Συν & Πλην

– Μετά την περσινή βράβευση του «Κυνόδοντα» στις Κάννες και την επέλαση της «Στρέλλας» θα περίμενε κανείς ότι θα είχαμε μια τουλάχιστον ελληνική ταινία στο φετινό Φεστιβάλ Καννών. Πόσο μάλλον που ο Γιάννης Οικονομίδης είχε περάσει πριν δυο χρόνια από το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών με την «Ψυχή στο στόμα» και ο Σύλλας Τζουμέρκας έλαβε μέρος παλιότερα στο διαγωνιστικό με μικρού μήκους. Και οι δυο έχουν έτοιμες καινούργιες ταινίες, όμως ούτε ο ένας ούτε ο άλλος τα κατάφεραν. Γιατί;

ΠΛΗΝ

– Μετά την περσινή βράβευση του «Κυνόδοντα» στις Κάννες και την επέλαση της «Στρέλλας» θα περίμενε κανείς ότι θα είχαμε μια τουλάχιστον ελληνική ταινία στο φετινό Φεστιβάλ Καννών. Πόσο μάλλον που ο Γιάννης Οικονομίδης είχε περάσει πριν δυο χρόνια από το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών με την «Ψυχή στο στόμα» και ο Σύλλας Τζουμέρκας έλαβε μέρος παλιότερα στο διαγωνιστικό με μικρού μήκους. Και οι δυο έχουν έτοιμες καινούργιες ταινίες, όμως ούτε ο ένας ούτε ο άλλος τα κατάφεραν. Γιατί; Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τους ακριβείς λόγους της «αποτυχίας», είναι σίγουρο όμως πως δεν έγιναν τα βήματα που θα έπρεπε να γίνουν για να μεταμορφωθεί η περσινή επιτυχία μας σε σκαλοπάτι για περισσότερα. Οι έλληνες δημιουργοί παραμένουν μονάδες απέναντι στα ξένα φεστιβάλ, κυρίως γιατί δεν υπάρχει κανένα θεσμικό όργανο ικανό να τους «πακετάρει» και να τους προωθήσει κατάλληλα. Η Hellas Film, που ασχολείται με την προώθηση των ελληνικών ταινιών στα διεθνή φεστιβάλ, κινείται με τους ράθυμους δημοσιοϋπαλληλικούς ρυθμούς που την διέκριναν πάντα και  παγιδεύεται στην αδυναμία της να ξεχωρίσει τον επόμενο Γιώργο Λάνθιμο από τον… σωρό, και να τον προωθήσει εκεί που του αξίζει. Όμως, για να πάει καλά μια κινηματογραφία στο εξωτερικό χρειάζεται εκτός από καλές ταινίες και καλό «μάρκετινγκ» και είναι προφανές ότι σ’ αυτόν τον τομέα έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε.

– Ένα γιγαντιαίο άγαλμα του Ηρακλή στην πλατεία Συντάγματος; Η αποτρόπαιη αυτή ιδέα είναι κατά πάσα πιθανότητα η επόμενη συνεισφορά του Νικήτα Κακλαμάνη στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της Αθήνας. Το άγαλμα, σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ιού» της «Ελευθεροτυπίας», το έργο του ισπανού γλύπτη Χινές Σεράν, πρόκειται να δωρηθεί στην πόλη από την ζάπλουτη ελληνοαμερικανίδα Εβαντζελάιν Γκουλέτας, κάτι που αρχικά έγινε δεκτό σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου. Κι αν η ιδέα ενός οκτάμετρου Ηρακλή στο Σύνταγμα είναι ικανή να σας φέρει ανατριχίλες, η αισθητική του δημάρχου μας προφανώς καθόλου δεν ενοχλείται, μια και η λογική του φαίνεται να είναι «τζάμπα είναι, καλό είναι».

– Στην Κορίνα Βασιλειάδου, σκηνοθέτιδα της παράστασης «Κυμβελίνος». Εκτός από την επιλογή του έργου και την πρόταση τέσσερις ηθοποιοί να ερμηνεύσουν όλους τους ρόλους, όλο το υπόλοιπο «έμπαζε νερά». Ηθοποιοί που φώναζαν αλλά δεν «ακούγονταν», σκηνοθετικές παρεμβάσεις άνευ λόγου που κόντραραν το κείμενο, ανούσιες φλυαρίες κάθε είδους. Κρίμα. Γιατί «Κυμβελίνο» δεν βλέπουμε συχνά.

