21/11/2018 06:55:02
26.10.2009

Cine Ποντίκι

Κυνόδοντας

Κανείς δεν ξέρει τι λαμβάνει χώρα πίσω από τους τοίχους ενός σπιτιού, όμως κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί τι συμβαίνει πίσω από τους ψηλούς φράχτες που κρύβουν τον καλοκουρεμένο, όμορφο κήπο και την πισίνα της παλιομοδίτικης βίλας της οικογένειας του «Κυνόδοντα». Ένα ζευγάρι και τα τρία του παιδιά, κλεισμένα στην απατηλή ασφάλεια μιας προστατευμένης ζωής, αποτελούν τους θύτες και τα θύματα ενός ιδιότυπου πειράματος. Οι γονείς πείθουν τα τέκνα τους ότι ο έξω κόσμος είναι ένας εχθρικός επικίνδυνος πλανήτης και τους διδάσκουν τη ζωή με μια ανάποδη λογική, έτσι ώστε η γάτα είναι το πιο επικίνδυνο ζώο που υπάρχει, τα αεροπλάνα είναι παιχνίδια που καμιά φορά πέφτουν στον κήπο και τα ονόματα των αντικειμένων είναι διαφορετικά από αυτά που γνωρίζουμε όλοι. Θέλοντας να τα προστατεύσουν ή να τα δοκιμάσουν, θέλοντας να τα κρατήσουν για πάντα κοντά τους ή να παίξουν μαζί τους –η ταινία δεν ξεκαθαρίζει τα κίνητρά τους και δεν φαίνεται να έχει στ’ αλήθεια σημασία– οι γονείς στον «Κυνόδοντα» μετατρέπουν τα παιδιά τους σε άγραφες σελίδες που τις γεμίζουν εκείνοι ιδέες και περιεχόμενο, με μια σχεδόν διεστραμμένη άποψη για το τι σημαίνει διαπαιδαγώγηση. Μια τέτοια εύθραυστη ισορροπία ασφαλώς είναι προφανές ότι δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα και ο Γιώργος Λάνθιμος είναι εκεί για να κινηματογραφήσει τη στιγμή που οι πρώτοι τριγμοί αρχίζουν να γίνονται ορατοί. Η ερωτική επιθυμία και ο «έξω κόσμος» θα μπουν στο σπίτι από μικρές ραγισματιές στον «φράχτη» που έχουν χτίσει οι γονείς και η κατάσταση θα αρχίσει να ξεφεύγει σιγά σιγά από τον έλεγχό τους. Το φιλμ του Λάνθιμου ξεκινά από μια ακραία ιδέα, για μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι εν δυνάμει τραγική, αλλά χειρίζεται το θέμα με χιούμορ και έμπνευση, μεταβάλλοντας συνεχώς το ύφος του, δίχως όμως να χάνει στιγμή τον τόνο. Από το δράμα στο θρίλερ, από το χιούμορ στο σοκ, από την αθωότητα στη διαστροφή, η αίσθηση μετακινείται ταχύτατα, συχνά στη διάρκεια της ίδιας σκηνής, όμως η καθαρότητα της ματιάς και η σκηνοθετική βεβαιότητα του δημιουργού της δεν επιτρέπουν σε τίποτα να δείχνει εκτός κλίματος. Μπορεί ο τόνος του φιλμ να είναι αποστασιοποιημένος, σχεδόν κλινικός, μια αίσθηση που επιτείνεται από τις σχεδόν μηχανικές ερμηνείες, όμως ο «Κυνόδοντας» κάθε άλλο παρά σου στερεί το δικαίωμα να νιώσεις, αντίθετα μετατρέπει τη συναισθηματική σου κατάσταση σε ένα μικρό βαγόνι που ανεβοκατεβαίνει ξέφρενο στις ράγες των ρώσικων βουνών μιας άρτιας, εμπνευσμένης και επιτέλους αληθινά ξεχωριστής ελληνικής ταινίας. Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος. Πρωταγωνιστούν: Χρήστος Στέργιογλου, Μισέλ Βάλεϊ, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Μαίρη Τσώνη, Άννα Καλαϊτζίδου. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 96΄

Ψυχή βαθιά

Μια ταινία για τον Εμφύλιο που θα κοιτάζει την Ιστορία όχι από την πλευρά κομμάτων ή ιδεολογιών, αλλά από τη μεριά των ανθρώπων έμοιαζε όχι απλά απαραίτητη, αλλά και τραγικά καθυστερημένη στο ελληνικό σινεμά. Ο Παντελής Βούλγαρης τολμά να αγγίξει ένα θέμα ταμπού και μάλιστα με τρόπο που δεν δείχνει να είναι ο ενδεδειγμένος. Για πρώτη φορά σε μια ταινία για τα γεγονότα που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι καλοί και οι κακοί δεν είναι τόσο εύκολο να διακριθούν, επειδή όταν αφήνεις στην άκρη την εξ αποστάσεως παρατήρηση και φτάνεις στο επίπεδο των απλών στρατιωτών, είτε του τακτικού στρατού είτε των ανταρτών, είναι δύσκολο να ενδιαφερθείς για τις λανθασμένες ιδεολογίες και τις ψεύτικες ιδέες για τις οποίες και οι δυο πολεμούσαν. Ο Βούλγαρης στήνει την ταινία του γύρω από την ιστορία δυο ανήλικων αδελφών που πολεμούν στα αντίπαλα στρατόπεδα και χειρίζεται το θέμα με μέτρο και λεπτότητα, δίχως κραυγαλέους συναισθηματισμούς ή ευκολίες. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κοιτάζει δηλαδή και την Ιστορία, ψύχραιμα αλλά όχι ψυχρά. Ο στόχος του επιτυγχάνεται, η αλήθεια της άποψής του γίνεται σαφής –είναι άλλωστε πιο εύκολο να την παραδεχτούμε τώρα–, όμως η ίδια η ταινία του λυγίζει από το βάρος της ευθύνης που δείχνει να κουβαλά. Η σκηνοθεσία φαντάζει ακαδημαϊκή, πολλές από τις σκηνές υπερβολικά στημένες και στεγνές, ο ρυθμός υποφέρει από σκαμπανεβάσματα ανάμεσα σε στιγμές συναρπαστικές κι άλλες που δεν λειτουργούν, ενώ η απόφασή του να δείξει τόσο το εσωτερικό δράμα όσο και τη μεγάλη εικόνα ενός πολέμου τον δικαιώνει μόνο κατά το ήμισυ, κάνοντας το φιλμ να κουτσαίνει, συχνά κάτω κι από το βάρος μιας μεγάλης διάρκειας που τελικά το αποδυναμώνει. Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης. Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Αγγέλκος, Χρήστος Καρτέρης, Άννα Παρτσάνη, Βαγγέλης Μουρίκης, Γιώργος Συμεωνίδης, Βικτώρια Χαραλαμπίδου. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 130΄

