Η πόλις εξάλω! Ιστορίες μιας πόλης σε κρίση

To εξπρές του μεσονυχτίου

To εξπρές του μεσονυχτίου

Tου Γιάννη Καλαβριανού*

Για να ταξιδέψεις με το τρένο, πρέπει να υπερπηδήσεις δύο μεγάλα εμπόδια. Το πρώτο είναι να βρεις το βαγόνι, αφού κανείς δεν φρόντισε να γράψει τους αριθμούς τους με μεγάλα και ευκρινή γράμματα. Το δεύτερο είναι να πείσεις την κυρία που έκατσε στη θέση σου -δίπλα στο παράθυρο όπως είχες επίμονα ζητήσει όταν έπαιρνες εισιτήριο- ότι η δική της θέση είναι στο διάδρομο. Βλέπετε που δίπλα στο 18 έχει ένα παραθυράκι ζωγραφισμένο; Αυτό σημαίνει πως η 18 είναι δίπλα στο παράθυρο. Δεν νομίζω. Τι δεν νομίζετε; Αυτό δεν είναι παράθυρο, αλλά το διάστημα ανάμεσα στις δύο θέσεις. Και μου δείχνει τη θέση από τη μεριά του διαδρόμου! Κάνετε λάθος, αυτό είναι το παράθυρο. Εσύ κάνεις λάθος γελοίε, η θέση μου είναι στο παράθυρο και εδώ θα μείνω! Προσπαθώντας να διαχειριστώ το εν ψυχρώ βρίσιμο από μια άγνωστη γυναίκα, σκέφτηκα να πάρω τη θέση του διαδρόμου, για να θυμηθώ αμέσως την κεφαλλονίτικη καταγωγή και τους ξεροκέφαλους προγόνους μου. Το αίμα υπερίσχυσε της ευγένειας, κάλεσα τον ελεγκτή, η γυναίκα φτερνίστηκε επίτηδες στα μούτρα μου και κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη, νικητής και τροπαιούχος, κοιτούσα έξω από το λατρεμένο μου παράθυρο (βρισμένος και φτυσμένος από μια χοντρή ξανθιά γυναίκα με χοντρή ψεύτικη χρυσή αλυσίδα-κτέρισμα). Κάπου εκεί, άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνό της. Και να μην το σηκώνει. Και να συνεχίζει να χτυπάει. Και εκείνη άπραγη. Αποφασίζω να της μιλήσω. Και τη βλέπω. Να κοιμάται. Όλο το βαγόνι περιμένει την κίνησή μου. Σκεφτόμουν αν έπρεπε να την ξυπνήσω, αφού ήταν φανερό πως η Πέγκυ Ζήνα, που είχε σαν ήχο κλήσης, δεν την άγγιζε. Πάνω που πήρα ανάσα για να τη σκουντήσω, η Πέγκυ σώπασε. Χάρηκα λίγο και συνέχισα να κοιτάζω προς τα έξω. Η Θεσσαλονίκη απομακρυνόταν και η άγνωστή μου Αθήνα, κοντοζύγωνε. Και μας ξαναθυμήθηκε η Πέγκυ. Αυτή τη φορά, αποφάσισα να δράσω σαν αίλουρος. Τη σκούντησα! Πετάχτηκε σαν να μην είχε κοιμηθεί ποτέ και με παραμόνευε. Γιατί με ακουμπάς;;;;; Συγγνώμη, αλλά σας καλούν. Το ακούω. Και δεν θα το σηκώσετε; Ό,τι θέλω θα κάνω, κεχαγιά σε βάλαμε στο κεφάλι μας; Έμεινα να κοιτάζω το άσχημο στόμα, μιας άσχημης γυναίκας, με άσχημους τρόπους. Και γύρισα πάλι προς το παράθυρο. Ο θεσσαλικός κάμπος πηγαινοερχόταν δίπλα μου και προσπάθησα να ηρεμήσω, με χαλαρωτικές αναπνοές που είχα δει στην Όπρα. Κάπου ανάμεσα στην εισπνοή-κράτημα-εκπνοή,ακούω πάλι ήχο κλήσης. Και μετά έναν άλλο. Και μετά τρίτο. Η κυρία είχε αποφασίσει να διαλέξει ρινγκτόουν!Δίπλα μου! Εκείνη ακριβώς τη στιγμή! Επειδή όμως εγώ δεν έχω κάνει ποτέ δήλωση πως είμαι ήρεμος άνθρωπος και οι χαλαρωτικές αναπνοές μάλλον πιάνουν μόνο στην ίδια την Όπρα, έσκυψα και της ψιθύρισα: αν δεν το κλείσεις αμέσως, θα σου δώσω τη μπαταρία λιθίου να τη φας. Οι μάσκες έπεσαν. Ήμασταν πλέον εχθροί. Εγώ και το ύπουλο τρένο που σε αναγκάζει να ζήσεις για ώρες δίπλα σε ανθρώπους που θα τους έπνιγες ευχαρίστως, δεν θα ξαναβρισκόμασταν ποτέ. Το ίδιο ευχήθηκα και στη διπλανή, φεύγοντας για το μπαρ, αποφασισμένος να περάσω το υπόλοιπο ταξίδι πνιγμένος στον καπνό, παρά ακούγοντας πολυφωνικούς ήχους κλήσης.

Υ.Γ. Τελικά η γυναίκα ήταν αστρολόγος, μόλις είχε χωρίσει και μετακόμιζε και αυτή στην Αθήνα. Μου έφτιαξε και τον αστρολογικό μου χάρτη στο μπαρ. Πριν πάρουν τηλέφωνο στον ΟΣΕ για βόμβα και μας γυρίσουν πίσω στη Θεσσαλονίκη.

Συνεχίζεται…

* Ο Γιάννης Καλαβριανός είναι σκηνοθέτης.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.