Επισημάνσεις

Ένα σωσίβιο για τη Μαρία / Τα «δικά» μας τα παιδιά / Μια Eurovision δεν φτάνει / Ένα φεστιβάλ λιγότερο / Εισαγόμενες σοκολάτες

Ένα σωσίβιο για τη Μαρία

Το έχουμε, λοιπόν, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Καλογυαλισμένο, καταπράσινο (στον περιβάλλοντα χώρο του) κυριαρχική παρουσία στη Βασιλίσσης Σοφίας. Περνάμε απ’ έξω, το θαυμάζουμε, αισθανόμαστε υπερήφανοι που ‘ναι, είμαστε Ευρώπη. Να μπορούσαμε κιόλας να το γεμίσουμε… Ελάχιστα εισιτήρια (μιλάμε για σοκαριστικά μικρό αριθμό) είχε πουλήσει η μεγάλη ρωσίδα υψίφωνος Μαρία Γκουλέγκινα μερικές ημέρες πριν από την πολυδιαφημισμένη συναυλία της (24 Σεπτεμβρίου). Τόσο ελάχιστα που οι διοργανωτές… της έριξαν σωσίβιο: και έβαλαν εκτάκτως δίπλα της τον αοιδό-πασπαρτού Μάριο Φραγκούλη. Μπας και καταφέρει να αποτρέψει τον «Τιτανικό», καθώς μετά το αφιέρωμα στον Χατζιδάκι έχει πέραση. Μόνη η Γκουλέγκινα, η σταρ που γεμίζει τη Μετροπόλιταν και τον Κόβεντ Γκάρντεν, θα πήγαινε στον πάτο. Ως ντουέτο με τον τενόρο χωρίς ρεπερτόριο, έχει ελπίδες να συγκινήσει μερικές φιλότεχνες κυρίες από εκείνες που ψηφίζουν Μάριο και ξερό ψωμί (έστω, κρουασάν) «γιατί είναι όμορφο παιδί, με παράστημα και έχει και τρόπους…». Εν Ελλάδι και η όπερα θέλει τον ευειδή Μάριό της. Και ας μην μπορεί να την τραγουδήσει. Η εικόνα μετράει. Και πουλάει.

Τα «δικά» μας τα παιδιά

Κοίτα να δεις που η κρίση μπορεί να μας βγει και σε καλό. Άνοιγμα σε ελληνικά ονόματα κάνει το Half Note φέτος. Εκεί που μέχρι πέρυσι δεν ήθελε καν να ακούσει για εγχώριους καλλιτέχνες –μία δύο εβδομάδες τους αφιέρωνε ολόκληρη τη σεζόν– τώρα ξεκινάει τη νέα χρονιά (1η Οκτώβρη) με τον δικό μας Lolek και τον Matt Elliott. Διόλου άσχημα. Όχι μόνο γιατί το ντουέτο αυτό αποτελεί μια αληθινή καλλιτεχνική πρόκληση, αλλά και γιατί θα γλιτώσουμε από ένα σωρό άσχετα ονόματα που βλέπαμε χρόνια στο Half Note και ο μόνος τίτλος τιμής τους, ήταν, η ξένη καταγωγή τους. Κάτι τζαζ, σόουλ, μπλουζ κ.ο.κ. καλλιτέχνες παντελώς άγνωστοι αλλού, έρχονταν εδώ και διαφημίζονταν σαν το όνομα που δεν πρέπει να χάσουμε με τίποτα. Και πηγαίναμε και βλέπαμε μέτρια πράγματα. Θυμάμαι σε παλιότερες συνεντεύξεις που έκανα με έλληνες τζαζ καλλιτέχνες, αυτό να αποτελεί το μόνιμο παράπονό τους: Δεν έπαιζαν στο Half Note, δεν τους έβαζαν στο Half Note. Και μιλάμε για σπουδαίους καλλιτέχνες, σαφώς ανώτερους από πολλούς ξένους που κατέφθαναν με φωτοστέφανα ποιότητας και δεν αποτελούσαν κάτι αξιοπρόσεκτο. Ευτυχώς. Η κρίση αναγκάζει το πιο ιστορικό, το πάντοτε συνεπές και αξιοπρεπές τζαζ κλαμπ της Αθήνας, να στρέψει τη ματιά του και προς άλλες κατευθύνσεις. Καλύτερα. Και επιτέλους θα έλεγα.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Μια Eurovision δεν φτάνει

