Επισημάνσεις

Λυκαβηττός, ξανά / Badminton προς κατεδάφιση / Πλάνα αρχείου / Μπουκάλα η… μπουκάλα! / Χαμένα λεφτά επί 115 χρόνια / Η Λυρική εκπέμπει SOS

Λυκαβηττός, ξανά

Πρώτο το «Ποντίκι» έθεσε προ δύο εβδομάδων το ζήτημα του Λυκαβηττού και να που τώρα αρχίζει και αποσαφηνίζεται η μέχρι πρότινος θολή εικόνα. Τελικά θα λειτουργήσει ο Λυκαβηττός και φέτος, όπως λειτούργησε και πέρυσι. Δηλαδή, με τα έργα πλήρους υποστύλωσης της μεταλλικής κατασκευής του θεάτρου που πραγματοποιήθηκαν τον περασμένο Μάιο. Το κυρίως «μενού» των εργασιών αναβλήθηκε για άλλη μια χρονιά, επειδή η Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης στην οποία ανήκει ο χώρος δεν διαθέτει εδώ και έξι τουλάχιστον μήνες διοικητικό συμβούλιο, προκειμένου να προχωρήσει τις διαδικασίες προκήρυξης διαγωνισμού ανάδειξης εργολάβου. Όχι φυσικά ότι αν η παρούσα κυβέρνηση είχε διορίσει νέο συμβούλιο θα μας εξασφάλιζε πως τα έργα θα είχαν γίνει. Μοναδικός αστάθμητος παράγοντας ο Δήμος Αθηναίων –εκδίδει την άδεια λειτουργίας του θεάτρου–, μετά την παρέμβαση του Νικήτα Κακλαμάνη στο δημοτικό συμβούλιο. Ο δήμαρχος Αθηναίων εξέθεσε δημοσίως τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, λέγοντας ότι προσπαθεί να τον συναντήσει εδώ και 2,5 μήνες και μέχρι σήμερα τίποτα. Πάντως, πέρυσι που το σκηνικό ήταν ακριβώς το ίδιο με φέτος ο Δήμος είχε βγάλει την άδεια και ο Λυκαβηττός λειτούργησε κανονικότατα.

Δ. Ρ.

Badminton προς κατεδάφιση

Είναι αυτό που λένε ελάτε στην Ελλάδα για να κάνετε επενδύσεις – το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Η ιδιαιτέρως συμπαθής και κυρίως δραστήρια υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής ανακοίνωσε, στο πλαίσιο μιας σειράς ευεργετικών μέτρων για τον Υμηττό, την κατεδάφιση του Θεάτρου Badminton καθώς βρίσκεται καταμεσίς του μελλοντικού μητροπολιτικού πάρκου στο Γουδί. Η κατεδάφιση δεν θα γίνει αύριο, αλλά μετά την εκπνοή της σύμβασης παραχώρησης στους σημερινούς επενδυτές, στην κοινοπραξία Athens Badminton Cultural Development A.E. Η εν λόγω σύμβαση λήγει το… 2031, οπότε έχουμε χρόνο να το συζητήσουμε. Να συζητήσουμε δηλαδή το μέγεθος της ζημιάς που μπορεί να προκαλεί ένα θέατρο και πόσο ασύμβατη είναι μια τέτοια λειτουργία με έναν χώρο πρασίνου. Το Badminton δεν είναι ένα οποιοδήποτε θέατρο της Αθήνας. Εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους πόλους οικογενειακής αναψυχής, παρουσίασε σημαντικές παραγωγές, φιλόδοξα θεάματα, κυρίως από το εξωτερικό. Η εγκατάσταση είχε δημιουργηθεί για να φιλοξενήσει το άθλημα του Badminton στους Ολυμπιακούς Αγώνες και η αρχική πρόβλεψη ήταν να καταργηθεί αμέσως μετά τη λήξη τους. Το κράτος αθέτησε την υπόσχεσή του και στην πρεμούρα του να μαζέψει χρήματα αποφάσισε να το διατηρήσει. Η κριτική εκ μέρους των οικολόγων είναι ότι έπεσε τσιμέντο σε οκτώ πολύτιμα στρέμματα πρασίνου, συν τα αυτοκίνητα που διέρχονται από τον χώρο όταν φιλοξενούνται παραστάσεις. Αλλά ένα θέατρο είναι το λιγότερο κακό που μπορεί να συμβεί σε ένα πάρκο. Ας λύσουμε πρώτα όλα τα υπόλοιπα σε θέματα πρασίνου στο Λεκανοπέδιο κι ας αφήσουμε για το τέλος το Badminton.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Χαμένα λεφτά επί 115 χρόνια

