Επισημάνσεις

Μάθημα ανωτερότητας /  Τα ατυχήματα της Πειραιώς / Φεστιβάλ; Ποιο φεστιβάλ; / Tο κτίριο Δοξιάδη / Καλά και κακά βιβλιοπωλεία / Ένα βράδυ μετά…

Μάθημα ανωτερότητας

Με την εξαιρετικά κομψή και κλασάτη εμφάνισή της στην απονομή των Βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, όπου και κέρδισε το Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στη «Στρέλλα» του Πάνου Χ. Κούτρα, η τρανσέξουαλ ηθοποιός-εικαστικός Μίνα Ορφανού έδωσε τρανταχτή απάντηση στο vip καρκατσουλιό αυτής της χώρας: στην κάστα που ενώ αμφισβητεί και εμπαίζει ανθρώπους όπως εκείνη, την Ορφανού, την ίδια στιγμή «εκπορνεύεται» ανερυθρίαστα στις lifestyle εκπομπές και στα εξώφυλλα των περιοδικών, παίρνοντας δήθεν σέξι πόζες, κάνοντας φτηνές εξομολογήσεις για νέες σχέσεις (πόσες, επιτέλους, νέες σχέσεις μπορεί να αντέξει ο ανθρώπινος οργανισμός μέσα σε μια τηλεοπτική σεζόν;), πρωταγωνιστώντας… κατά λάθος στα ενσταντανέ που διοχετεύουν στην αγορά οι «κακοί» παπαράτσι. Εν προκειμένω, η Ορφανού, το «περιθώριο» κατά την επικρατούσα (και τόσο στρεβλή) λαϊκή αντίληψη, αποδείχθηκε (και με το αξιοπρεπές όσο και συγκινητικό λογύδριο υπέρ της διαφορετικότητας που εκφώνησε) σκάλες ανώτερο από το… κατεστημένο (της φτήνιας και της χυδαιότητας). Η αλήθεια της τρανσέξουαλ ξεμπρόστιασε όλη τη θλίψη μιας κοινωνίας-τραβεστί.

Τα ατυχήματα της Πειραιώς

Κάτι τρέχει στους χώρους της Πειραιώς, όπου αυτή την εποχή όλοι ετοιμάζονται πυρετωδώς για το Φεστιβάλ Αθηνών. Μαζί όμως με τις πρόβες και τις προετοιμασίες πληθαίνουν και τα ατυχήματα. Από πολλά και διαφορετικά στόματα φτάνουν στα αυτιά μας σκηνές που θυμίζουν ταινίες δράσης με κακή έκβαση και όχι καλλιτεχνική έξαρση: η ηθοποιός Μαρίσα Τριανταφυλλίδη είχε μια άσχημη πτώση σε χώρο του Φεστιβάλ όπου βρισκόταν για πρόβα, με αποτέλεσμα να χτυπήσει στη σπονδυλική της στήλη και να ταλαιπωρηθεί στο νοσοκομείο. Ένας εργάτης έπεσε μπροστά στα έντρομα μάτια όλων από σκεπή ύψους δέκα μέτρων. Ταλαιπωρημένες εγκαταστάσεις βάζουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των συντελεστών και αύριο-μεθαύριο των θεατών, αν συμβεί κάτι. Καλή και άγια η μετατροπή industrial χώρων σε εναλλακτικές σκηνές. Οι υπεύθυνοι των εργασιών όμως πρέπει να λάβουν υπόψη τους ότι ηθοποιοί και εργάτες δεν είναι ούτε κασκαντέρ, ούτε εφτάψυχοι.

Ειρήνη Σαγιά

Φεστιβάλ; Ποιο φεστιβάλ;

