Επισημάνσεις

Η πραγματική απειλή / Το καφενείο του Λουμπαρδιάρη / Αρά Γκιουλέρ / Λυρική, συναίνεση; Ποια συναίνεση; / Οι Κάλαχαν του ιερού βράχου / Σαν να μην υπήρξε ποτέ

Η πραγματική απειλή

Μερικές εβδομάδες πριν το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) υπέβαλε πρόστιμο 30.000 ευρώ στο Mega με αφορμή την προβολή της ταινίας «Straight Story». Θέμα της ένας υποθετικός κόσμος όπου το κοινωνικώς αποδεκτό είναι να είσαι γκέι. Σύμφωνα με την απόφαση, η ανάλαφρη κωμωδία του Βλαδίμηρου  Κυριακίδη μπορούσε «να επιφέρει σοβαρή βλάβη στην πνευµατική και ηθική ανάπτυξη των ανηλίκων». Τις προάλλες το ΕΣΡ ξαναχτύπησε επιβάλλοντας πρόστιμο 20.000 ευρώ στο Star για την εκπομπή «Φώτης και Μαρία Live», συγκεκριμένα για το επεισόδιο όπου προβλήθηκαν αποσπάσματα από την βραβευμένη ταινία του Πάνου Κούτρα «Στρέλλα» και εμφανίστηκε η τρανσέξουαλ συγγραφέας και ηθοποιός Μπέτυ Βακαλίδου. Και πάλι το πρόβλημα ήταν τα αθώα παιδιά που θα μπορούσαν εύκολα να διαφθαρούν… Την ίδια όμως στιγμή η από τηλεοράσεως εκπόρνευση μοντέλων, φιλόδοξων τραγουδιστριών, των παρατρεχάμενών τους και λοιπών πλασμάτων της νύχτας, αντιμετωπίζεται από το ελεγκτικό όργανο με εντυπωσιακή επιείκεια (έως και αδιαφορία). Επειδή απειλή για τα χρηστά ήθη μας θεωρούνται αποκλειστικά και μόνο οι κακοί γκέι; Ενώ οι στρέιτ πόρνες και πόρνοι κάνουν κοινωνικό έργο παραδίδοντας αφιλοκερδώς μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και ετοιμάζοντας τη νεολαία μας για το μπορντέλο στο οποίο θα κληθεί να επιβιώσει και να διακριθεί;

Το καφενείο του Λουμπαρδιάρη

Το καφενείο δίπλα στον Αϊ Δημήτρη τον Λουμπαρδιάρη στου Φιλοπάππου ήταν, όταν λειτουργούσε, ένα από τα πιο όμορφα σημεία σε ολόκληρη την Αθήνα για να πιείς τον καφέ σου. Τα τελευταία χρόνια, κλειστό και έρημο, προκαλεί μόνο θλίψη. Αλλά το πιο σοβαρό δεν είναι αυτό. Το καφενείο που φέρει την αρχιτεκτονική υπογραφή του Δημήτρη Πικιώνη κινδυνεύει να πέσει. Χρειάζεται άμεσα επισκευή. Ανήκει στον ΕΟΤ. Τις τελευταίες εβδομάδες η κακή κατάσταση του χώρου έχει κινητοποιήσει κατοίκους της περιοχής και φίλους μιας μοναδικής εστίας πνευματικότητας στο κέντρο της Αθήνας, στην καρδιά ενός σημαντικού πνεύμονα πρασίνου. Συλλέγουν υπογραφές στον διαδικτυακό τόπο filopappou.blogspot.com με την ελπίδα να ασκηθεί πίεση στους αρμοδίους του Πολιτισμού και του Τουρισμού και τελικό στόχο την ένταξη του έργου στο ΕΣΠΑ. Η σχετική μελέτη έχει περάσει από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, καθώς το καφενείο είναι μνημείο παγκόσμιας σημασίας και προστατευόμενο από την UNESCO από το 1996. Και πόσο δίκιο έχουν οι διοργανωτές της πρωτοβουλίας όταν λένε το αυτονόητο: αν επισκευαστεί και επαναλειτουργήσει το καφενείο του Λουμπαρδιάρη θα φέρει έσοδα στο Δημόσιο και θα ενισχύσει την τουριστική εικόνα της περιοχής (Ακρόπολη-Φιλοπάππου), δίνοντας παράλληλα μια διέξοδο στους επισκέπτες διαφορετική από τη σημερινή κατάσταση του Θησείου.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Αρά Γκιουλέρ

