γυναικεία παρουσία σε ρόλο καταλύτη. Στην ύβρη του πρωταγωνιστή απαντάει η τιμωρία της νέμεσης. Κι όταν ο πρωταγωνιστής συμβιβάζεται μαζί της, για να γλιτώσει τη ζωή του, γλιτώνει τη συντριβή, την άτη. Αυτό το κλασικό τρίπτυχο αποτελεί τη δομή της ταινίας, η οποία, όπως είπαμε, συμφώνως με τις χολιγουντιανές επιταγές, αποφεύγει έντεχνα την τελική εξόντωση. Έστω κι έτσι, το φιλμ αφήνει πίσω του ένα αξιοπρεπέστατο και ευχάριστο δίωρο θέασης, το οποίο αποτελεί επίσης μια από τις αποστολές της έβδομης τέχνης.

Αξιολόγηση: ***

Διαβάστε επίσης:

Φεστιβάλ στη Σκιά των Βράχων – Πρόγραμμα Εκδηλώσεων από 25 Ιουνίου έως 2 Ιουλίου

BLUE: Idra Kayne και Θοδωρής Οικονόμου στον Κήπο του Μεγάρου (Video)

Tom Holland: Aποκάλυψε ποιον ηθοποιό θέλει να δει ως επόμενο Spider-Man (photos/videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.