Επισημάνσεις

Ο Εθνικός Μεταφραστής / Λίφτινγκ στο ιστορικό κέντρο / Και πού να σφίξουν οι ζέστες! / Έχω απεργία, δεν προλαβαίνω… / Μετά την αισιοδοξία, τι; / Ρυτίδες στη φόρα

Ο Εθνικός Μεταφραστής

Φέτος το καλοκαίρι η τάση είναι Μύρης. Τι Σαουμπύνε, Στάιν, Βερλικόφκσι και πράσιν’ άλογα. Η ελληνική θεατρική μόδα προτιμά το πολυφορεμένο, το ξεπερασμένο, το παλιομοδίτικο. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να περιγράψει κανείς: Ιππής του Αριστοφάνη (2/7 και 3/7) σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη και μετάφραση Κ.Χ. Μύρη. Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή (9/7 και 10/7) σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου και μετάφραση Κ.Χ. Μύρη. Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (16/7 και 17/7) σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα και μετάφραση Κ.Χ. Μύρη. Αχαρνής του Αριστοφάνη (23/7 και 24/7) σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη και μετάφραση Κ.Χ. Μύρη. Είναι εντυπωσιακό όταν το συνειδητοποιήσει κανείς. Αν προσγειωνόταν ξαφνικά στην Ελλάδα ένας ξένος, θα νόμιζε πως σε αυτή τη χώρα υπάρχει ο Εθνικός Μεταφραστής. Αυτός και κανένας άλλος, τον οποίο έχει προσλάβει το κράτος αλλά τον χρησιμοποιούν και οι ελεύθεροι θίασοι όποτε θέλουν να ανεβάσουν αρχαίο δράμα. Και πόσο σοφός θα πρέπει να είναι αυτός ο Εθνικός Μεταφραστής..! Αηδίες. Οι μεταφράσεις του στον Αριστοφάνη φημίζονται για την κακογουστιά τους, ενώ οι μεταφράσεις του στον Σοφοκλή μυρίζουν μούχλα. Πώς είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι σκηνοθέτες να επιθυμούν να παρουσιάσουν μια παράσταση που αφορά το σύγχρονο κοινό και να προσλαμβάνουν τον Μύρη; Πώς είναι δυνατόν γενικότερα να υπάρξει οποιαδήποτε εξέλιξη στη θεατρική προσέγγιση των αρχαίων κειμένων όταν αρνούμαστε να επανεξετάσουμε πρώτα και κύρια το θέμα της γλώσσας; Πάνω σε αυτή θα πατήσουν ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί για να γεννήσουν κάτι, για να μπορέσει το δύσκολο αυτό είδος να πορευτεί μαζί μας στο πέρασμα των χρόνων και να μην καταντήσει μουσειακό αντικείμενο. Φαίνεται όμως πως ακόμη και αν όλοι πίσω από την πλάτη του μιλάνε για τον οπορτουνισμό και τις μεθοδεύσεις του, μπροστά του υποκλίνονται. Γιατί, αν δεν το κάνουν, ποιος είδε τον κριτικό και δεν τον φοβήθηκε!