– Υπάρχουν πάντα δύο πλευρές στο ίδιο νόμισμα και οφείλουμε να αναφερθούμε και στις δύο. Στη συνέχεια λοιπόν της διαμάχης μεταξύ θεατρικού παραγωγού και σκηνοθέτη στο Θέατρο Ανδρέας Βουτσινάς η πλευρά του θεάτρου υποστηρίζει πως η Γλυκερία Καλαϊτζή, που σκηνοθέτησε την παιδική παράσταση «Τρελαντώνης», αρνήθηκε να κάνει τη διδασκαλία στους ηθοποιούς οι οποίοι αντικατέστησαν εκείνους που έπρεπε να αποχωρήσουν, ως όφειλε, «δεδομένου πως είναι ποσοστούχος σκηνοθέτης», και απαίτησε εκ νέου αμοιβή την οποία και δεν έλαβε. Έτσι τη διδασκαλία (πάνω στη δική της σκηνοθεσία), ανέλαβε η βοηθός της.

– Αν τα πωλητήρια των μουσείων σε ολόκληρο τον κόσμο αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων τους, θα φανταζόταν κανείς πως ένα από τα πιο δημοφιλή μουσεία του πλανήτη, αυτό της Ακρόπολης (από το οποίο έχουν περάσει ήδη πάνω από 1,7 εκατομμύρια επισκέπτες), θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί μια σημαντική πηγή εσόδων για τη χώρα μας. Κι όμως, όπως και τα περισσότερα πωλητήρια των ελληνικών μουσείων, δείχνει φτωχό και δίχως ενδιαφέροντα αντικείμενα, παγιδευμένο ανάμεσα στη δυσλειτουργία της συνεργασίας του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού, στην αδυναμία του τελευταίου να καλύψει ακόμη και τους προμηθευτές του πωλητηρίου και στην χαρακτηριστικά αργή λήψη αποφάσεων από το Υπουργείο Πολιτισμού, που αντί να ξεκαθαρίσει άμεσα το τοπίο χαρίζοντας στο πωλητήριο του Μουσείου της Ακρόπολης την αυτονομία του, το κρατά δέσμιο μιας θλιβερά ελληνικής κατάστασης που εκθέτει τόσο το Μουσείο όσο και τη χώρα μας.

ΣΥΝ

+ Στον Λάζαρο Γεωργακόπουλο για τον τρόπο που σκηνοθέτησε το «The Lisbon Traviata» («Η Τραβιάτα της Λισαβόνας»), του Τέρενς ΜακΝάλι, στο Θέατρο Άκης Δαβής, πρώην Αλκμήνη. Κατάφερε να ισορροπήσει τους τρεις άξονες του έργου, τους γκέι, τις ανθρώπινες σχέσεις και τη Μαρία Κάλλας. Παράλληλα, περνώντας από το κωμικό στο δραματικό κι από το γελοίο στο τραγικό, η παράσταση ακολουθεί τον ψυχισμό των ηρώων. Ο ίδιος, ως πρωταγωνιστής σε έναν πολύ καίριο ρόλο αποδεικνύει για μία ακόμη φορά την τεχνική του, αλλά χρειάζεται περισσότερο συναίσθημα και λιγότερο ναρκισσισμό. Τέλος, θα μπορούσε με «χειρουργικές» επεμβάσεις το έργο να γίνει λιγάκι μικρότερο.

+ Στον Γιάννη Λεοντάρη για τη σκηνοθεσία του στους «Έμπορους», ένα σημερινό έργο, που μοιάζει να προοιωνίζει το «χρονικό μιας προαναγγελθείσας μοντέρνας φτώχειας». Με πρωταγωνιστή το κείμενο, στέκεται δίπλα του και παρακολουθεί την εξέλιξη της δράσης, δεν «φωτίζει» τις λέξεις, δεν σχολιάζει, δεν ωραιοποιεί. Η σκηνική γλώσσα στηρίζεται στην αφήγηση ενός προσώπου (της αφηγήτριας) και σε μια παρτιτούρα χειρονομιών των υπολοίπων ηθοποιών οι οποίοι εκστομίζουν ελάχιστες λέξεις.

