Απολίτιστη πολιτεία

Σοφία Σακοράφα: «Παρούσα» στη δημοκρατία της συγκίνησης

Σοφία Σακοράφα: «Παρούσα» στη δημοκρατία της συγκίνησης

Η άρνησή της να ψηφίσει το πρόγραμμα σταθερότητας επιδοκιμάστηκε από πολλούς. «Να μια έφηβος», έγραψε κάποιος. Σύμφωνοι, μάλλον συμπεριφέρθηκε με τον αυθορμητισμό της εφηβείας. Οι πολιτικοί όμως εκλέγονται για την ωριμότητά της σκέψης τους, όχι για τις παρορμήσεις τους

Ανέκαθεν τη γοήτευε η ρητορική της μάχης. Μάχης για τι; Για κάτι, για οτιδήποτε, δεν έχει σημασία. Οι μαχητές, συνήθως, δεν ρωτάνε, πολεμάνε. Είναι βυθισμένοι στο έπος, στην ηρωική συμπεριφορά, στο ανδραγάθημα. Κι η Σοφία Σακοράφα είναι μέσα στο ανδραγάθημα από παιδί – τότε που είχε αθωότητα, ωραίο κατσαρό μαύρο μαλλί και στο μυαλό τη μακάρια αίσθηση ότι θα συνεχίσει την εποποιία για την οποία μάθαινε στην ΚΝΕ, τη νεολαία του «δογματικού ΚΚΕ», όπως αποκαλούσαν το χώρο της οι αντίπαλοι εσωτερικάκηδες. Πίστευε και, μάλλον, συνεχίζει να πιστεύει, με τα λόγια του Σαββόπουλου, ότι «ήτανε πάντοτε μιας ήττας που νικάει την εξουσία». Γι’ αυτό και όταν βρισκόταν στον περίγυρο της εξουσίας θαρρείς και υπερέβαλλε εαυτήν, θαρρείς δηλαδή και οι τρόποι της την οδηγούσαν να συγκρουστεί με ό,τι εκπροσωπούσε αυτή την εξουσία. Συνήθως, χωρίς νόημα και χωρίς αποτέλεσμα. Για την πράξη και μόνο. Κάπως έτσι συμπεριφέρθηκε και την περασμένη εβδομάδα, στις 6 Μαΐου, στην ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή για την έγκριση ή την απόρριψη της βοήθειας προς την υπό χρεοκοπία Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν ήρθε η ώρα να εκφωνήσει τη δική της ψήφο, δεν ταλαντεύτηκε στιγμή. Δήλωσε «παρούσα», αρνήθηκε δηλαδή να ψηφίσει μαζί με την κυβέρνηση και τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εξελέγη στη Βουλή. Ήταν μια πράξη που την είχε ανακοινώσει λίγο νωρίτερα. Είναι προφανές ότι δεν ήθελε να συναινέσει στις εξελίξεις για το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, ήθελε να λένε ότι αυτή δεν ψήφισε μαζί με τους άλλους για την περιστολή συντάξεων, για τους έκτακτους φόρους, για την κοινωνική δυσπραγία που, λογικά, θα συνοδεύσει τον στασιμοπληθωρισμό και την ανεργία που μαθηματικά θα επιφέρουν τα μέτρα. Η πράξη της θα έμοιαζε γενναία αν στην πραγματικότητα δεν ήταν αδιέξοδη και, πολιτικά, επιπόλαιη. Στην πολιτική, μια οποιαδήποτε αντίσταση έχει νόημα μόνο αν οδηγεί σε συγκεκριμένα αποτελέσματα, αν είναι οργανωμένη και σχεδιασμένη να αποφέρει κάποιο αποτέλεσμα. Στις 6 Μαΐου, όμως, έπειτα από μια κολασμένη μέρα για την Αθήνα με οδυνηρή συνέπεια τρεις νεκρούς εργαζόμενους, δεν είχε κανένα νόημα ο αυτιστικός ηρωισμός. Το θέμα δεν ήταν πώς θα βγάλει την ουρά του κανείς απ’ έξω, το θέμα ήταν αν είχε άλλη επιλογή, αν έβλεπε δηλαδή εναλλακτικές λύσεις για τη χώρα. Δεν τις έβλεπε, μάλλον γιατί δεν υπήρχαν. Η Σοφία Σακοράφα είχε υπάρξει στα νιάτα της μια πετυχημένη ακοντίστρια. Το 1982 είχε πετύχει παγκόσμιο ρεκόρ, έριξε 74,20 μέτρα και για πολλά χρόνια επιβεβαίωνε την ηρωική αφήγηση της πολιτικής στράτευσής της, κοινωνική αγωνίστρια και Ελληνίδα μαζί – κάπως σαν Κατερίνα στην επίσης ηρωική αφήγηση του μετεμφυλιακού «Μικρού Ήρωος». Στην επικράτεια του αθλητισμού υπάρχει πολύ περιθώριο για ηρωικές κραυγές, για σφιγμένα δόντια, για κραταιό φρόνημα και για συμβολισμούς. Στην πολιτική, ενδεχομένως, όλα αυτά δεν συνιστούν παρά έναν ανορθολογισμό, μια δημοκρατία της συγκίνησης που προκρίνει την παρορμητική συμπεριφορά αντί της λογικής εξήγησης της πραγματικότητας. Ιδίως στην πολιτική, η απόφαση που θα πάρεις μπροστά στα διλήμματα που σου βάζει η πραγματικότητα θα σε ακολουθεί όλη σου τη ζωή. Η απόφαση της Σακοράφας, εκείνη την ημέρα, επιδοκιμάστηκε από πολλούς. «Να μια έφηβος», έγραψε κάποιος. Σύμφωνοι, μάλλον συμπεριφέρθηκε με τον αυθορμητισμό της εφηβείας. Οι πολιτικοί όμως εκλέγονται για την ωριμότητά της σκέψης τους, όχι για τις παρορμήσεις τους.