Αυτά τα πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν πουθενά αλλού στον κόσμο. Πριν λίγες ημέρες το Παναθηναϊκό Στάδιο άνοιξε για τους επισκέπτες της Αθήνας, Έλληνες και ξένους, με αντίτιμο τριών ευρώ. Η είδηση δεν είναι το άνοιγμα του Καλλιμάρμαρου στους τουρίστες μας, αλλά το γεγονός ότι για τόσα χρόνια ένα από τα σημαντικότερα και πιο δημοφιλή μνημεία της νεότερης Αθήνας παρέμενε κλειστό. Αφήνουμε κατά μέρος την απογοήτευση των ξένων να μην έχουν τη δυνατότητα να περιηγηθούν στο στάδιο των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Και σας καλώ να αναλογιστείτε την απώλεια εσόδων για το ελληνικό κράτος. Σκεφτείτε το Παναθηναϊκό Στάδιο να βρισκόταν στην Ιταλία, στην Ισπανία ή στην Μεγάλη Βρετανία και την αξιοποίηση ενός μνημείου που σου προσφέρεται για τουριστική ατραξιόν όσο λίγα σε μια πόλη σαν την Αθήνα. Κι αν μας πήρε περίπου 115 χρόνια για να «εκμεταλλευτούμε» τουριστικά το Καλλιμάρμαρο, δεν θέλω να ξέρω πόσο θα μας πάρει για να αξιοποιήσουμε το ΟΑΚΑ του Σαντιάγο Καλατράβα. Και μετά λέμε πώς φτάσαμε ένα βήμα από την χρεοκοπία…

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Πλάνα αρχείου

Η γενικευμένη πλέον χρήση των «πλάνων αρχείου» που ντύνουν κάθε τηλεοπτική, έντυπη ή ηλεκτρονική είδηση στην οποία δεν υπάρχει καταγεγραμμένη ζωντανή εικόνα, είτε γιατί είναι αδύνατο να τραβηχτεί είτε γιατί αυτό κοστίζει, έχει ξεπεράσει κάθε μέτρο και κάθε λογική. Η τηλεοπτική μας πραγματικότητα που έχει εθίσει μια νέα γενιά τηλεθεατών στην άκριτη αποδοχή οποιουδήποτε θεάματος αρκεί αυτό να «πιστοποιείται» με εικόνες, είναι πια σε θέση να μας πασάρει συντριβές αεροπλάνων, τρομοκρατικές ενέργειες, συναντήσεις πρωθυπουργών, ανατινάξεις κτιρίων, συναυλίες ροκ σταρ μέσω «πλάνων αρχείου»! Κατά την πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου στην Ισλανδία τα ελληνικά κανάλια συναγωνίστηκαν ποιο θα πρωτοδείξει τις πιο εντυπωσιακές σκηνές με λάβα, στάχτη και τέφρα από… άλλα ηφαίστεια, ενώ κατά τις συλλήψεις των φερόμενων ως μελών του Επαναστατικού Αγώνα είδαμε σκηνές από… παλαιότερες συλλήψεις άλλων υπόπτων. Τη γελοία αυτή μέθοδο δημιουργίας μιας πλαστής πραγματικότητας, η οποία θυσιάζει κάθε δεοντολογία στο βωμό της τηλεθέασης, είχε περιγράψει απολαυστικά ο Περάκης στη «Λούφα και παραλλαγή», βάζοντας τους φαντάρους του επί Χούντας να πείθουν τους ποδοσφαιριστές ενός αγώνα να ξαναγυρίσουν ένα γκολ γιατί δεν πρόλαβε να το καταγράψει η κάμερα ζωντανά. Και μόλις πριν λίγο είδα σε ένα «σοβαρό» διαδικτυακό site είδηση που αφορούσε επιστημονική ανακάλυψη για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, «ντυμένη» με την εικόνα ενός ανθρώπινου εγκεφάλου με τη λεζάντα «εικόνα αρχείου»!

Γιάννης Κουκουλάς

Μπουκάλα η… μπουκάλα!