Χαρά Αργυρίου

Λίφτινγκ στο ιστορικό κέντρο

Τελικά δεν θα μείνουμε στα λόγια και στις μελέτες για τη φρικώδη κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία δύο χρόνια στο λεγόμενο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Από την καρδιά του φαίνεται ότι αρχίζει η επιχείρηση αναβάθμισης, με έργα που εκτός όλων των άλλων θα δώσουν δουλειά σε κόσμο που την έχει ανάγκη. Η γειτονιά στην «πλάτη» της οδού Αθηνάς και του Δημαρχιακού Μεγάρου βρέθηκε αμέσως στο επίκεντρο των συζητήσεων για τη διολίσθηση της περιοχής σε τριτοκοσμικά επίπεδα δημόσιας υγιεινής, υψηλής εγκληματικότητας και γενικευμένης ανομίας. Στην ίδια ακτίνα, στην πλατεία Θεάτρου βρισκόταν και το γνωστό τζαζ μπαρ και εστιατόριο Guru, το οποίο υποχρεώθηκε να κλείσει καθώς οι πελάτες του έτρεμαν στη σκέψη ότι θα έπρεπε να διασχίσουν τους δρόμους πέριξ της πλατείας τις νυχτερινές ώρες. Είναι κι αυτός ένας λόγος που στους αρμόδιους φορείς επικρατεί η ιδέα ότι ο συγκεκριμένος αστικός πυρήνας αποτελεί ιδανικό σημείο εκκίνησης. Για συμβολικούς λόγους. Η ανάπλαση αναμένεται να αναζωογονήσει την καταρρακωμένη κοινωνική και επιχειρηματική ζωή της περιοχής. Θα περιμένουμε να δούμε. Και τι ωραία να ξαναβλέπαμε το Guru στα παλιά του λημέρια…

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Μετά την αισιοδοξία, τι;

Το Πεδίον του Άρεως είναι ο μεγαλύτερος δημόσιος κήπος στα όρια του Δήμου Αθηναίων, συνολικής έκτασης 230 στρεμμάτων. Εδώ και 1,5 χρόνο ένα σημαντικό τμήμα του παραμένει κλειστό λόγω των εργασιών ανάπλασης που βρίσκονται σε εξέλιξη. Για χιλιάδες κατοίκους της πλέον πυκνοκατοικημένης συνοικίας της Αθήνας, της Κυψέλης και όχι μόνο, το Πεδίον του Άρεως είναι η μοναδική τους επιλογή για μια βόλτα και αναψυχή στην πόλη. Σήμερα όλοι αναρωτιούνται πότε θα ολοκληρωθούν επιτέλους τα έργα που εποπτεύει η Υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς. Από τον ενθουσιασμό που επικράτησε όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα ανάπλασης με την αρχιτεκτονική σφραγίδα μάλιστα του γνωστού αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη, περάσαμε απότομα σε μια λιγότερο ευχάριστη ατμόσφαιρα παρατεταμένης αναμονής και απογοήτευσης. Η αλήθεια είναι ότι ενώ οι εργασίες εξελίσσονταν κανονικά διεκόπησαν εντός του 2009 ύστερα από προσφυγή κατοίκων στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο απέρριψε τις αιτιάσεις όσων διαφωνούσαν με το σχέδιο ανάπλασης της Υπερνομαρχίας και όλα φάνηκαν να παίρνουν τον δρόμο τους. Αφέθηκε να εννοηθεί δε ότι το πάρκο θα παραδοθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος του στους κατοίκους της πόλης τον Μάρτιο. Ναι, τον Μάρτιο που μας πέρασε. Πάει ο Μάρτιος, κοντεύουμε τον Ιούνιο και δεν βλέπουμε κάποιο φως στο τούνελ. Μήπως θα πρέπει η δραστήρια υπερνομάρχης Ντίνα Μπέη να δώσει μια οριστική ημερομηνία παράδοσης του πάρκου τώρα που το καλοκαίρι είναι προ των πυλών;

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Έχω απεργία, δεν προλαβαίνω…

Σήμερα είναι ημέρα απεργίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Δεν σας λέμε κάτι καινούργιο. Σήμερα και αύριο η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών θα είχε παρουσία σε δύο συναυλίες. Η πρώτη εξ αυτών, η συναυλία του Συγκροτήματος Μουσικής Δωματίου «Νικόλαος Μάντζαρος», που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί απόψε στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών αναβάλλεται, καθώς θα καταστεί δυσχερής η προσέλευση του κοινού λόγω της απεργίας. Αλλά αναβάλλεται και το αυριανό κοντσέρτο στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών αυτή τη φορά, «λόγω της συμμετοχής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στις απεργιακές κινητοποιήσεις και της κατά συνέπειαν ανεπαρκούς προετοιμασίας της Ορχήστρας», όπως διαβάζουμε στο σχετικό δελτίο Τύπου. Άνευ σχολίου.

