Μετά τη χαλάρωση των εορτών η έξοδος των ταινιών στις αίθουσες επιστρέφει στους συνηθισμένους φρενήρεις ρυθμούς της. Ανάμεσα στα φιλμ της εβδομάδας ξεχωρίζει το «Προσκύνημα στη Λούρδη», μια ταινία που αποτελεί το ιδανικό υστερόγραφο στην πρόσφατη θρησκευτική κατάνυξη των ημερών. Αν υποθέσουμε ότι ζήσαμε κάτι τέτοιο, εν μέσω τσουρεκιών και οβελία…

Προσκύνημα στη Λούρδη

Τρίτη μεγάλου μήκους για την αυστριακή σκηνοθέτιδα του «Hotel», το «Προσκύνημα στη Λούρδη» είναι όπως και η προηγούμενη ταινία της, ένα φιλμ που προτιμά να κρατά τα χαρτιά του κλειστά, να διερωτάται παρά να απαντά, προτιμώντας να τοποθετήσει στον θεατή του τον σπόρο μιας γρήγορα μεγεθυνόμενης απορίας, όχι μόνο για τα θέματα τα οποία αγγίζει αλλά και για τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο τα προσεγγίζει. Η ιστορία μιας νεαρής κοπέλας παράλυτης από το λαιμό και κάτω, που τη συναντάμε στο μέσον ενός θρησκευτικού ταξιδιού στη Λούρδη και η οποία στη διάρκειά του θα σηκωθεί και θα περπατήσει, μπορεί να κλείνει στο κέντρο του ένα αξιοσημείωτο γεγονός, όμως η ματιά της Χάουσνερ πάνω του, όπως και πάνω στους πρωταγωνιστές της ιστορίας της, είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από αυτήν ενός θρησκευτικού δράματος ή ενός φιλμ που απορρίπτει με σκεπτικισμό την πιθανότητα ενός θαύματος. Η ηρωίδα της, καλοπροαίρετη, ήρεμη, χαμογελαστή, είναι το πρότυπο της υπομονετικής χριστιανής, όμως είναι εύκολο να αντιληφθείς ότι κρύβει κάτι πιο μπερδεμένο πίσω από το προπέτασμα πραότητας. Mοιάζει να κρύβει έναν άνθρωπο που απελπίζεται, που ποθεί –συγκεκριμένα έναν από τους στρατιώτες που συνοδεύουν το γκρουπ της– που ελπίζει σε ένα θαύμα, αν και όχι με την πίστη και το βάθος που πολλοί από τους συνταξιδιώτες της το κάνουν. Γι’ αυτήν το ταξίδι στη Λούρδη είναι περισσότερο απ’ όλα μια ευκαιρία να βγει από το σπίτι κι έτσι το ερώτημα «γιατί αυτή;» θα βρεθεί στα χείλη πολλών όταν σηκωθεί και περπατήσει. Στην πραγματικότητα αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον ερωτηματικό του φιλμ• όχι το πώς αλλά το γιατί, η απορία του αν ένα «θαύμα» είναι πιθανόν σε έναν κόσμο που ακόμη και οι κατεξοχήν διαχειριστές του ανεξήγητου, όπως οι ιερείς, μοιάζουν να καταφεύγουν σε έναν γεμάτο ορθολογισμό πνευματισμό. Στην πραγματικότητα όμως το φιλμ της Χάουσνερ μπορεί να μιλά και για τη θρησκεία και την πίστη, αλλά πηγαίνει πιο μακριά. Πλανάται πάνω από περιοχές όπως αυτές της καταπιεσμένης επιθυμίας, της διαχείρισης μιας ξαφνικής ανέλπιστης ευτυχίας, τη στάση μας απέναντι στην αντιξοότητα, τη χαρά των άλλων. Όπως και η ηρωίδα του, προτιμά να κρατά καλυμμένες τις προθέσεις και τις δικές του απόψεις, κάνοντας την ιστορία του ανοιχτή σε κάθε ερμηνεία, από την κυνική ματιά στην εμπορευματοποίηση της θρησκείας μέχρι τον βαθύ στοχασμό στη δύναμη της πίστης. Σκηνοθεσία: Τζέσικα Χάουσνερ. Πρωταγωνιστούν: Σιλβί Τεστίντ, Λία Σεϊντού, Μπρούνο Τοντεσινί, Ελίνα Λόουενσον. Χώρα: Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία. Διάρκεια: 96΄

