Η πόλις εξάλω! Ιστορίες μιας πόλης σε κρίση

Η Ζωή της άλλης

Η Ζωή της άλλης

Tου Γιάννη Καλαβριανού*

Αμάν βρε Ζωίτσα, φτάνει πια!!! Η κραυγή της απελπισμένης μάνας έσκισε τη μεσημεριάτικη ησυχία του ακάλυπτου, ξυπνώντας τους μακάριους και βάζοντας πλήθος ερωτηματικά στους ακοίμητους για το τι θα μπορούσε να είχε κάνει πάλι η Ζωίτσα. Η απάντηση ήρθε ακαριαία από την κατακαημένη μάνα: Σταμάτα πια να τρως!!! Η μικρή γειτονιά πάγωσε. Η μάνα κατάφερε να αρθρώσει αυτό που από καιρό όλοι βλέπαμε, αλλά κανείς δεν ομολογούσε. Η μικρή Ζωίτσα, ένας θρύλος της Θεσσαλονίκης, που κλωτσούσε γατάκια, κυνηγούσε τα παιδιά του νηπιαγωγείου που πήγαιναν στο δημόσιο (γιατί εκείνη την έπαιρνε το σχολικό), τσίριζε όταν την έβαζαν για ύπνο και περιμέναμε να εξαντληθεί μπας και ηρεμήσουμε κι εμείς, ένα παιδί που επάξια είχε κερδίσει τον τίτλο «το τέρας», είχε από καιρό αρχίσει να φαρδαίνει. Τόσο πολύ ασταμάτητη ήταν, που το «Ζωίτσα» έμοιαζε πλέον σαν όνομα κατ’ ευφημισμό, όπως ο Εύξεινος Πόντος ή το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Επειδή όμως δεν τολμούσε κανένας να τη φωνάζει Ζωάρα, κρατήσαμε το Ζωίτσα. Μεταξύ μας βέβαια, συνεχίσαμε να τη λέμε «το τέρας». Ένα ρίγος χαιρεκακίας και σιγουριάς ότι ο Θεός τελικά υπάρχει, ήρθε να δροσίσει τις ιδρωμένες μας ψυχούλες, όταν η Ζωίτσα βγήκε στον ακάλυπτο χωρίς να πει κουβέντα. Άλλος κρυμμένος πίσω από τα πατζούρια, άλλος δίπλα από κάτι ξεραμένα γεράνια, η ατρόμητη κυρία Παναγιώτα από τον τέταρτο, χωρίς κάλυψη, όλοι περιμέναμε την επόμενη κίνησή της. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, με τα μάτια μας καρφωμένα επάνω της και τις κόρες μας διεσταλμένες από την υπερένταση, βάζει η Ζωίτσα ένα κλάμα, που δεν είχαμε ξανακούσει ποτέ. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τότε, έκλαιγαν μόνο όσοι τη συναντούσαν, αλλά τώρα είχε έρθει η σειρά της. Να κλαίει και να μη σταματάει με τίποτα. Αρχίσαμε να κοιταζόμαστε πίσω από τις κρυψώνες μας και να νιώθουμε όλο και πιο περίεργα. Η μαμά της, ξαφνιασμένη κι αυτή που άκουγε για πρώτη φορά το κλάμα της κόρης της, βγήκε και άρχισε να την παρακαλάει να σταματήσει. Της έφερε φαγητό, της ζήτησε συγγνώμη, αλλά η ταπεινωμένη Ζωίτσα παρέμεινε πιστή στον μεσημεριανό θρήνο της. Μου ήρθε ακαριαία η εικόνα της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου που είχε -αστόχως όπως αποδείχτηκε-προφητέψει πως με τόσο πολύ φαγητό που τρώω, σύντομα θα ντύνομαι με μανδύες σαν τον Ντέμη Ρούσσο και συγχώρεσα με μιας το τέρας για όλα όσα είχε κάνει. Δύσκολο πράγμα να μαλώνεις ένα παιδί για την εμφάνιση ή τις συνήθειές του και να το κάνεις να κλαίει με όλη του τη δύναμη. Γιατί μπορεί να μην καταφέρει να το διαχειριστεί ποτέ.

Υ.Γ. Η Ζωίτσα, πάντως, το διαχειρίστηκε μια χαρά και είκοσι χρόνια μετά, παντρεύτηκε ένα πολύ καλό παιδί, πολιτευτή του ΛΑΟΣ και ζει ζωή χαρισάμενη. Τους είδα σήμερα σε μια μεσημεριανή εκπομπή, μόλις άνοιξα για πρώτη φορά την τηλεόραση στο καινούριο μου Αθηναϊκό σπίτι. Ήμαρτον Κύριε, το τέρας στο γυαλί!

Συνεχίζεται…

* Ο Γιάννης Καλαβριανός είναι σκηνοθέτης.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.