Συν & Πλην

– Το ξέρατε ότι υπάρχει κι ότι λειτουργεί όπερα στη Θεσσαλονίκη; Δεν το ξέρατε, ε; Κι όμως, υπάρχει. Κατάλοιπο της εποχής που η πόλη φιλοξενούσε τη σκανδαλώδη Πολιτιστική Πρωτεύουσα, από το 1997 δηλαδή, κολάκευσε επί δέκα χρόνια και κάτι τη ματαιοδοξία ορισμένων, ελάχιστων προσώπων που ανέλαβαν τις τύχες της κι έγινε αφορμή γι’ αυτή την παράλογη διεύρυνση του ελληνικού δημόσιου τομέα, τον οποίο πληρώνουμε όλοι τώρα. Πριν από μερικές μέρες ξέσπασε δημόσιος καβγάς και τα μέλη της Εφορείας της Όπερας Θεσσαλονίκης κατήγγειλαν τον καλλιτεχνικό διευθυντή για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος. Έχουν δίκιο; Ένα πράγμα έχει μεγαλύτερη σημασία κι από το ποιος έχει δίκιο. Ότι στόχος της Όπερας Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να είναι άλλος από το βόλεμα ορισμένων καλλιτεχνών, μερικών παραγόντων και πολλών ανειδίκευτων εργατών στο Δημόσιο! Συγχαρητήρια, και γερά το βράδυ στον Καρρά.

ΠΛΗΝ

– Το ξέρατε ότι υπάρχει κι ότι λειτουργεί όπερα στη Θεσσαλονίκη; Δεν το ξέρατε, ε; Κι όμως, υπάρχει. Κατάλοιπο της εποχής που η πόλη φιλοξενούσε τη σκανδαλώδη Πολιτιστική Πρωτεύουσα, από το 1997 δηλαδή, κολάκευσε επί δέκα χρόνια και κάτι τη ματαιοδοξία ορισμένων, ελάχιστων προσώπων που ανέλαβαν τις τύχες της κι έγινε αφορμή γι’ αυτή την παράλογη διεύρυνση του ελληνικού δημόσιου τομέα, τον οποίο πληρώνουμε όλοι τώρα. Πριν από μερικές μέρες ξέσπασε δημόσιος καβγάς και τα μέλη της Εφορείας της Όπερας Θεσσαλονίκης κατήγγειλαν τον καλλιτεχνικό διευθυντή για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος. Έχουν δίκιο; Ένα πράγμα έχει μεγαλύτερη σημασία κι από το ποιος έχει δίκιο. Ότι στόχος της Όπερας Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να είναι άλλος από το βόλεμα ορισμένων καλλιτεχνών, μερικών παραγόντων και πολλών ανειδίκευτων εργατών στο Δημόσιο! Συγχαρητήρια, και γερά το βράδυ στον Καρρά.

– Μα πού ζούνε; Σε άλλη χώρα; Μήπως σε άλλο πλανήτη; Πώς ν’ αποφύγεις αυτές τις σκέψεις όταν διαβάζεις «καταγγελίες» του «Σωματείου Χορωδών Εργαζομένων» στην Εθνική Λυρική Σκηνή, που ζητούν, ζητούν και ζητούν… Έχουν αντιληφθεί σε τι καιρούς ζούμε και πόσο κλυδωνίζεται η χώρα; Προβάλλουν αιτήματα και στυλώνουν πόδια. Αλλά επειδή, δυστυχώς γι’ αυτούς, είμαστε παλαιοί των ημερών, θα τους θυμίσουμε ότι πάντα παραπονούμενοι ήταν κι όλο αναταράξεις δημιουργούσαν στο μοναδικό λυρικό μας θέατρο. Το δικό τους σωματείο μαζί με τα άλλα που «κυβερνούν» τη Λυρική όλα τα χρόνια φέρουν μεγάλη ευθύνη για το πού έχει φτάσει σήμερα. Διότι ο συνδικαλισμός δεν είναι μόνο καλός. Είναι απαραίτητος. Αλλά με σκέψη, ουσία και προς όφελος όλων.

– Όταν δεν θέλεις να βάλεις το χέρι στην τσέπη, ο καλύτερος τρόπος είναι να το πεις ευθέως. Και όχι να επινοείς δεκάδες άλλες ανόητες δικαιολογίες. «O σκηνοθέτης δεν μπορεί να συνεργαστεί μαζί σας γιατί επιθυμεί μια καστανή με καστανά μάτια για τον ρόλο κι εσείς έχετε κόκκινα μαλλιά με μπλε μάτια». Αυτό είπαν στη Θέμιδα Μπαζάκα ως εξήγηση για την ακύρωση της συμφωνημένης εμφάνισής της στο «Νησί», το νέο σίριαλ του Mega. Και όταν η ηθοποιός, εμβρόντητη, τους είπε «καλά, μπορώ να φορέσω περούκα», εκείνοι ανταπάντησαν: «Όχι, θέλει φυσική καστανή». Η οποία, φυσικά, να μη ζητήσει χρήματα.