Moon

Μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, δίχως εξωγήινους, καταιγισμό ειδικών εφέ, που δεν είναι βασισμένη σε κόμικς και δεν πρωταγωνιστεί ένας χολιγουντιανός action star ακούγεται αν μη τι άλλο σαν μια ενδιαφέρουσα ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ο Ντάνκαν Τζόουνς, διαβασμένος για χρόνια στη διαφήμιση καθώς και στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας άλλων εποχών, κάνει στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ένα ενδιαφέρον υβρίδιο μιας ταινίας χαρακτήρων και μιας διαστημικής περιπέτειας που ενδιαφέρεται πρώτα για τους χαρακτήρες και μετά για τη μυθολογία του σινεμά του Διαστήματος. Στο φιλμ του, ο Σαμ Μπελ είναι ο μόνος κάτοικος μιας διαστημικής βάσης στο φεγγάρι, που παράγει ενέργεια για τους κατοίκους της Γης και μετρά τις μέρες μέχρι τη συμπλήρωση των τριών χρόνων της υπηρεσίας του και την επιστροφή στη Γη όπου τον περιμένουν η γυναίκα και η κόρη του. Όμως λίγες μέρες πριν την πολυαναμενόμενη συνταξιοδότησή του μια σειρά από παράξενα συμβάντα θα αρχίσουν να λαμβάνουν χώρα και σύντομα ο Σαμ θα βρεθεί αντιμέτωπος με καταστάσεις τόσο αλλόκοτες που είναι αδύνατον να εξηγηθούν. Αν περιμένετε το θέαμα ή την πολυπλοκότητα μιας ταινίας σαν το «Star Τrek» μάλλον θα απογοητευθείτε, καθώς οι αναφορές του Τζόουνς προέρχονται από ταινίες σαν το «2001» ή το «Solaris», φιλμ όπου η εξερεύνηση του Διαστήματος φαίνεται να έχει λιγότερο ενδιαφέρον από την εξερεύνηση της ανθρώπινης φύσης. Χάρη στην ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, το καλογραμμένο σενάριο και την εξαιρετική ερμηνεία του Σαμ Ρόκγουελ, το πείραμα πετυχαίνει ανυψώνοντας αυτή τη μικρή θεωρητικά ταινία σε ένα φιλμ που έχει τη δυνατότητα να γίνει κλασικό στο είδος του. Σκηνοθεσία: Ντάνκαν Τζόουνς. Πρωταγωνιστούν: Σαμ Ρόκγουελ και η φωνή του Κέβιν Σπέισι. Χώρα: Μεγάλη Βρετανία. Διάρκεια: 97΄

ΑΚΟΜΗ

Τζούλι και Τζούλια, της Νόρα Έφρον.

Η απολαυστική ερμηνεία της Μέριλ Στριπ ηλεκτρίζει αυτή τη γαστριμαργική κομεντί της Νόρα Έφρον που ακολουθεί τις παράλληλες ιστορίες της μαγείρισσας Τζούλια Τσάιλντ στο Παρίσι της δεκαετίας του ’50 και μιας σύγχρονης γυναίκας στο Μανχάταν που αποφασίζει να μαγειρέψει όλες τις συνταγές της μέσα σε ένα χρόνο. Διασκεδαστικό αν και λιγάκι παραβρασμένο, το φιλμ διαθέτει εν τούτοις τη μαγική συνταγή που σε κάνει να περνάς καλά, ειδικά δε αν σου αρέσει η μαγειρική ή έστω το καλό φαγητό…

Κυριακάτικο κάλεσμα, του Άντριαν Σιτάρου.

Η κυριακάτικη εκδρομή ενός ζευγαριού παίρνει ανέλπιστη τροπή όταν ένα τρίτο άτομο προστίθεται στην συντροφιά τους, σε αυτό το βραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ρουμάνικο φιλμ.

Saw IV, του Κέβιν Γκρέτερτ.

Έκτη συνέχεια για τον Jigsaw και τις αιματηρές περιπέτειές του, σε μα σειρά ταινιών που δεν λέει να πεθάνει.

Στην κόλαση της Δρέσδης, του Ρόλαντ Σούσο Ρίχτερ.

Στη Γερμανία του ’45 μια νοσοκόμα ερωτεύεται έναν βρετανό πιλότο, σε αυτό το γυρισμένο για την τηλεόραση ρομαντικό δράμα.

Oceanworld, του Ζαν Ζακ Μαντέλο.

Ντοκιμαντέρ για το ταξίδι των χελωνών στους ωκεανούς γυρισμένο σε 3D.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.