ΣΥΝ

Η τοποθέτηση του Δημήτρη Εϊπίδη στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι μια λογική απόφαση του υπουργού Πολιτισμού – που επειδή είναι λογική έχει πολύ σοβαρές πιθανότητες να αποβεί και πετυχημένη. Ο νέος διευθυντής της μεγαλύτερης κινηματογραφικής έκθεσης της χώρας είναι έμπειρος, γνωρίζει τις μικρές κινηματογραφίες και τις εναλλακτικές «γραφές» παγκοσμίως και θα μπορούσε χωρίς μεγάλους κλυδωνισμούς να διαχειριστεί μια γιορτή πιο λιτή, πιο προσγειωμένη, πιο προσαρμοσμένη στις καινούργιες συνθήκες που βιώνει η χώρα μας. Αφήστε που, ως μανιακός κινηματογραφόφιλος, έχει πληθώρα φανατικών οπαδών που τον λατρεύουν για τις επιλογές του και για τα ρίσκα του. Είδατε που η κρίση μπορεί να έχει και ευχάριστες εξελίξεις;

ΠΛΗΝ

Ο Στέφανος Λαζαρίδης, σκηνογράφος και σκηνοθέτης με ιδιαίτερες επιδόσεις στην όπερα, πέθανε την προηγούμενη εβδομάδα στην Αγγλία και τροφοδότησε πλήθος δημοσιευμάτων που έκαναν λόγο (ορθώς) για το μέγεθος της απώλειας. Κι όμως. Μόλις τρία χρόνια πριν ο Λαζαρίδης ήταν στην Ελλάδα, επικεφαλής της Λυρικής Σκηνής, και πάλευε με τα θηρία, υβριζόμενος και προπηλακιζόμενος (σχεδόν) από παντού. Ιδίως από τα οργανωμένα συμφέροντα του πιο χυδαίου και του πιο αγοραίου συνδικαλισμού εντός της Λυρικής, αλλά και από τα στελέχη του κορυφαίου λυρικού θεάτρου μας, την ηγεσία του διοικητικού συμβουλίου της, που έψαχναν αφορμή για να τον σουτάρουν κανονικά. Επιμύθιον: σ’ αυτό τον τόπο, τους αναμορφωτές, τους πραγματικούς οραματιστές, που δεν κολακεύουν τον μέσο όρο αλλά παλεύουν για το άνοιγμα της χώρας στην παγκόσμια αγορά, στην παγκόσμια κοινότητα, τους λατρεύουν μόνο νεκρούς. Κι έπειτα αναρωτιούνται διάφοροι γιατί χρεοκοπήσαμε.

Λία Παραλία

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.