Συν & Πλην

– Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού, μάλλον τρίβει τα χέρια της τώρα που η ανανέωση της θητείας του Γιάννη Χουβαρδά αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση και ο υπουργός ζητάει μεγάλες περικοπές. Ως γνωστόν, οι σχέσεις διευθυντή και προέδρου ήταν από την αρχή τεταμένες (ποιος θα ξεχάσει το αρνητικό της σχόλιο για την επιλογή τού «Πουθενά» τη μέρα των εγκαινίων του Εθνικού;). Το τελευταίο διάστημα έχει επανέλθει δριμύτερη, όπως μαθαίνουμε και κάνει ό,τι μπορεί για να επισπεύσει την αποπομπή του. Οι εργαζόμενοι στο Εθνικό πάντως δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι τη συμπεριφορά της…

ΠΛΗΝ

– Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού, μάλλον τρίβει τα χέρια της τώρα που η ανανέωση της θητείας του Γιάννη Χουβαρδά αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση και ο υπουργός ζητάει μεγάλες περικοπές. Ως γνωστόν, οι σχέσεις διευθυντή και προέδρου ήταν από την αρχή τεταμένες (ποιος θα ξεχάσει το αρνητικό της σχόλιο για την επιλογή τού «Πουθενά» τη μέρα των εγκαινίων του Εθνικού;). Το τελευταίο διάστημα έχει επανέλθει δριμύτερη, όπως μαθαίνουμε και κάνει ό,τι μπορεί για να επισπεύσει την αποπομπή του. Οι εργαζόμενοι στο Εθνικό πάντως δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι τη συμπεριφορά της…

– Στον Ηρακλή Λογοθέτη, διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού, ο οποίος μέσω μιας πολυσέλιδης επιστολής αναφέρεται στην «καρατόμηση» του ΕΚΕΘΕΧ. «Το πλήγμα για τη χοροθεατρική μας ζωή είναι βαρύτατο και οι μακροχρόνιες συνέπειές του είναι φανερό ότι θα αποβούν καταστροφικές για τα πολιτιστικά μας πράγματα» σημειώνει χαρακτηριστικά, για να συνεχίσει με τα «χίλια κακά» της μοίρας του πολιτισμού και συγκεκριμένα της θεατρικής τέχνης που θα συμβούν μετά από την κατάργηση του ΕΚΕΘΕΧ .

– Άλλος για το Καλλιμάρμαρο; Τη μία φορά το στάδιο δόθηκε για τη συναυλία του ΣΚΑΪ για τα δάση. Ήταν η οικολογία της μόδας και ο σκοπός αγαθός. Τη δεύτερη φορά δόθηκε για το αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη. Ήταν το όνομα βαρύ και η «Εθνική Ελλάδος» των τραγουδιστών που συμμετείχαν. Κακή αρχή, όμως, φαίνεται πως έγινε και κακή συνέχεια ακολουθεί. Τώρα θα πάει να δώσει συναυλία ο Γιάννης Σπανός στο ιστορικό στάδιο. Πενήντα χρόνια στο τραγούδι συμπληρώνει, σημαντικός συνθέτης είναι, αλλά ποιους κάλεσε να τραγουδήσουν; Τον Βιολάρη, τη Ζήνα, τον Ρέμο, την Κούκα, τον Καραφώτη και άλλα μεγαθήρια της πίστας, της νύχτας και του χθες. Γιατί δεν έκλεινε τα «Αστέρια»;

– Στον «από άλλο πλανήτη» εικαστικό Διαμαντή Αϊδίνη, η σκούφια του οποίου μάλλον κρατάει από τη Μαρία Αντουανέτα, αφού λίγο απέχει από το να πει κι αυτός τη φράση «Πεινούν; Δώστε τους παντεσπάνι…». «Είμαστε φυλή κακομαθημένη, δεν ζήσαμε στερήσεις, πάντοτε υπήρχε ένας τενεκές λάδι απ’ το χωριό. Έχουν μαζευτεί πέντε εκατομμύρια ανάγωγοι «Αθηναίοι», που κάνουν τα πάντα για να χαλάσουν τη ζωή και τη διάθεση του διπλανού τους» λέει. Και προσθέτει: «Δεν θα πήγαινα ποτέ σε διαδήλωση». Παρ’ όλα αυτά δηλώνει «οργισμένος με όσα συμβαίνουν». Να δεις που θα του ξίνισε το σούσι…

– Στον σέρβο σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα, ο οποίος βρήκε τον καλύτερο τρόπο για να υποδυθεί έναν «φτωχό έλληνα ψαρά» σε ελληνογαλλική ταινία η οποία γυρίζεται στη Σίφνο. Ήρθε με το προσωπικό του αεροπλάνο, κινείται με τον προσωπικό του σοφέρ, απορεί με τα 300 δισ. που χρωστάει η Ελλάδα και μας δηλώνει τη συμπαράστασή του. Έτσι μπαίνουν (και) οι βαλκάνιοι σταρ στο

πετσί του ρόλου!