Χάρι Μπράουν

Αυτή η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Βρετανού Ντάνιελ Μπάρμπερ είναι αναμφίβολα ένα αναποφάσιστο φιλμ. Όχι τόσο στην τεχνική της που αναμφίβολα λειτουργεί σαν ένα εντυπωσιακό (αν και ίσως λιγάκι υπερβολικά στυλιζαρισμένο) δείγμα του σκηνοθετικού ταλέντου του δημιουργού της, όσο στην ιδεολογία της που δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα σε μια ταινία «κοινωνικού ρεαλισμού» κι ένα φασιστικών αποχρώσεων φιλμ εκδίκησης, που προτείνει την αυτοδικία όχι απλά ως θεμιτή πράξη, αλλά και ως ιδανικό τρόπο ξεκαθαρίσματος των ενοχλητικών στοιχείων μιας κοινότητας. Τοποθετημένο σε ένα από τα χειρότερα συγκροτήματα εργατικών κατοικιών που έχετε δει ποτέ στο σινεμά, το φιλμ μας συστήνει τον Χάρι Μπράουν, έναν γερασμένο πρώην στρατιώτη που μετά το θάνατο της γυναίκας του και τη δολοφονία του καλύτερου φίλου του θα αποφασίσει να καθαρίσει τη γειτονιά από την ανθρώπινη «βρωμιά» της. Η ερμηνεία (και η ηλικία) του Μάικλ Κέιν, που προσθέτει λίγη σοβαρότητα σε έναν ρόλο ο οποίος θα μπορούσε εύκολα να γίνει καρικατούρα, είναι ίσως το καλύτερο στοιχείο σε αυτό το φιλμ, καθώς δεν έχει κανέναν δισταγμό να αποδεχθεί τις πράξεις του πρωταγωνιστή του ως ενδεδειγμένη συμπεριφορά και να τον δικαιώσει τελικά με την εξέλιξη της ιστορίας του. Αν δεν ήταν τόσο καλογυρισμένο, θα ήταν απλά εξοργιστικό, αλλά ίσως πάλι, ακριβώς επειδή ο Μπάρμπερ προσδίδει στο κατά βάση φτηνό υλικό του τον αέρα μιας σοβαρής ματιάς σε ένα υπαρκτό κοινωνικό πρόβλημα, το αποτέλεσμα τώρα να είναι ακόμη πιο επικίνδυνο…  Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Μπάρμπερ. Πρωταγωνιστούν: Μάικλ Κέιν, Έμιλι Μόρτιμερ, Ίεν Γκλεν, Τζακ Ο’Κόνελ, Λίαμ Κάνινγχαμ. Χώρα: Μεγάλη Βρετανία. Διάρκεια: 103΄