+ Στην Έφη Σταμούλη, μια ηθοποιό εκ Θεσσαλονίκης, που ζει και εργάζεται εκεί και πολύ σπάνια έχουμε την ευκαιρία να τη δούμε στην Αθήνα. Οι ερμηνείες της σαν πόρνη στο «Θα σε πάρει ο δρόμος» του Σάκη Σερέφα, αλλά κι σαν αφηγήτρια στους «Έμπορους» του Ζοέλ Πομερά –παραγωγές της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης της οποίας είναι μόνιμο μέλος–, ρόλοι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις.

+ Όσοι βρέθηκαν την Παρασκευή στο Gagarin κατάλαβαν τι σημαίνει καλή συναυλία, από ένα σπουδαίο συγκρότημα. Ακόμα κι αν δεν σου αρέσουν οι ιστορικοί Triffids που επανασυνδέθηκαν πριν από λίγα χρόνια, δεν θα μπορούσες παρά να υποκλιθείς στο μεγαλείο τους επί σκηνής. Εξαιρετικοί μουσικοί, είχαν μαζί τους και μερικούς ακόμα φίλους τους από την ιδιαίτερη αυστραλέζικη ροκ σκηνή. Έμοιαζαν σαν να παραδίδουν μαθήματα μουσικής. Το live είχε διάρκεια περίπου τριών ωρών!

+ Στον σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Ηλία Γιαννακάκη, ο οποίος έχει ετοιμάσει για την ΕΡΤ μία σειρά τηλεοπτικών πορτρέτων («Σκιές στο φως») για δέκα διευθυντές φωτογραφίας. Και μόνον η ταινία για τον κορυφαίο έλληνα οπερατέρ Αλέξη Γρίβα, συνεργάτη του Γκοντάρ, του Μπουνιουέλ, όπως και δεκάδων κινηματογραφιστών του Μεξικού όπου έζησε χρόνια, είναι αρκετή για να κεντρίσει το ενδιαφέρον. Άγνωστος στους πολλούς, θρύλος στους σινεφίλ, ο Γρίβας πέτυχε γιατί δεν ήταν επηρμένος αλλά (συν)εργατικός. «Ο κινηματογράφος είναι συλλογική υπόθεση. Η επιτυχία σου εξαρτάται από τη συμμετοχή και την προσφορά των άλλων», λέει.

+ Στη λελογισμένη χρήση του βίντεο σε παραστάσεις, όπως για παράδειγμα στο «Θα σε πάρει ο δρόμος» του Σάκη Σερέφα. Το βίντεο (Λίλα Σωτηρίου) και η ζωντανή διαχείριση της ψηφιακής εικόνας (Ανέστης Πάτκας) αποτέλεσαν το τέλειο σκηνικό για την παράσταση και από τις πιο ωραίες προτάσεις της. Αλλά και στο «Αθώος ή ένοχος» του Τζέφρεϊ Άρτσερ το βίντεο (σκηνοθεσία Μαρία Λάφη) έδωσε μια άλλη διάσταση στο κείμενο.

+ Στον Νικηφόρο Παπανδρέου και την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, το θεσσαλονικιώτικο θεατρικό σχήμα, που εδώ και τριάντα χρόνια κρατάει τον πήχη ψηλά και αποτελεί μια σοβαρή θεατρική εστία στη συμπρωτεύουσα. Με ενενήντα και πλέον έργα στο ενεργητικό της, πολλά από αυτά σε πανελλήνια πρώτη, με ρεπερτόριο εφ’ όλης της ύλης, με περιοδείες σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο, έχει καταφέρει να δίνει το παρών σε δύσκολους καιρούς.

+ Μπορεί ο νόμος για τον κινηματογράφο να αργεί χαρακτηριστικά (και με τις πρόσφατες εξελίξεις μάλλον θα αργήσει κι άλλο), τουλάχιστον όμως θεσπίστηκαν στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε την περασμένη εβδομάδα φορολογικά κίνητρα για τους επιχειρηματίες που επενδύουν στο σινεμά. Ένα αίτημα όλων των επαγγελματιών του κλάδου, κι ένα πρώτο βήμα προς μια σωστή κατεύθυνση. Επιτέλους.

+ Μη χάσετε τις εμφανίσεις της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στο Rex. Αν θυμάστε τις καλύτερες παραστάσεις της, την περίοδο 1990-1995, πηγαίνοντας στο εφετινό της πρόγραμμα θα διαπιστώσετε ότι σχεδόν είκοσι χρόνια μετά ξεπερνάει τον εαυτό της.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.