Γίνεται φεστιβάλ με επαναλήψεις; Προφανώς και γίνεται. Το μόνο που έχουν να κάνουν οι διοργανωτές είναι να πουν πως «κατάφεραν να συγκεντρώσουν τις  καλύτερες νεανικές παραστάσεις των τελευταίων ετών», όπως διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου για το Bob Theatre Festival που ξεκίνησε την περασμένη Δευτέρα και διαρκεί ως τις 16 Μαΐου. Έτσι, αν επισκεφθείτε το Θέατρο Χώρα τις ημέρες αυτές θα δείτε τα άπαντα των ΑbΟvo, της ομάδας που το διοργανώνει (μαζί με το Χώρα): το «Εκεί, εκεί στην κόλαση» (πρωτοανέβηκε το 2005-07), το «Ζελόβ» (2007-08), τον «Πλανήτη» (2008-09) κ.ο.κ. Φρέσκο πράγμα δηλαδή, πενταετίας. Ταυτόχρονα οι ΑbΟvo, στην κατηγορία «Παραστάσεις που ξεχώρισαν φέτος», περιλαμβάνουν και τη δική τους (περσινή) δημιουργία, το «Μαμά  Ελλάδα 2». Προφανώς εξοντώθηκαν στο ψάξιμο… Στο πλαίσιο του φεστιβάλ μπορείτε επίσης να δείτε παραστάσεις που ούτως ή άλλως παίζονται στο Χώρα (The New Electric Ballroom) ή που παίχτηκαν πριν από λίγο καιρό (Πάκμαν). Τι ωραία, αντί για Bob Festival θα πρότεινα να το βαφτίσουν «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει φέστιβαλ».

Καλά και κακά βιβλιοπωλεία

Πολύ σωστά δόθηκε δημοσιότητα στη νέα, πολλοστή επίθεση που δέχθηκε το βιβλιοπωλείο «Ιανός» της οδού Σταδίου την ημέρα της δολοφονικής επίθεσης στο κατάστημα της Marfin. Πόσο μάλλον που αυτή τη φορά εκτός από τις συνήθεις ζημιές και τις μολότοφ παραλίγο να θρηνήσουμε (επιπλέον) θύματα. Το προσωπικό ασφαλείας που παρέμενε στο εσωτερικό του κλειστού καταστήματος (οι εργαζόμενοι συμμετείχαν στην απεργία) απειλήθηκε με ολοκαύτωμα, αφού ο κουκουλοφόρος περιέλουσε με βενζίνη υπάλληλο του «Ιανού» ο οποίος ευτυχώς πρόλαβε να πεταχτεί έξω. Ο «Ιανός» είναι μόνιμος στόχος των στρατών βίας που αφέθηκαν να αλωνίζουν στο κέντρο της Αθήνας. Φυσικά δεν είναι μόνο ο «Ιανός». Στα Εξάρχεια ένα άλλο βιβλιοπωλείο, η «Ελληνική Αγωγή», έχει δεχθεί κατά καιρούς επιθέσεις από ομάδες κουκουλοφόρων. Το βιβλιοπωλείο ανήκει στον βουλευτή του ΛΑΟΣ Άδωνη Γεωργιάδη και η είδηση συνήθως περνάει στα ψιλά, γιατί η κοινωνία μας το θεωρεί περίπου φυσιολογικό. Οι ιδέες του κ. Γεωργιάδη, τοποθετημένες στα (πολύ) δεξιά του πολιτικού φάσματος, θεωρούνται «ακραίες» (και ορισμένες μπορεί και να είναι), επομένως «άξιες» να πυρποληθούν από την πρώτη αδέσποτη μολότοφ. Αλλά ποιος αποφασίζει ποιες ιδέες είναι «καλές», ποιες «κακές» και ποιες για κάψιμο; Αποφεύγοντας να καταδικάσουμε τις επιθέσεις στο βιβλιοπωλείο του κ. Γεωργιάδη επειδή δεν συμφωνούμε με τις απόψεις του ή τα βιβλία που φιλοξενεί ανοίγουμε, χωρίς να το θέλουμε, ένα δρόμο που δεν οδηγεί πουθενά. Ή μάλλον οδηγεί: στον εμπρησμό της ελευθερίας του λόγου και των ιδεών. Επιστρέφουμε δηλαδή σε ζητήματα που υποτίθεται ότι λύθηκαν οριστικά πριν από μερικούς αιώνες.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Tο κτίριο Δοξιάδη