Πάει, χάσαμε τις εναπομείνασες σταθερές μας ως έθνος. Τα τραπέζια μας, τις νύχτες, είναι χωρίς μπουκάλια ουίσκι. Τραπέζια φτωχά, μόνο με ποτήρια και –καινούργια μόδα αυτή;– ατομικά κρασάκια. Νέα ήθη. Αφού δεν μπορούμε να κόψουμε εντελώς την έξοδο, που σαφώς την έχουμε ελαττώσει, περιορίζουμε την κατανάλωση ποτού. Στον Σταυρό του Νότου, π.χ., τις προάλλες τα τραπέζια ήταν γεμάτα με κόσμο και άδεια από ποτά. Μόνο ποτήρια έβλεπες στις παρέες, ελάχιστα τα μπουκάλια. Στην αρχή ο κόσμος ρωτάει αν μπορεί να παρακολουθήσει το πρόγραμμα όρθιος στα μπαρ, λένε υπεύθυνοι κέντρων του είδους. Η δεύτερη απορία τους είναι αν πρέπει ν αγοράσουν μπουκάλι σε περίπτωση που κάτσουν σε τραπέζι. Εννοείται φυσικά πως οι χώροι προσαρμόστηκαν στα δεδομένα της εποχής. Έννοιες όπως «ελάχιστη κατανάλωση», «νταμπλ ντοτ», «υποχρεωτικό μπουκάλι ανά τέσσερα άτομα», αρχίζουν σιγά σιγά να εκλείπουν. Σαν να πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές που τα κέντρα διασκέδασης είχαν το πάνω χέρι. Αναγκάστηκαν να περιορίσουν τις μέρες (νύχτες δηλαδή) λειτουργίας τους και τώρα αναγκάζονται να αλλάξουν και στάση απέναντι στο κοινό, εγκαταλείποντας τις αφ’ υψηλού συμπεριφορές. Να που η κρίση έχει, έστω και από σπόντα, ορισμένα θετικά αποτελέσματα. Και δεν είναι μόνο οι πίστες και τα μαγαζιά με το ζωντανό πρόγραμμα. Και τα μπαρ αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Με τα μεγάλα κλαμπ να φαίνεται πως χάνουν τη μάχη από τα μικρά και πιο φθηνά μπαράκια. Όχι πως κι αυτά τη γλιτώνουν. «Δηλαδή τι νομίζεις, εμείς δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα;» μου έλεγε ο ιδιοκτήτης μπαρ στη Μαβίλη. «Ο κόσμος πίνει πλέον σαφώς λιγότερο. Και δεν ξενυχτάει πια». Τελικά, ο Παπαθεμελής με τις απαγορεύσεις του ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Η Λυρική εκπέμπει SOS

Να πει κανείς για άλλη μια φορά το τετριμμένο; Ότι δηλαδή αυτά τα πράγματα ή μάλλον τα ρεζιλίκια μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν; Θέλεις να το αποφύγεις αλλά έρχονται στιγμές, καλή ώρα, που σου βγαίνει αυθόρμητα. Δεδομένης της τεράστιας δαπάνης που απαιτείται, το πρότζεκτ ενός νέου θεάτρου όπερας σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου αποτελεί από μόνο του γεγονός διεθνούς εμβέλειας. Πολύ περισσότερο όταν παραμένει ζωντανό μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Συνυπολογιζομένων λοιπόν των παραπάνω, θα πρέπει να αισθανόμαστε προνομιούχοι που ετοιμαζόμαστε το 2015 να εγκαινιάσουμε ένα νέο θέατρο όπερας. Ωστόσο, αντί να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία δουλεύοντας προς την κατεύθυνση ενός λυρικού θεάτρου αντάξιου μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας (φιλόδοξες παραγωγές, μελετημένο ρεπερτόριο, περαιτέρω ανάπτυξη του καλλιτεχνικού δυναμικού, σοβαρή προσπάθεια για μεγαλύτερη διείσδυση του είδους στο κοινό, δυναμική επικοινωνιακή εκστρατεία κ.λπ.) έτσι ώστε να κερδηθεί το στοίχημα, εμείς, για μία ακόμη φορά, περί άλλων τυρβάζουμε. Με μεγάλη άνεση οι ιθύνοντες αναφέρονται, εντός και εκτός Ελλάδας, στο ενδεχόμενο λουκέτου στη Λυρική Σκηνή της οδού Ακαδημίας. Δεν αποκλείεται να κλείσει, λένε, προκειμένου ν’ ανοίξει ένας υγιής οργανισμός στο Φάληρο. Απόψεις ενδεικτικές της προχειρότητας και του παραλογισμού, διότι είναι πραγματικός παραλογισμός να ετοιμάζεις μια καινούργια όπερα και αντί να ενισχύεις διαρκώς το είδος τελικά να στερείς την πόλη παντελώς απ’ αυτό. Όσοι έχουν κοινό νου καταλαβαίνουν πως αν κλείσει τώρα η Λυρική το πιθανότερο είναι απλώς να μην ξανανοίξει, γιατί πολύ απλά θα χάσει το είδος τη δυναμική του, το κοινό του, το ενδιαφέρον των μίντια.

Τόνια Μιχαήλ

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.