16/11/2018 04:41:30
26.10.2009

Συν & Πλην

ΠΛΗΝ

– Φιλότιμη η προσπάθεια του Γιάννη Κακλέα στα «Μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά. Εικόνες, προβολές, τσίρκο, μαύρο θέατρο, ωραία κίνηση, χαρακτήρες που θύμιζαν καρτούν, ακροβατικά (ρόδες, ροντάτ, φλικ-φλακ), μεγάλα σύνολα. Χρησιμοποίησε πολλά και διαφορετικά είδη και πάσχισε με πολλούς τρόπους ώστε το τελικό αποτέλεσμα να διαθέτει φαντασία, ποικιλία, εναλλαγές. Ωστόσο του έλειπε ο ρυθμός, παραήταν φορτωμένο, δεν είχε κορυφώσεις, χανόταν το κέντρο βάρους και πολλές φορές και ο ανατρεπτικός λόγος του συγγραφέα.

– Στον Θοδωρή Αθερίδη (1) για τη συνολική «προσφορά» του (κείμενα, σκηνοθεσία) στο «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί», ένα θέαμα που δεν ξέρει τι είναι. Επιθεώρηση; Όχι. Κωμωδία; Ούτε. Σάτιρα; Θα ήθελε. Μάλλον για (wannabe) προχωρημένη επιθεώρηση πήγαινε, αλλά προς το παρόν αυτό που είδαμε (γιατί στην πορεία φανταζόμαστε ότι για το καλό της παραγωγής θα αλλάξει) ήταν μια βαρετή, μακράς διάρκειας αρλούμπα, ένας αχταρμάς, δίχως ταυτότητα, με ελάχιστα αστεία, με ελαχιστότερα εύστοχα σχόλια και με παντελή έλλειψη σάτιρας. Με λίγα λόγια, δεν «θέλει (μόνο) η Ελλάδα να κρυφτεί» αλλά και το κοινό.

– Στον Θοδωρή Αθερίδη (2) γιατί χρειάζεται και το «γνώθι σαυτόν». Δεν μπορεί να μη λειτούργησε, κάποια στιγμή, το ένστικτο του καλλιτέχνη χτυπώντας καμπανάκι. Δεν μπορεί να μην αντιλήφθηκε κι ο ίδιος ότι αυτό που πάει να παρουσιάσει δεν του προκύπτει. Κάθε χρόνο στις δουλειές του κατεβάζει τον πήχη όλο και πιο χαμηλά. Αν μιλάμε φέτος για επιθεώρηση, χίλιες φορές το «Ζωή σε λόγου μας» των Παπαθανασίου - Ρέππα, οι οποίοι αποδεικνύουν ακόμη μια φορά ότι ξέρουν να γράφουν, συγκριτικά με το «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί». Κι ας έδωσαν στην τελευταία το «βαρύ πυροβολικό» από πλευράς ερμηνευτών (κάτι θα ήξεραν οι παραγωγοί…). Κι αν θέλετε τη γνώμη μας, εκατό χιλιάδες φορές το παλαιότερο «Τρέντι (που) θα σφυρίξει τρεις φορές» του Σταμάτη Φασουλή, το οποίο έως τώρα είναι η μόνη αξιόλογη επιθεωρησιακή προσπάθεια τα τελευταία χρόνια. Γιατί τελικά η επιθεώρηση θέλει κότσια. Κι όχι φτήνιες και χυδαιότητες.

– Μια ξανθιά στον «πανέξυπνο κόσμο το πρωί» πρότεινε να καλέσουν τον Βασίλη Φωτόπουλο για να τον γνωρίσουν, όταν ο Νίκος Παπαδάκης είπε ότι αυτός τον ενέπνευσε για να αρχίσει τις αγιογραφίες.

– Στη Ραλλία Χρηστίδου. Αν και παίκτρια του «Fame Story», στην αρχή έδειξε ότι είχε δυνατότητες. Από δίσκο σε δίσκο οι ερμηνείες της γίνονται όλο πιο ρηχές και πρόχειρες. Αντί να εξελίσσεται γίνεται χειρότερη.

– Αθηνών Αρένα, Ενταύθα. Είναι πολλά τα λεφτά, Μαριώ...