Υποψία

Ο Ατόμ Εγκογιάν είναι ο σκηνοθέτης σκοτεινών ιστοριών για τον ερωτισμό, τη δυναμική της οικογένειας και της επιθυμίας στον σύγχρονο κόσμο. Ματαίως όμως θα τα αναζητήσετε σε αυτό το γεμάτο ανατροπές και κρυμμένα πάθη, αλλά κατά βάση ανόητο ερωτικό δράμα. Από την άλλη, ο Εγκογιάν είχε τα τελευταία χρόνια καταλήξει σκιά του παλιού εαυτού του, με ταινίες που προσπαθούσαν σκληρά να μοιάζουν σκεπτόμενες κι ενδιαφέρουσες, οπότε το γεγονός ότι εδώ παραδίδει μια ταινία που μοιάζει με ριμέικ της «Ολέθριας σχέσης» είναι σχεδόν ανακουφιστικό. Στην πραγματικότητα η «Υποψία» είναι ριμέικ του «Nathalie» της Αν Φοντέν, με τη δράση να έχει μεταφερθεί στο Τορόντο και τη νεαρή Αμάντα Σέιφριντ να είναι η πόρνη που η Τζουλιάν Μουρ προσλαμβάνει για να ανακαλύψει αν ο σύζυγός της Λίαμ Νίσον είναι… επιρρεπής σε πειρασμούς. Αυτό που όμως θα ξεκινήσει σαν ένα αθώο τεστ σύντομα θα εξελιχθεί σε ένα μπερδεμένο ερωτικό παιχνίδι, που θα μπλέξει στον ιστό του ολόκληρη τη μέχρι τότε ευτυχισμένη οικογένεια. Στο βάθος της ταινίας ίσως υπάρχει ένα ενδιαφέρον ψυχολογικό υπόβαθρο, όλα όμως είναι τόσο τραβηγμένα στα όρια ενός συμβατικού ερωτικού θρίλερ το οποίο θα μπορούσε να είναι βγαλμένο από οποιοδήποτε χολιγουντιανό στούντιο. Καλοφτιαγμένο αλλά ελαφρύ, συχνά στα όρια μιας camp υπερβολής, το φιλμ βλέπεται με ενδιαφέρον, αλλά δεν κατορθώνει να πείσει ως τίποτα περισσότερο από μια τελευταία ευκαιρία για τον Εγκογιάν να κάνει μια (έστω εισπρακτική) επιτυχία… Σκηνοθεσία: Ατόμ Εγκογιάν. Πρωταγωνιστούν: Τζουλιάν Μουρ, Αμάντα Σέιφριντ, Λίαμ Νίσον, Μαξ Τιεριό. Χώρα: Καναδάς. Διάρκεια: 99΄

ΑΚΟΜΗ

Όμορφη ζωή, του Άντερς Γουντ.

Τέσσερις ιστορίες κινούνται παράλληλα στη Χιλή του σήμερα και περιστασιακά συναντιούνται σε μια ταινία που μοιάζει υπερβολικά γνώριμη για να κεντρίσει κάτι παραπάνω από ένα αμυδρό ενδιαφέρον. Φταίει ίσως και το γεγονός ότι κανείς από τους χαρακτήρες ή τις καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται δεν έχει τη δύναμη να σε παρασύρει ή ότι η σκηνοθεσία του Άντερς Γουντ προσπαθεί σκληρά να κρατήσει τους τόνους χαμηλούς, κάτι που τελικά λειτουργεί εις βάρος της ταινίας.

Ζητείται γαμπρός, του Άναντ Τάκερ.

Υπερβολικά τακτοποιημένη Αμερικανίδα, φοβούμενη ότι ο αρραβωνιαστικός της δεν θα τη ζητήσει ποτέ σε γάμο, αποφασίζει να ταξιδέψει ως την Ιρλανδία όπου εκείνος βρίσκεται για δουλειές, προκειμένου να του το ζητήσει η ίδια την 29 Φεβρουαρίου που σύμφωνα με το έθιμο κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Όπως γίνεται σε όλες τις ρομαντικές κομεντί όμως, τα πράγματα θα πάνε στραβά και στην πορεία θα ερωτευθεί έναν Ιρλανδό. Καμιά έκπληξη στο σενάριο, όπως άλλωστε και σε κάθε στοιχείο της ταινίας που κινείται από την αρχή ως το τέλος με καύσιμο τα κλισέ.

Το σινεμά γυμνό, του Βάσου Γεώργα.

Ντοκιμαντέρ για την ερωτική πλευρά του ελληνικού σινεμά, που εξετάζει την ιστορία του ελληνικού ερωτικού σινεμά από τη «μαλακή» στη «σκληρή» εκδοχή του, ή από το γυμνό στην οθόνη στο κινηματογραφικό σεξ και το ευρύτερο κοινωνικοϊστορικό πλαίσιο εντός του οποίου αυτό δημιουργήθηκε.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.