Tο κτίριο Δοξιάδη το ξέρετε. Κι αν δεν το ξέρετε, το ξέρετε χωρίς να το ξέρετε. Είναι το πιο μεγάλο κτίριο στον περιφερειακό του Λυκαβηττού, στο ύψος, ας πούμε, του Αγίου Διονυσίου, αλλά πολύ πιο ψηλά, επί της οδού Στρατιωτικού Συνδέσμου. Έργο του διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα-πολεοδόμου Κωνσταντίνου Δοξιάδη, φιλοξένησε καταρχήν το αρχιτεκτονικό-πολεοδομικό γραφείο του, τον Αθηναϊκό Τεχνολογικό Όμιλο και τις Σχολές Δοξιάδη. Τους τελευταίους μήνες το κτίριο έγινε η νέα «καυτή πατάτα» της αρχιτεκτονικής κοινότητας της Αθήνας. Αφορμή, η διακοπή των εργασιών που εξελίσσονταν για να μετασκευαστεί σε συγκρότημα κατοικιών ύστερα από αντιδράσεις αρχιτεκτονικών ομάδων και φορέων όπως η ΜΟnuΜΕΝΤΑ (www.monumenta.org), η οποία ζήτησε τον χαρακτηρισμό ως διατηρητέου μνημείου του κτιρίου ως προς τις όψεις που είχαν παραμείνει αναλλοίωτες επί της οδού Στρατιωτικού Συνδέσμου. Προϋπήρξαν καταγγελίες πολιτών για τη γενικευμένη αλλοίωσή του, τον χαρακτηρισμό του ζήτησε και ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, ενώ η Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ και το ΤΕΕ έστειλαν επιστολή υπέρ της διατήρησής του στον υπουργό Πολιτισμού. Την τελευταία Πέμπτη του Απριλίου εξετάστηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων το αίτημα περί χαρακτηρισμού. Η μεγάλη συζήτηση που αναπτύχθηκε κατέληξε στην κήρυξη ως διατηρητέων μνημείων του φέροντος οργανισμού, του αιθρίου, των κλιμακοστασίων και του κανάβου στον τοίχο που βλέπει στην Στρατιωτικού Συνδέσμου, όχι όμως και των όψεων ή του κελύφους. Αυτό σημαίνει ότι οι εργασίες θα συνεχιστούν κανονικά, αφού η μελέτη τού (καλού) αρχιτέκτονα Νικόλα Τραβασάρου διατηρεί τα όσα ορίζει στην απόφασή του το γνωμοδοτικό όργανο του Υπουργείου Πολιτισμού. Και, κατά τη γνώμη μας, κάνει πολύ καλά. Τα κτίρια δεν είναι μούμιες να τα βαλσαμώνουμε. Η μελέτη ενσωματώνει αρκετά από τα πιο χαρακτηριστικά συστατικά της πρώτης ιδέας. Δεν μιλάμε για μια χυδαία αλλοίωση του πνεύματος του Δοξιάδη και επιπλέον δίνουμε την ευκαιρία στο κτίριο να επιζήσει άλλα εκατό χρόνια.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Ένα βράδυ μετά…

Πέμπτη, αργά το βράδυ, στο κέντρο της Αθήνας, μία μέρα μετά τη δολοφονία των τριών εργαζόμενων στη Marfin, τα μάτια τσούζουν ακόμη, οι δρόμοι βουβοί, η ατμόσφαιρα δυσοίωνη. Στο καμένο κτίριο λουλούδια, αναμμένα κεριά, δυο-τρεις κοντοστέκονται. Τρεις δρόμους πιο κάτω, έξω από το παλιό Χρηματιστήριο, παρκαρισμένα τρία αυτοκίνητα και μία μηχανή, όλα κλειστά, αλλά στο Bacaro υπάρχει ζωντανή μουσική. Οι Happy Dog Project παίζουν κανονικά το προγραμματισμένο live τους για τους 15-20 που βρίσκονται κάτω, και για το προσωπικό που είναι στη θέση του. Το live τελειώνει, χειροκρότημα, όλοι πληρώνονται κανονικά, «νιώθω καλύτερα που άνοιξα το μαγαζί σήμερα, παρ’ όλο που όλοι μου έλεγαν ότι δεν έχει νόημα» λέει ο Θωμάς. Δεν έμοιαζε με μνημόσυνο, αν και όλοι συναισθανόμασταν το βάρος, λίγα μέτρα από εκεί που σκοτώθηκαν τρεις νέοι άνθρωποι εμείς να ακούμε ζωντανή μουσική, ήταν όμως βαθιά ανακουφιστικό. Ήταν δράση, ζωή, μια απάντηση που κανείς δεν θα ακούσει, μια στάση διαφορετική απέναντι στο βάρος των γεγονότων που κανείς δεν θα της δώσει σημασία, αλλά ο Θωμάς είχε δίκιο, είκοσι άνθρωποι εκεί νιώσαμε καλύτερα. Γιατί η ζωή δεν κυλά από μόνη της, εμείς τη σπρώχνουμε με χέρια και πόδια και, κάποτε, με βάρος στις ψυχές μας. Η τέχνη είναι κομμάτι της ζωής και αν κάποτε σβήσει, τότε εκείνη θα κυλήσει μια και καλή μέσα από τα χέρια μας, μακριά μας.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.