Ο Αρά Γκιουλέρ είναι ο σημαντικότερος εν ζωή τούρκος φωτογράφος. Τουρκοαρμένιος, παιδί της Πόλης, μεγάλωσε στα στενά του Μπέγιογλου όπου ο πατέρας του διατηρούσε φαρμακείο. Το 1958 έγινε ο πρώτος φωτογραφικός ανταποκριτής του αμερικανικού «Time-Life» στην Εγγύς Ανατολή και σήμερα είναι ένας ζωντανός μύθος της Κωνσταντινούπολης. Στις 12 Μαΐου εγκαινιάζεται στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς μια μεγάλη έκθεση με φωτογραφίες του Γκιουλέρ από την Πόλη του ’60 και του ’70. Στα έργα του ανακαλύπτουμε καλλιτεχνικές συγγένειες με έλληνες συναδέλφους του, κυρίως τον Κώστα Μπαλάφα. Είναι το ουμανιστικό του ύφος, η ανθρωποκεντρική του ματιά, σαν να υπερίπταται μια αίσθηση χαμένης αθωότητας πάνω από τους απλούς ανθρώπους που φωτογράφιζε με φόντο την Πόλη. Η έκθεση αποτελείται από 100 περίπου εκτυπώσεις επιλεγμένες ειδικά για την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη και θα τη συνοδεύσει το βιβλίο του Güler, Istanbul, που κυκλοφορεί σε ελληνική μετάφραση από τις εκδόσεις Ολκός και περιλαμβάνει κείμενο του βραβευμένου με Νόμπελ Ορχάν Παμούκ, το οποίο συνδιαλέγεται νοερά με το έργο του φωτογράφου. Μην τη χάσετε. Έως τις 25 Ιουλίου.

Δ.Ρ.

Λυρική, συναίνεση; Ποια συναίνεση;

Γράφαμε για το κλίμα συναίνεσης που φαίνεται ότι διαμορφώνεται στην Εθνική Λυρική Σκηνή ανάμεσα στον νέο Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου και στα επτά (!) συνδικαλιστικά σωματεία των εργαζομένων του οργανισμού. Πριν αλέκτωρ λαλήσαι το Σωματείο Χορωδών φρόντισε να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Εξέδωσε ανακοίνωση όπου κάνει λόγο για προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης από τον Πρόεδρο του Δ.Σ. της ΕΛΣ. «Τη στιγμή που επιχειρεί σαρωτικές αλλαγές στο χώρο του μοναδικού Λυρικού Θεάτρου οι οποίες πλήττουν βάναυσα τους εργαζόμενους», αναφέρουν οι συνδικαλιστές-χορωδοί, «ψευδώς αναφέρει στις συνεντεύξεις του ότι υπάρχει συναίνεση από την πλευρά των σωματείων». Λεπτομέρεια: το συγκεκριμένο σωματείο πρόσκειται στο ΠΑΜΕ, δηλαδή στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Οι χορωδοί διαθέτουν και δεύτερο συνδικαλιστικό όργανο, διαφορετικής ιδεολογικής προέλευσης, σαφώς μικρότερο σε σχέση με του ΠΑΜΕ. Και μια σύμπτωση: την ημέρα που το Σωματείο Χορωδών έβγαζε την ανακοίνωσή του (στην οποία έκανε λόγο και για εκδικητικότητα εκ μέρους της νέας διοίκησης), ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού δήλωνε στους δημοσιογράφους ότι η συνέχεια της λειτουργίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής δεν έχει ακόμα διασφαλιστεί.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Οι Κάλαχαν του ιερού βράχου

