Επωνύμως

Μάνια Παπαδημητρίου: Χωρίς το αμπαλάζ. Ας ριχτούμε σ’ αυτόν τον νέο ανταγωνισμό της φτώχειας που μας περιμένει, να δούμε ποιος θα αντέξει

Μάνια Παπαδημητρίου: Χωρίς το αμπαλάζ

Ας ριχτούμε σ’ αυτόν τον νέο ανταγωνισμό της φτώχειας που μας περιμένει, να δούμε ποιος θα αντέξει

Όσο η κρίση είναι μακριά φαντάζεται κανείς πως θα μπορέσει να την ξεπεράσει συγκεντρωμένος στο στόχο του δηλαδή στην τέχνη του αν είναι καλλιτέχνης. Πόσοι όμως είναι αυτοί που έχουν τη δύναμη πραγματικά να νικάνε όλες τις δυσκολίες και να εξασφαλίζουν τα χρήματα που χρειάζονται για να παράξουν έργο καλλιτεχνικό τέτοιο που να είναι ανταγωνιστικό μέσα σε μια αγορά στην οποία οι άλλες χώρες δεν βρίσκονται κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της πτώχευσης; Ελάχιστοι ή ίσως κανείς πραγματικός καλλιτέχνης στις μέρες μας. Γιατί εκείνοι που έχουν τα χρήματα τα φυλάνε για τους ημετέρους και συγγενείς και φίλους τους και οι καλλιτέχνες που δεν έχουν είναι υποχρεωμένοι να συνεργάζονται μαζί τους για να βρουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση. Βρισκόμαστε μέσα σε μια χώρα παραγόντων όπου λίγοι «εκλεκτοί» ζουν παρασιτικά εις βάρος των υπολοίπων και δυστυχώς δεν είναι οι καλύτεροι. Σε μια χώρα όπου οι πραγματικοί καλλιτέχνες πασχίζουν με ελάχιστα μέσα και οργή που τους εξουθενώνει να παράξουν έργο, μέσα σ’ ένα ευρωπαϊκό τοπίο που δεν έχει προβλέψει χώρο για την Ελλάδα. Δεν έχει στα dvdάδικα σταντ για ελληνικά τραγούδια. Δεν έχει στις θεατρικές κολεξιόν θέση για σύγχρονες ελληνικές θεατρικές παραστάσεις…Τέλος. Έτσι λοιπόν η Κρίση, η αληθινή, επώνυμη Κρίση, μόνο καλό μπορεί να μας κάνει αφού θα μας ξανακάνει πρωταγωνιστές. Είμαστε και πάλι οι Έλληνες! Αυτοί που βρίσκονται σε κρίση, ο λαός που φτωχαίνει. Τώρα! Και οι υπόλοιποι φτωχαίνουν, απλώς δεν το γνωρίζουν ακόμα, δεν έχει γίνει ακόμα θέμα γι’ αυτούς. Ως επισήμως εξαθλιωμένοι λοιπόν νομιμοποιούμεθα να ζητήσουμε το δικαίωμα να παράξουμε τέχνη με το τίποτα, με το τίποτα εντελώς… Είναι υποχρεωμένοι να μας δουν… Να δουν τη σκηνή άδεια και τους ηθοποιούς αφώτιστους ή να δουν τα φώτα και το σκηνικό χωρίς ηθοποιούς, μόνο με την αφήγηση της παράστασης, γιατί τα λεφτά δεν θα φτάνουν και για τα δυο. Οι γκαλερί θα είναι υποχρεωμένες να δέχονται έργα σε σκέτο μουσαμά, φωτογραφίες χωρίς τα κάδρα τους, ταινίες από mini dv χωρίς τράνσφερ…τα demo απ’ τα τραγούδια πριν το dvd… Θα πρέπει να είναι σε θέση να επιλέξουν το καλό ανάμεσα σ’ αυτά τα αμοντάριστα και απακετάριστα προϊόντα…χωρίς αμπαλάζ. Εκεί, το ξεσκαρτάρισμα είναι πιο εύκολο γιατί το κομμάτι της γνήσιας καλλιτεχνικής φλέβας φαίνεται καθαρότερα. Ας ριχτούμε λοιπόν σ’ αυτόν τον νέο ανταγωνισμό της φτώχειας που μας περιμένει, να δούμε ποιος θα αντέξει; Η εξουσία της βαθειάς απόγνωσης που γεννάει ο τρόμος ενός αύριο χωρίς καμία προοπτική, οδηγεί τον άνθρωπο, τον καθέναν από μας, σε επιλογές που μπορεί να μην έχουν καμιά σχέση με τις πραγματικές του επιθυμίες, με ό,τι ονειρεύτηκε ή πόθησε ως νέος. Ονειρεύτηκα να γίνω καλλιτέχνης; ΄Η, έγινα καλλιτέχνης αδιαφορώντας για το αν θα πεινάσω; Το δεύτερο είναι το ταιριαστό σήμερα. Αυτό που τώρα αναγκαζόμαστε να κάνουμε είναι να σκεφτούμε καλύτερα για το εγγύς όχι για το απώτερο μέλλον. Πώς ζώντας τη ζωή μας δεν θα βρεθούμε σε αδιέξοδο αλλά θα μπορούμε, με κάποιο τρόπο, να πορευόμαστε ανάμεσα στις στενωπούς και τις αυλές των γύρω σπιτιών, των γύρω μεγάρων, τραγανίζοντας όσο καλύτερα μπορούμε τον χρόνο που μας απομένει να ζήσουμε έτσι ώστε να μην χάσουμε το δικαίωμά μας σε κάποια απόλαυση, σε κάποια χαρά. Πρέπει να οργανώσουμε νέους τρόπους διασκέδασης. Η ραθυμία στην οποία μας οδηγεί η ανέχεια δεν είναι απαραίτητα αρνητική, αν καταφέρουμε να ελαχιστοποιήσουμε τις υλικές μας ανάγκες και να αφιερώσουμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε στη γνώση. Να διαβάσουμε όσα βιβλία δεν προλαβαίναμε να διαβάσουμε λόγω πολλών υποχρεώσεων (τρέξιμο για δάνεια κλπ.)… Να συγκεντρωθούμε σε κατ’ οίκον γυμναστική σύμφωνα με το άθλημα και την τέχνη του ο καθένας… Να φτιάξουμε ομάδες ανέργων που θα κάνουμε θέατρο όλοι μαζί ή που θα συζητάμε για φιλοσοφικά ζητήματα βοηθώντας ο ένας τον άλλον με τροφή και ρουχισμό, εάν υπάρχουν ανάμεσά μας κάποιοι που έχουν ή απαιτώντας με όποιους τρόπους μπορούμε (πάντοτε συλλογικά) να μας βοηθήσουν άλλοι που έχουν. Ευκολότερα απαιτεί κανείς τροφή από τους έχοντες όταν παράγει έργο, απ’ ό,τι όταν απλώς διαδηλώνει έξω από τα μέγαρά τους. Οι έχοντες χρειάζονται διασκέδαση αλλά και ισχυρούς παραμορφωτικούς καθρέπτες να τους δείχνουν τις ευθύνες τους απέναντι στους μη έχοντες. Νομίζω πως σ’ αυτή τη νέα εποχή της Κρίσης, αυτή πρέπει να είναι και μάλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, θα είναι η δουλειά της τέχνης. Όπως στα χρόνια που γεννήσανε το θέατρο του Μπρεχτ!
Μάνια Παπαδημητρίου
Ηθοποιός

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.