– Το «Σινεμά στο Πιάτο» ξεκίνησε σαν μια εκδήλωση που θα αναδείκνυε τη σχέση του σινεμά με τη γαστρονομία, προβάλλοντας ταινίες που είχαν να κάνουν με την κουζίνα, τη γεύση, τις απολαύσεις του ουρανίσκου και συνοδεύοντάς τες με δείπνα σε επιλεγμένα εστιατόρια. Μεταλλάχθηκε σε μια ευκαιρία για να φας φτηνότερα σε ένα ακριβό εστιατόριο, με το άλλοθι μιας κινηματογραφικής εκδήλωσης που δεν έχει πια ούτε χαρακτήρα, ούτε ταινίες με γαστριμαργικό θέμα, ούτε λόγο να προβάλλει ταινίες πριν το φαγητό. Κι όμως, αντιμετωπίζεται από τους πάντες σαν κάτι αξιόλογο, πείθει κριτικούς κινηματογράφου να προλογίσουν τις προβολές του και κατορθώνει να μπει ακόμη και κάτω από την ομπρέλα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το πώς και το γιατί πραγματικά μας διαφεύγουν, εκτός κι αν διανύουμε πια τέτοια κρίση (ιδεών) που τα κάνουμε όλα για… ένα πιάτο φαΐ.

– Ας σταματήσει επιτέλους αυτό το παραμύθι. Πάλι καινούργια διεθνής επιτυχία για τη Δέσποινα Βανδή! Πού την είδαν; Και τα διάφορα chart που φέρνουν για παράδειγμα και στα οποία σαρώνει η τραγουδίστρια, είναι κάτι παντελώς άγνωστα και άνευ σημασίας. Ας μην ανησυχούν. Αν κάποιος από τους έλληνες καλλιτέχνες γνωρίσει πραγματικά επιτυχία στο εξωτερικό θα το καταλάβουμε όλοι. Και όχι μόνον εμείς που ασχολούμαστε με τη μουσική. Δεν θα χρειαστούμε την Μελέτη να μας το πει το πρωί στο Star.

– Απόγευμα Κυριακής στο Ολύμπιον της Πλατείας Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη και ο Θέμης Γεωργαντάς να κάνει dj-set. Δεν λέμε πως ήταν αρπαχτή. Όχι, όχι, συνεισφορά στη μουσική ήταν η άνοδός του στον Βορρά. Και καλά κάνει (ο Γεωργαντάς). Δεν λέμε τίποτα γι’ αυτόν. Για τον κόσμο που πήγε να τον ακούσει αναρωτιόμαστε. Δεν είχαν τίποτε καλύτερο να κάνουν άραγε και προτίμησαν να χάσουν το κυριακάτικο απόγευμά τους ακούγοντας τις μουσικές του Θέμη;

ΣΥΝ

+ Στον Γιάννη Κακλέα για την απόφασή του να ασχοληθεί φέτος, για πρώτη φορά στην πολύχρονη καριέρα του, με το παιδικό θέατρο. Στην πολυπρόσωπη και φροντισμένη παραγωγή του Εθνικού με τη σκηνοθετική υπογραφή του, ο λόγος του Ευγένιου Τριβιζά, μέσα από τα «Μαγικά μαξιλάρια», ταξιδεύει τους λιλιπούτειους θεατές στην Ονειρούπολη, τον άρχοντα τον Αρπατίλαο και τους υπηκόους του, οι οποίοι καταφέρνουν να αλλάξουν τον κόσμο τους πιστεύοντας πως «ό,τι κι αν σου πάρουν… μένουνε τα όνειρά σου».

+ Στην Εύα Νάθενα για τα σκηνικά στα «Μαγικά μαξιλάρια». Ποπ σκηνικό, σε άσπρο-μαύρο για το παλάτι, έντονα χρώματα με φόντο κι αναφορές στον Βαν Γκονγκ για τα σπίτια της πόλης, Μαγκρίτ για το σχολείο, Πικάσο και «Γκουέρνικα» για τους εφιάλτες, όλα στη σωστή θέση και δόση.

+ Στον Τάκη Τζαμαργιά για τη σκηνοθεσία του στην «Πάχνη» των Κωνσταντίνου και Αντώνη Κούφαλη. Δίδαξε τους ηθοποιούς, ξεκλείδωσε το έργο, το έβγαλε από το αδιέξοδό του, οδηγώντας το σε ένα ανακουφιστικό, ποιητικό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό φινάλε.