– «Τώρα θα πρέπει να κόψουμε το θέατρο», απαντούσαν περίλυποι οι συνταξιούχοι στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, ύστερα από την περικοπή των συντάξεών τους. Δίκιο έχουν οι άνθρωποι να είναι απογοητευμένοι, αλλά το θέατρο πού το θυμήθηκαν; Αν όλοι αυτοί που ρωτήθηκαν πήγαιναν θέατρο, δεν θα ήταν 30.000 άνθρωποι το θεατρόφιλο κοινό της Ελλάδας…

– Το Φεστιβάλ των Καννών είναι εκτός από καλλιτεχνικό γεγονός και μια από τις μεγαλύτερες αγορές κινηματογραφικών ταινιών προς εκμετάλλευση. Κάθε χρόνο οι περισσότερες από τις ταινίες που βλέπετε στις αίθουσες αγοράζονται εκεί, σε ένα παζάρι που πολλές φορές είναι σκληρό και ακριβό. Ειδικότερα οι ελληνικές εταιρείες διανομής έχουν επιδοθεί εδώ και χρόνια σε μια ανελέητη πλειοδοσία που κατέληξε να ανεβάσει τις τιμές των ταινιών για την ελληνική αγορά σε επίπεδα που ξεπερνούν κατά πολύ αυτά που πληρώνει ο αντίστοιχος διανομέας της Ιταλίας ή της Τουρκίας. Με δεδομένη αυτή την κατάσταση και με αφορμή την οικονομική δυσπραγία της χώρας μας, το ανεξάρτητο συνδικάτο βιντεοκλάμπ Ελλάδος απέστειλε μια ανοιχτή επιστολή στους έλληνες διανομείς ζητώντας το αυτονόητο, δηλαδή συνεργασία αντί ανταγωνισμού για κάθοδο των τιμών των κινηματογραφικών ταινιών σε φυσιολογικά επίπεδα, αντίστοιχα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. Δυστυχώς, φοβάμαι ότι όπως κάθε φωνή λογικής στη χώρα μας, έτσι και αυτή θα βρει ώτα κωφεύοντα.

ΣΥΝ

+ O Δημήτρης Εϊπίδης είναι τελικά ο νέος διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, μια επιλογή που είναι όχι μόνο αυτονόητη, αλλά και η πιο λογική και, επιτέλους, για μια φορά σε αυτή τη χώρα, απόλυτα δίκαιη. Ο Εϊπίδης, διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης και στέλεχος του Φεστιβάλ από την πρώτη μέρα που έγινε διεθνές (υπήρξε βασικός προγραμματιστής του και καλλιτεχνικός διευθυντής του τμήματος Νέοι Ορίζοντες) είναι αληθινός γνώστης του αντικειμένου, με προϋπηρεσία και σημαντικές θέσεις σε ξένα φεστιβάλ. Η πείρα, το όραμα, αλλά και η σεμνότητά του θα σπρώξουν τη διοργάνωση σε μια κατεύθυνση που θα αποφύγει τη μέχρι τώρα σχιζοφρένειά της: από τη μία ένα φεστιβάλ που επιδεικνύει ωσάν τρόπαια περιφερόμενους σταρ του εξωτερικού και από την άλλη επιμένει σε ταινίες σκληροπυρηνικά «καλλιτεχνικές», που στην πορεία αποξένωσαν ένα μεγάλο μέρος του κοινού του.

+ Ο Μπέκετ ταιριάζει στον Μπομπ. Την περασμένη Κυριακή, στη σκηνή του Θεάτρου στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, ο Μπομπ Γουίλσον απέδειξε ότι μπορεί όχι μόνο να σκηνοθετεί αλλά και να ερμηνεύει. Σαν φιγούρα του βωβού σινεμά, ένας σοβαρότατος, κομψότατος κλόουν, με κοστούμι, λευκό πρόσωπο και κόκκινες κάλτσες, έπλασε έναν καταπληκτικό Κραπ: αστείο και συγκινητικό, με φοβερή αίσθηση του στυλ, του ρυθμού, της αποστασιοποίησης αλλά και της ταύτισης. Εξαιρετικό και όλο το εικαστικό-ηχητικό περιβάλλον του βροχερού, ξεχασμένου υπογείου με τα λιγοστά έπιπλα και τις χιλιάδες αναμνήσεις.