– Ρώτησα και έμαθα σε τι αντιστοιχεί η πολυδιαφημιζόμενη «εναλλακτική επιτυχία» της Νατάσσας Μποφίλιου σε νούμερα πωλήσεων: 3.000 δίσκοι, και αυτοί τοποθετήσεις στα δισκοπωλεία, όχι πραγματικές πωλήσεις. Τόσος θόρυβος, τόσο promo για το τίποτα…

– Θυμάστε το κοριτσάκι που τραγουδούσε «Με λένε Πόπη» με τον Γιώργο Νταλάρα, πριν από 13 ακριβώς χρόνια; «Με λένε pop» θα έπρεπε να τραγουδά… Η Αντιγόνη Ψυχράμη τώρα είναι παίκτρια του «Greek Idol». Εδώ δεν ήταν ικανό ολόκληρο σουξέ με τον Νταλάρα να τη βοηθήσει να κάνει καριέρα, θα τη βοηθήσει ένα τηλε-ριάλιτι;

– Άλλοι σταθμοί στηρίζονται στην ενημέρωση, άλλοι στα σίριαλ, άλλοι στις ξένες ταινίες, άλλοι στα αθλητικά, άλλοι στην κοινωνική κριτική. Μόνο το πρόγραμμα του τηλεοπτικού σταθμού Alpha είναι βασισμένο στα «ψώνια». Ο επίδοξος τραγουδιστής, η πεθερά που ψάχνει για νύφη, ο αποτυχημένος εστιάτορας και αυτός που θέλει να κάνει ανακαίνιση, όλοι βρίσκονται εδώ. Στον αγώνα για την τηλεθέαση.

– Στη δημοσιογράφο Μαρία Αραμπατζή, η οποία δίνει στους νέους συναδέλφους μία πεντακάθαρη εικόνα για το τι σημαίνει… ανεξάρτητη δημοσιογραφία, ρεπορτάζ, προσωπική ματιά και λοιπά. «Το προϊόν που εμείς προβάλλουμε», λέει (όπου «προϊόν» είναι η εκπομπή του Mega «Όμορφος κόσμος το πρωί»), «είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού που γίνεται πίσω από τις κάμερες. Ο δικός μας ρόλος είναι διεκπεραιωτικός. Άλλοι αποφασίζουν και διαμορφώνουν το συγκεκριμένο προϊόν». Και για όσους χοντροκέφαλους δεν κατάλαβαν πως ό,τι της λένε το κάνει χωρίς να το πολυσκέφτεται, η κυρία Αραμπατζή εξηγεί: «Αν δεν τη θέλουν (σ.σ.: την άποψή της), ασφαλώς και δεν θα κάνω του κεφαλιού μου. Άλλωστε είμαι όργανο σε μια ορχήστρα. Ακολουθώ την μπαγκέτα του μαέστρου και δεν κάνω παραφωνίες».

ΣΥΝ

+ Χαμός έγινε στην Art Athina την ημέρα των εγκαινίων της, δηλαδή την περασμένη Πέμπτη. Πέντε χιλιάδες άνθρωποι έσπευσαν στο γήπεδο Τάε Κβον Ντο για να δουν από κοντά τα έργα τέχνης που παρουσίασαν δεκάδες γκαλερί της Ελλάδας και του εξωτερικού. Και ήταν πατείς με, πατώ σε: δυσκολία στο παρκάρισμα, συνωστισμός στα περίπτερα, γενικώς μια εμπειρία… ασφυκτική. Ωραίες οι μεγάλες εικαστικές διοργανώσεις, ας μην έχουν όμως μόνο καλλιτεχνικές ανησυχίες – ας ανησυχούν λίγο και για την εξυπηρέτηση του κοινού.

+ Στη Μάρθα Φριντζήλα για την «Υπόθεση της οδού Λουρσίν» του Ευγένιου Λαμπίς. Γκροτέσκο και καρτουνίστικη ατμόσφαιρα, ρυθμός, ακρίβεια, λεπτομέρεια, στυλ και χιούμορ, επιτηδευμένη υπερβολή, σε μια ευφρόσυνη παράσταση όπου μοιάζει όλα να λειτούργησαν σωστά.

+ Στους Δημήτρη Τάρλοου και Ταμίλα Κουλίεβα, οι οποίοι στην «Υπόθεση της οδού Λουρσίν», τη φάρσα μετ’ ασμάτων του Ευγένιου Λαμπίς, φτιάχνουν δύο απολαυστικούς χαρακτήρες που πατούν στην κλοουνερί και τη φάρσα. Ο γλοιώδης Λανγκλουμέ του πρώτου ξεπερνά την καρικατούρα ενός μπουρζουά του 19ου αιώνα, ενώ η Νορίν της δεύτερης, όμορφη, με ξανθιά περούκα και στενές τουαλέτες α λά Μέριλιν Μονρόε, διαθέτει πολύ σεξαπίλ και νάζι.

