Η πόλις εξάλω! Ιστορίες μιας πόλης σε κρίση

Ευκαιρίες. Σχεδόν

Ευκαιρίες. Σχεδόν

Tου Γιάννη Καλαβριανού*

Έχοντας αφήσει οριστικά πίσω μου, την κόλαση που ονομάζεται τρένο, ξύπνησα αποφασισμένος να βρω και να νοικιάσω το καταπληκτικότερο σπίτι της Αθήνας. Καλημέρα, σας τηλεφωνώ για την αγγελία. Τι δουλειά κάνετε; Ορίστε; Το σπίτι είναι μόνο για δημοσίους υπαλλήλους, είστε; Δεν είμαι αλλά… Τουτ τουτ… Δεν πτοούμαι εγώ, σκέφτηκα και τηλεφώνησα στην επόμενη αγγελία. Καλημέρα, σας τηλεφωνώ για το σπίτι. Είναι μόνο για φοιτήτριες. Εγώ έχω τελειώσει από χρόνια το πανεπιστήμιο. Λυπάμαι. Τουτ τουτ… Ξανά ο γνώριμος ήχος της νεκρής γραμμής ήρθε να κλονίσει την πεποίθησή μου πως θα έβρισκα την τέλεια ευκαιρία. Στο τρίτο τηλεφώνημα με ενημέρωσαν πως δεν δέχονται Βορειοελλαδίτες, γιατί ένας Καβαλιώτης πρόπερσι τους είχε κάνει μεγάλες ζημιές, στο τέταρτο ζήτησαν 6 (έξι-ολογράφως) ενοίκια ως προκαταβολή, στο πέμπτο ψάχνανε συγκάτοικο -αλλά δεν το γράφανε στην αγγελία-, στο έκτο… ήταν όλα φυσιολογικά. Ούτε καταζητούμενοι Καβαλιώτες, ούτε φοιτήτριες, ούτε δημόσιοι υπάλληλοι. Μια κανονική -ψευδώς όπως αποδείχτηκε- κυρία, με την οποία θα συναντιόμασταν σε δύο ώρες. Το σπίτι είναι ολοκαίνουριο, ανακαινισμένο, με θέα, μου είπε. Ένα ρημάδι, απομεινάρι της χούντας, με σπασμένα πλακάκια και μωσαϊκά, βρήκα εγώ. Και η θέα; Πού την είδατε κυρία μου τη θέα; Υπάρχει καλύτερη θέα από το μπαλκόνι της Στέλλας; Ζάχαρη θα περάσεις και μου κλείνει το μάτι, πίσω από δυο απειλητικά γυαλιά υπερμετρωπίας, σαν να φορούσε σαλάχια. Και η μεγάλη κουζίνα που λέγατε; Αυτή είναι ένας διάδρομος. Είναι όμως χαριτωμένη. Και πού θα βάλω το ψυγείο; Εδώ. Και την κουζίνα; Δίπλα.Το πλυντήριο ρούχων, που δεν χωράει στο μπάνιο; Α, θα διαλέξεις ή κουζίνα ή πλυντήριο. Μπορείς επίσης, να μη βάλεις ψυγείο! Ή να το βάλεις έξω, δίπλα στο ασανσέρ. Στην πολυκατοικία; Ο προηγούμενος είχε βάλει μπροστά και ένα κινέζικο παραβάν, κούκλα το έκανε. Χωρίς να μπω καν στον κόπο να της εξηγήσω πως δεν θέλω το ψυγείο μου δίπλα στο ασανσέρ, κρυμμένο με ένα κινέζικο παραβάν, έφυγα για την επόμενη γωνία που είχα ραντεβού για ένα διαμπερές τριάρι, ανακαινισμένο, σε λογική τιμή. Είχα πλέον πειστεί πως θα έβλεπα πάλι το τέρας της αποκάλυψης μεταμφιεσμένο σε σπίτι προς ενοικίαση. Και είχα άδικο. Το σπίτι ήταν όντως ανακαινισμένο, φωτεινό, με θέα και σε τιμή μάλλον φτηνή. Πείστηκα πως υπάρχει Θεός που αγαπάει τους Θεσσαλονικείς, όταν βάζοντας το χέρι μου στην τσέπη για να βγάλω τα 400 ευρώ που ήθελε προκαταβολή, έπεσε το μάτι μου σε έναν όγκο, σκεπασμένο με νάυλον. Τι είναι αυτό, ρώτησα με το χαμόγελο του ατρόμητου νοικάρη. Αυτό είναι αργαλειός. Τι εννοείτε; Αργαλειός. Και τι κάνει εδώ; Εδώ στήθηκε. Θα τον πάρετε όμως, έτσι; Ο αργαλειός στήθηκε εδώ και δεν μπορεί να διαλυθεί. Μα εγώ δεν χρειάζομαι αργαλειό! Ο αργαλειός δεν φεύγει. Μα δεν τον θέλω. Δικό σας πρόβλημα. Μα δεν μπορώ να πάρω ένα σπίτι που στη μέση του σαλονιού έχει έναν αργαλειό! Μη σώσεις και το πάρεις! Ακούς Ανέστη; Κι άλλος τρελός που έχει πρόβλημα με τον αργαλειό! Γεμάτη παύση. Σε άλλη περίπτωση θα είχα καθίσει να το συζητήσω μπας και την πείσω να ξεμοντάρει τον αργαλειό και να τον πάει δώρο στο ΕΟΜΜΕΧ, όταν όμως άρχισε να συζητά με κάποιον ανύπαρκτο Ανέστη -ο μακαρίτης χειριστής του αργαλειού, ο ίδιος ο αργαλειός, ποτέ δεν έμαθα- αποφάσισα πως πρέπει να κλείσω ήσυχα την πόρτα πίσω μου, πριν αρχίσει να μιλάει Φλαμανδικά ή να στριφογυρίζει το κεφάλι της και δεν θα ήξερα τι να την κάνω.

Υ.Γ. Τελικά νοίκιασα ένα κανονικό σπίτι, σε μια κανονική πολυκατοικία χωρίς αργαλειούς, αλλά με δύο θανάσιμους εχθρούς, που μαλώνουν καθημερινά για το ποιος θα είναι ο επόμενος διαχειριστής. Και με πολλά, πάρα πολλά περιστέρια στο μπαλκόνι.

Συνεχίζεται…

* Ο Γιάννης Καλαβριανός είναι σκηνοθέτης.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.