+ Στους Γιώργο Ντούση και Μάνο Καρατζογιάννη για τις σπουδαίες ερμηνείες τους στην «Πάχνη» των Κωνσταντίνου και Αντώνη Κούφαλη. Ρεαλιστικά απλός ο πρώτος, αμήχανα ευαίσθητος ο δεύτερος, απέδωσαν δύο δύσκολους ρόλους, γραμμένους στην κόψη, ακροβατώντας ερμηνευτικά δίχως δίχτυ ασφαλείας. Κι ούτε που παραπάτησαν!

+ Στον Θοδωρή Αθερίδη, γιατί στο «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» απέδειξε ότι διαθέτει και τις ικανότητες του μάγου Κόπερφιλντ. Διαφορετικά, πώς αλλιώς θα μπορούσε να «εξαφανίσει» έναν τόσο σπουδαίο θίασο, με πρωταγωνιστές πρώτης γραμμής (Μαρίνος, Διαβάτη, Κοντογιαννίδης, Λουδάρος, αλλά και Αντωνόπουλος, Καναράκης κ.ά.); Είναι άξιον απορίας.

+ Την Έλενα Παπαρίζου ψήφισαν οι τηλεθεατές του MTV Greece να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στα ευρωπαϊκά βραβεία του καναλιού στο Βερολίνο, αρχές Νοεμβρίου. Πειράζει που μας φαίνεται μία, μάλλον καλή επιλογή, από τη στιγμή μάλιστα που μιλάμε για ποπ καλλιτέχνες; Τουλάχιστον η Παπαρίζου ξέρει να τραγουδάει και καλά αγγλικά.

+ Οι πλάκες που στήνει καμιά φορά η ίδια η ζωή. Στην πρώτη παρτίδα του νέου δίσκου της Χρύσπας, σε μουσική Στέφανου Κορκολή, έγινε λάθος και έτσι όσοι αγόρασαν το cd και το έβαλαν στο cd player, αντί για την αοιδό άκουσαν εκκλησιαστικούς ύμνους! Έτσι κι αλλιώς, για τους ακροατές της Χρύσπας οι βυζαντινοί ύμνοι και η μουσική του Κορκολή φαντάζουν ακούσματα εξίσου άγνωστα.

+ Στη Χρυσούλα Διαβάτη για τον επαγγελματισμό και την καρτερία που επιδεικνύει στο «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί». Υποστηρίζει με αυταπάρνηση νούμερα που εξευτελίζουν την ίδια, την πορεία της στο σανίδι, την προσφορά της. Και καλά όλα αυτά που λέει –αυτά τα κείμενα της έδωσαν–, αλλά αυτά που τη βάζουν να κάνει; Να σηκώνει τη φούστα της και να δείχνει τα οπίσθιά της φάτσα- κάρτα και τα… εμπρόσθιά της στο κοινό; Και μη χειρότερα!

+ Στον Γιώργο Μαρίνο για τη λάμψη, την άνεση, την αμεσότητα, το χιούμορ του. Μια ευχάριστη νότα στην πληκτική παρτιτούρα τού «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί». Κι ας ξεχνάει τα λόγια από το νούμερό του. Ευχής έργον γι’ αυτόν και το κοινό. Τον σώζει κάποιος μηχανισμός αυτοάμυνας. Και τίποτα να μη θυμόταν και να έλεγε μόνο τα δικά του, τι καλύτερα που θα ήταν!

+ Στον ηθοποιό Ηλία Λογοθέτη, ο οποίος για τρίτη συνεχή χρονιά πρωταγωνιστεί, με λιτά και υπαινικτικά εκφραστικά μέσα, στη θεατρική διασκευή του αφηγήματος «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Ας κάνει και ένα «σουξέ», έστω μικρού βεληνεκούς, το Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης στην οδό Πεσμαζόγλου.

+ Στην Κύπρια σκηνοθέτιδα Γιάννα Αμερικάνου, η οποία βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας με ένα ταινιάκι για το trafficking. Έκπληξη: το κυπριακό σινεμά μπορεί να μιλήσει για σκληρά θέματα, όπως το σύγχρονο δουλεμπόριο και η πορνεία, χωρίς να δημοσιογραφεί ή να αφορίζει. Κι ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη: η παρουσία της πανέμορφης πρωταγωνίστριας Ζένιας Καπλάν, που από τη Ρωσία ρίζωσε στην Ελλάδα κάνοντας τέχνη κι όχι καθαρίζοντας σπίτια.

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.