+ Στην Κατερίνα Ευαγγελάτου γιατί επέλεξε να αναμετρηθεί με την «Εκδίκηση» του Τόμας Κιντ, συστήνοντάς μας παράλληλα έναν συγγραφέα της ελισαβετιανής περιόδου. Σε ένα έργο πολυπρόσωπο, βουτηγμένο στο «αίμα», με πέντε δολοφονίες, δύο αυτοκτονίες κι έναν απαγχονισμό, η σκηνοθέτις (υπεύθυνη και για τη δραματουργική επεξεργασία) κράτησε την ιστορία και την πλοκή, βρήκε λύσεις, συνδύασε κλασικό και μοντέρνο κι έφτιαξε μια στρωτή παράσταση την οποία παρακολουθεί με άνεση ο θεατής.

+ Κερκυραίικη απόβαση στο Gagarin την προηγούμενη Παρασκευή, με το πολυμελές συγκρότημα των Κόρε Ύδρο να δίνει μία εξαιρετική συναυλία. Εσωστρεφείς ήχοι από ένα χαμηλών τόνων γκρουπ που επιμένει όχι μόνο να πατάει στην ελληνική παράδοση, αλλά και να ζει μόνιμα στην επαρχία (στην Κέρκυρα).

+ Αν και θα περίμενε κανείς ότι η ιστορία θα επαναλαμβανόταν και μια μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή θα προσπερνούσε την Ελλάδα για να γυρίσει μια ελληνική ιστορία σε άλλη χώρα, τελικά η «διαμάχη» μεταξύ Ελλάδας και Ισπανίας, για το πού θα γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας για τη ζωή του Πυθαγόρα, έληξε υπέρ ημών. Η παραγωγή, βασισμένη στο βιβλίο της Μία Σπέρμπερ και με σκηνοθέτη τον Ραούλ Ρουίζ, θα φτάσει στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο και μαζί της θα έρθουν ηθοποιοί όπως ο Τζον Μάλκοβιτς, ο Μπεν Κίνγκσλεϊ, ενώ ακούγονται και ονόματα όπως ο Τζέραρντ Μπάτλερ και η Πενέλοπε Κρουζ, αν και το τελικό καστ δεν είναι ακόμη επιβεβαιωμένο.

+ «Οδός Χάρις Αλεξίου» γράφει εδώ και λίγες ημέρες δρόμος σε προάστιο της Σμύρνης. Όχι της Νέας, τη παλιάς, στη Μικρά Ασία. Βλέπετε, στα δικά μας μέρη για να τιμηθεί ένας άνθρωπος με προσφορά πρέπει να πεθάνει πρώτα.

+ Έριξε τους τόνους της σε συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του δεύτερου cd της η Μόνικα, το cd της οποίας «Avatar» είχε αποτελέσει δισκογραφικό φαινόμενο πριν από δύο έτη. Καλύτερα έτσι. Η (τωρινή) δήλωση «δεν έκανα και καμία μεγάλη επιτυχία» είναι προτιμότερη από αυτές (τις παλιές) του στυλ «με κυνηγάει η Γαλάνη στα τηλέφωνα κι εγώ δεν απαντώ». Αν μη τι άλλο, η μετριοπάθεια αφήνει τη μουσική να μιλήσει και να δείξει από μόνη της την αξία της, χωρίς τη σκόνη του κουτσομπολιού και των παρεξηγήσεων να υπερίπτανται αυτής.

+ Στον σκηνοθέτη Νίκο Μαστοράκη γιατί διατυπώνει αυτό που οι συνήθεις αφορισμοί εναντίον των πολιτικών και του συστήματος, όσο δικαιολογημένοι κι αν είναι, δεν αφήνουν συχνά να διατυπωθεί: την ατομική ευθύνη για την τρέχουσα κρίση. «Με το να σφαζόμαστε στους δρόμους τα χρέη δεν θα διαγραφούν. Ας σκεφτούμε την ατομική μας ευθύνη. Έχουν περάσει από πάνω μας ελέφαντες. Τώρα θα ενοχληθούμε; Είμαστε κοινωνία ανεύθυνων, του αέρα. Δεν ξέραμε ότι κάποτε θα πληρώναμε τους υπερδανεισμούς των Ολυμπιακών Αγώνων; Πράγματι, μας περιμένουν δύσκολα χρόνια. Αλλά ο καθένας έχει τον παράδεισο που του αξίζει» τονίζει.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.