Η πόλις εξάλω! Ιστορίες μιας πόλης σε κρίση

Γκρουπ θέραπυ

Γκρουπ θέραπυ

Tου Γιάννη Καλαβριανού*

Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στο Παρίσι, επιβεβαίωσα για ακόμη μια φορά πως τρεις είναι οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι του καλοκαιριού: ο καύσωνας (ειδικά αν είσαι υπερήλικος), τα τσιμπήματα αχινών, κουνουπιών του Νείλου, μελισσών (ειδικά αν είσαι αλλεργικός) και τα γκρουπ των Ελλήνων τουριστών (όποιος και αν είσαι). Την εβδομάδα της παραμονής μου εκεί, είχα τρεις μεταφυσικές συναντήσεις με παρέες συμπατριωτών μας. Η μία στο Μουσείο του Λούβρου, όταν ανάμεσα σε εκατοντάδες τουρίστες που στριμώχνονταν μπροστά στη Μόνα Λίζα, ακούστηκε η αγέρωχη φωνή της Ελληνοπούλας να διαπιστώνει: «Καλέ, μια στάλα είναι αυτή η Τζοκόντα! Δεν αρέζομαι!». Το κεφάλι σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις γυρίζει αντανακλαστικά και ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τη γυναίκα που προφανώς πιστεύει πως το μέγεθος μετράει. Αν ήξερε ο συγχωρεμένος ο Ντα Βίντσι πως δεν θα αρεζόσουνα, θα την έκανε μεγαλύτερη, μου ήρθε να της πω, αλλά με πρόλαβε η ερώτηση μιας άλλης φιλότεχνης του γκρουπ της: γιατί σε κοιτάει ρε Βούλα αυτός ο μάπας; Το φαινόμενο κάποιων Ελλήνων να λένε χοντράδες, νομίζοντας πως βρίσκονται σε αποκλεισμένο χωριό του Αμαζονίου που κανένας δεν μιλάει ελληνικά, ανήκει στα ζητήματα της Κοινωνικής Ψυχολογίας, οπότε δεν θα επεκταθούμε εδώ. Έκανα μεταβολή και έφυγα προς τα αιγυπτιακά, για να μην αναγκαστώ και απαντήσω στη Βούλα. Μας έβλεπε και η μια στάλα Μόνα Λίζα! Η δεύτερη επώδυνη συνάντηση με τα εκλεκτότερα κομμάτια της φυλής, έγινε μια μέρα με βροχή, μέσα σε ένα πολυκατάστημα, στο τμήμα με τις τσάντες και τις ομπρέλες, όταν ακούστηκε η δυνατή μπάσα φωνή μιας άλλης ελπίδας του έθνους: σιγά ρε μη δώσω 20 ευρώ για ομπρέλα. Εύγε νέε μου σκέφτηκα, πάταξε την αισχροκέρδεια! Θα την κλέψω! Αυτή τη φορά ούτε γύρισα να κοιτάξω. Ήμουν σίγουρος πως δεν θα ήταν για καλό. Η τρίτη και φαρμακερή ήρθε στην πτήση της επιστροφής. Τα γεμάτα αεροπλάνα με Έλληνες που επιστρέφουν από διακοπές, είναι η απόλυτη δοκιμασία που προτείνω να ενταχθεί στις εξετάσεις των στρατιωτικών σχολών. Γιατί έχουν πάει σε μέρη πιο αντισυμβατικά από την Κινέττα, άρα κάνουν το κομμάτι τους, γιατί είναι πολλοί, άρα κάνουν το κομμάτι τους και γιατί φέρνουν πίσω φωτογραφίες και πούρα από τα αφορολόγητα, άρα θα κάνουν το κομμάτι τους. Οι δικοί μου, γύριζαν από τη Στοκχόλμη. Ένα γκρουπ Ελλήνων στη Στοκχόλμη είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα. Λάθος της φύσης. Και όπως οι περισσότεροι, συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται ακόμη στην Ολυμπιακή του Ωνάση. Αφού έλυσαν αμέσως μετά την απογείωση τις ζώνες τους και αντέδρασαν που οι αεροσυνοδοί της Malev δεν σκάμπαζαν γρι από ελληνικά, (η δική τους άγνοια οποιασδήποτε ξένης γλώσσας θεωρούνταν μεταξύ τους σαν παράσημο), αντάλλαξαν τηλέφωνα για να οργανώσουν την επόμενη ομαδική εκδρομή (του χρόνου πάμε Κίνα Βούλα, τσινα τσαν τσον!) και κατέληξαν να χορεύουν ζεϊμπέκικο με το κινητό του μπατζανάκη της Βούλας να παίζει τις Βεργούλες. Και τη Βούλα να χτυπάει παλαμάκια. Ίσως να έφταιγε το υψόμετρο, ίσως ήταν ένας καλυμμένος φόβος για τα αεροπλάνα, ίσως το σοκ της επαφής με τη Μόνα Λίζα… τι να πω;

Υ.Γ. Στο επόμενο ταξίδι επιστροφής, θα ζητήσω από τις αεροσυνοδούς να με ναρκώσουν. Ραχιαία αναισθησία, επισκληρίδιο, μέθη, βαριά υπνωτικά, χτύπημα με το laptop, οτιδήποτε μπορεί να με κρατήσει μακριά από το είδος που λέγεται: Έλληνας τουρίστας. Δεν αρέζομαι…

* Ο Γιάννης Καλαβριανός είναι σκηνοθέτης.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.