Πήγα κι εγώ στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Και πριν ακόμα μπω μέσα χάλασε η διάθεσή μου από τους πάνοπλους και ένστολους αστυνομικούς που κάθονταν στην είσοδο, με το φραπεδάκι ανά χείρας. Δεν έχω τίποτα με τα φραπεδάκια, αλλά η εικόνα του δημόσιου υπάλληλου με το κουμπούρι στη ζώνη και τα γυαλιά ηλίου έξω από το πιο πολυδιαφημισμένο μουσείο της χώρας ήταν απωθητική. Τι δουλειά είχαν οι αστυνομικοί εκεί; Ποιο το νόημα της ύπαρξής τους σε κοινή θέα, στους πρόποδες του ιερού βράχου; Λίγο παρακάτω, επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, άνδρες της ομάδας Ζήτα μαρσάρανε και έκαναν σλάλομ με τις μηχανές τεράστιου κυβισμού, ανάμεσα στους αποσβολωμένους τουρίστες. Στο Μοναστηράκι νέοι αστυνομικοί, στην Πλάκα περισσότεροι… Υπάρχει καμιά άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με τόση αστυνομία στους δρόμους της; Έχετε δει πουθενά τόση αστυνομία με όπλα και κλομπ να κυκλοφορεί ανάμεσα στα τουριστικά αξιοθέατα; Η εικόνα που δίνουμε είναι τριτοκοσμικού αστυνομοκρατούμενου αυταρχικού καθεστώτος. Μήπως έχουμε γίνει;

Γιάννης Κουκουλάς

Σαν να μην υπήρξε ποτέ

Μάλλον θετικά υποδέχτηκε ο κόσμος του θεάτρου και του χορού την είδηση ότι κλείνει το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού (ΕΚΕΘΕΧ). Για τους περισσότερους η απόφαση αυτή ενδεχομένως δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη, καθώς η κυβέρνηση προχωρά αυτή την περίοδο σε κατάργηση φορέων. Για όσους παρακολουθούν στενότερα τα πράγματα όμως, αποτελούσε κοινό μυστικό πως το ΕΚΕΘΕΧ σπαταλούσε δημόσιο χρήμα χωρίς να παράγει κανένα ουσιαστικό έργο. Ως γνωστόν ιδρύθηκε το 2007, με σκοπό τη χάραξη εθνικής θεατρικής πολιτικής. Ανέλαβε να μοιράζει αξιοκρατικά τις επιχορηγήσεις στο ελεύθερο θέατρο, ενώ ανάμεσα στις βασικές δραστηριότητές του ήταν η επίλυση των προβλημάτων των ΔΗΠΕΘΕ και η αναζήτηση ιδιωτικών κονδυλίων. Τίποτε από αυτά δεν επιτέλεσε επιτυχώς. Η μόνη φορά που ακούσαμε να συζητιέται το «έργο» του ήταν προ ολίγων μηνών, όταν ξεκατινιάστηκαν δημοσίως μέσω επιστολών ο διευθυντής του κ. Ηρακλής Λογοθέτης με τον πρόεδρο κ. Γιώργο Δραγώνα. Τα ετήσια λειτουργικά έξοδα του 2009 ανήλθαν περίπου στα 650.000 ευρώ, ποσό που αντιπροσωπεύει το 15% του συνολικού ποσού που διαχειριζόταν το Κέντρο. Όπως μαθαίνουμε, ανάμεσα στα έξοδα αυτά ανήκαν και οι λογαριασμοί για τις κούτες αλκοολούχων ποτών –σε μεγάλες είναι η αλήθεια ποσότητες– που καταναλώνονταν στα μεταμεσονύκτια πάρτι του Κέντρου!

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.