Δ.Ρ.

Και πού να σφίξουν οι ζέστες!

Κατατοπιστικό δελτίο Τύπου το οποίο εστάλη την περασμένη εβδομάδα μάς ενημέρωνε ότι η παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού «Ακρόπολις. Recοnstruction» θα ολοκληρωνόταν εσπευσμένα τη Δευτέρα 17 Μαΐου «λόγω ζέστης». Πολύ κομψός τρόπος για να πεις ότι η παράσταση δεν είχε την αναμενόμενη κοσμοσυρροή και έτσι με συνοπτικές διαδικασίες κατεβάζει αυλαία στο θέατρο Θησείον, ένα θέατρο που δεν είναι λιγότερο δροσερό από κάποια άλλα. Φαίνεται λοιπόν ότι είναι προτιμότερο για κάποιους να ρίχνουν το φταίξιμο στα καιρικά φαινόμενα. Το συγκεκριμένο θέαμα άλλωστε, βασισμένο στο κείμενο του Βισπιάνσκι και στην παράσταση-ορόσημο του Γκροτόφσκι, παραήταν άνισο για να συγκινήσει πολυάριθμο κοινό, με καύσωνα ή χωρίς. Ωραιότατο και νευραλγικό το πρώτο μέρος, φλύαρο και επιδειξιμανές το δεύτερο, γεμάτο με τα γνωστά «τρικ» του Μαρμαρινού. Άραγε, αν οι θεατές σχημάτιζαν ουρές έξω από το θέατρο, οι υπεύθυνοι θα αποφάσιζαν τη διακοπή του επειδή ο υδράργυρος σκαρφαλώνει; Άλλωστε το ίδιο το σκηνικό παρέπεμπε σε καλοκαιρινούς μήνες, με τους λουόμενους ηθοποιούς να πλατσουρίζουν κάθε τρεις και λίγο μέσα στην πισίνα.

Ειρήνη Σαγιά

Ρυτίδες στη φόρα

Παρατηρώντας τη Κριστίν Σκοτ Τόμας να ερμηνεύει στο «Φεύγω» της Κατρίν Κορσινί μια μεσήλικη (ας μας συγχωρήσουν την «προσβλητική» λέξη οι συνομήλικές της) σύζυγο (ιατρού) και μητέρα η οποία τινάζει τα πάντα στον αέρα όταν ερωτεύεται έναν ισπανό εργάτη, δεν μπορείς παρά να νιώσεις οίκτο για τις made in Greece επώνυμες που δεν τολμούν να βγουν από το σπίτι τους αν δεν έχουν μπογιατιστεί σαν πρόσοψη αναστηλωμένου νεοκλασικού, το οποίο όσο καλά κι αν έχει συντηρηθεί πάντα θα δείχνει την ηλικία του. Γοητευτική, κομψή, σέξι και κυρίως ανέγγιχτη από τα μαγικά(;) χέρια των πλαστικών χειρουργών, η πενηντάχρονη σήμερα βρετανίδα ηθοποιός περιφέρει στη μεγάλη οθόνη (η οποία συχνά μεγεθύνει τις όποιες ατέλειες) τις ρυτίδες και τα διακριτικά «παράσημα» από τα χρόνια που πέρασαν, με άνεση που εντυπωσιάζει και προκαλεί τον θαυμασμό. Ας παραδειγματιστούν οι εγχώριες «Καρυάτιδες» της showbiz όχι από το πώς επαναστατεί στο φινάλε της ταινίας (μακριά από εμάς τέτοιες λύσεις!) αλλά το πώς συμφιλιώνεται με τον χρόνο, τον εχθρό, κάνοντάς τον σύμμαχό της, συμπαραστάτη της. We love her!

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.