+ Μπορεί για χρόνια ένας ηθοποιός να πασχίζει αλλά να μην επιτυγχάνει αυτό το «κλικ» στις συνειδήσεις των θεατών, παρά το ταλέντο του. Χαρακτηριστική περίπτωση ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης. Καλός ηθοποιός, τον έχουμε δει σε πολλές δουλειές «ψαγμένων» σκηνοθετών. Φέτος όμως, στο «Ακρόπολις reconstruction» του Μαρμαρινού, ο Αβαρικιώτης πραγματικά κλέβει την παράσταση στον ρόλο του χαριτωμένου, παιχνιδιάρη και ερωτοχτυπημένου άγγελου με το πιο «βρώμικο» στόμα. Η σκηνή όπου βρίζει τη Θεοδώρα Τζήμου είναι άκρως απολαυστική…

+ Στη Ναταλία Στυλιανού για την «Μπέμπα» της. Έκανε ό,τι μπορούσε για να αποδώσει το ρόλο, περικυκλωμένη από παπούτσια. Ωραία η ερμηνεία, ο σκηνικός χώρος… εάν κι ο μονόλογος του Δημήτρη Τσεκούρα είχε πιο σαφείς προθέσεις όλα θα ήταν αλλιώς. Γιατί οι προδιαγραφές υπήρχαν.

+ Στον 82χρονο πλέον Θανάση Βέγγο, γιατί παραμένει σεμνός και προσγειωμένος, ακόμη και όταν τον τιμούν. «Να μη μου λέτε “μεγάλη μου τιμή που σας γνωρίζω”! Τι θα πει μεγάλη μου τιμή; Μεγάλη μου χαρά να λέτε. Χαρά! Χαίρομαι που σε βλέπω, Θανάση! Αυτό να λέτε, καλοί μου άνθρωποι», έλεγε σε γνωστούς και αγνώστους, σε πρόσφατη τελετή του Πανεπιστημίου Πατρών. Η αίθουσα κινηματογράφου του Αμφιθεάτρου στο Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου φέρει πλέον την ονομασία «Θανάσης Βέγγος».

+ Στον Βασίλη Βασιλικό, διότι δεν διστάζει να χαρακτηρίσει «φτωχό απολογισμό για μια ζωή δεμένη στο άρμα του λόγου» ολόκληρο το έργο του, με μία πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα διάθεση αυτοκριτικής. Η «Τριλογία» του θεωρήθηκε μια ανανέωση της πεζογραφίας, αλλά «το γιατί δεν το καταλαβαίνω», το «Ζ» βιβλίο πολιτικής αυτοσυνείδησης και «αυτό μπορώ να το καταλάβω καλύτερα», ενώ τα αυτοβιογραφικά «Φόκο ντ’ αμόρ», «Τελευταίο Αντίο» κ.λπ. είναι «γυναικεία», λέει. Αδιανόητο αυτομαστίγωμα. Και άδικο. Αλλά χίλιες φορές προτιμότερο από κάτι επηρμένους γέροντες που βγάζουν χολή για τους νεότερους, ενώ επαναλαμβάνουν τους εαυτούς τους ή παραμένουν καλλιτεχνικά άεργοι.

+ Σε όσους φρόντισαν να δημιουργηθεί, επιτέλους, στην Αθήνα ένα μνημείο για τους Έλληνες Εβραίους, θύματα του Ολοκαυτώματος. Είναι έργο της ελληνοαμερικανίδας γλύπτριας Ντιάνα Μαγκανιά και αποκαλύφθηκε την περασμένη Δευτέρα στον Κεραμεικό. Ας μην περάσουν άλλα 70 χρόνια για να στηθεί ανάλογο μνημείο εκεί που πραγματικά πρέπει: στη Θεσσαλονίκη, με τις 43.000 χαμένες ψυχές σεφαραδιτών. Εδώ δεν χωράνε ούτε οι Πλεύρηδες ούτε οι άθλιες πολιτικές του σημερινού Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων. Είναι ζήτημα μνήμης, είναι άλλη ιστορία.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.