Δεν μας αρκεί το ΔΝΤ, έρχεται και ένας μουσικός διαγωνισμός να μας καταστήσει τους δακτυλοδεικτούμενους της Ευρώπης. Σήμερα και αύριο (23 και 24/9) θα λάβει χώρα στην Αθήνα ο πρώτος πανευρωπαϊκός μουσικός διαγωνισμός Eurovoice, επειδή –όπως αναφέρει η… ιδρυτική διακήρυξη– η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Επειδή λοιπόν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν αυτού του διαμετρήματος, εμείς οι νεο-Έλληνες θα φιλοξενήσουμε την Πάμελα Άντερσον, την Αναστέιζια, τον Ενρίκε Ιγκλέσιας και –φυσικά– τον Σάκη Ρουβά, ο οποίος πετάει τη σκούφια του (και κάνει και κωλοτούμπα από τη χαρά του) για τέτοιους ευρω-διαγωνισμούς. Ο διαγωνισμός αυτοπροβάλλεται ως διαδραστικός και έγκυρος, γιατί σε αυτόν μπορούν να συμμετάσχουν νέοι καλλιτέχνες από ολόκληρη την Ευρώπη και να αναδειχθούν τα νέα μουσικά ταλέντα της ηπείρου. Πόσο πιθανό είναι ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Ποιος Ευρωπαίος (Άγγλος, Γάλλος, Νορβηγός ή Λιθουανός) σκεπτόμενος, πραγματικός καλλιτέχνης θα διαβάσει ότι η Πάμελα Άντερσον των εξωφύλλων του Playboy παρουσιάζει έναν τέτοιο θεσμό και θα θελήσει να συμμετάσχει; Ποιος σοβαρός Ευρωπαίος νέος τραγουδιστής που σέβεται τον εαυτό του θα πάει στο καρναβάλι του Ενρίκε ή του Σάκη; Οι διοργανωτές του Eurovoice στήνουν μία δεύτερη ποπ σαχλο-φιέστα, προφανώς επειδή μία Eurovision δεν είναι αρκετή κάθε χρόνο. Τελευταία στιγμή ανακοινώθηκε και αλλαγή του χώρου διεξαγωγής της διήμερης εκδήλωσης, σημειολογικά σημαντικός. Αντί να γίνει στο ΟΑΚΑ ο διαγωνισμός, τελικά θα λάβει χώρα στο Αθηνών Αρένα. Ταιριαστό το σουπερμάρκετ της νυχτερινής Αθήνας για να «ψωνίσουμε» ταλέντα.

Στέλλα Σιδερή

Ένα φεστιβάλ λιγότερο

Η μικρή, φτωχή και «ανάδελφη» χώρα μας βρίσκεται έτη φωτός μακριά από το να θεωρείται ότι σέβεται έστω και στοιχειωδώς τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία. Δε χρειάζονται αποδείξεις περί τούτου, είναι ντροπιαστικά πασιφανές και επικινδύνως διαιωνιζόμενο. Η νυν πολιτική εξουσία όμως κατόρθωσε να καταργήσει, ανάμεσα σε τόσα και τόσα, ακόμα και μια από τις ελάχιστες θεσμοθετημένες κατακτήσεις των ανθρώπων με αναπηρία στον καλλιτεχνικό τομέα. Το φεστιβάλ «Emotion Pictures – Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία» διοργανώθηκε επί τρία συνεχόμενα έτη (2007-2009) με απόλυτη επιτυχία, προβλήθηκαν σε αυτό περίπου 1000 ταινίες και το επισκέφθηκαν περισσότεροι από δέκα χιλιάδες άνθρωποι. Η φετινή διοργάνωση, ωστόσο, έπειτα από κρατικές παλινωδίες και χρονοβόρες αμφιταλαντεύσεις, γραφειοκρατικά προσκόμματα, ελλιπέστατη χρηματοδότηση και σίγουρα λόγω πολιτικής βούλησης (ή πλήρους αδιαφορίας;) περιορίστηκε σε μια μονοήμερη εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη. Η απογοήτευση των ανθρώπων με αναπηρία και γενικότερα των σινεφίλ είναι μεγάλη καθώς οι πολυδιαφημισμένες περικοπές του δημοσίου δεν μπορεί να καταλήγουν σε ακύρωση των επιτυχημένων διοργανώσεων, ιδιαίτερα όταν αφορούν ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ένα ιδιαίτερα αιχμηρό και πολιτικά τολμηρό και γενναίο κείμενο του προσφάτως παραιτηθέντος και μέχρι πρότινος ειδικού συμβούλου του φεστιβάλ, Αντώνη Ρέλλα, που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο και συνυπογράφουν 17 καλλιτέχνες-πολίτες με αναπηρία, έρχεται να επιδεινώσει την κατάσταση. Οι καταγγελίες του Ρέλλα που αγωνίστηκε όσο λίγοι γι’ αυτό το φεστιβάλ, απαιτούν άμεσες απαντήσεις. Αλλά φοβούμαι πως δεν υπάρχει κανείς αρμόδιος για κάτι τέτοιο και κανείς που να μπορεί να τις διαψεύσει.

Γιάννης Κουκουλάς

Εισαγόμενες σοκολάτες

Έτυχε να ξαναδώ πριν από λίγες μέρες τις «9 Βασίλισσες» του Φαμπιάν Μπιελίνσκι, μια καταπληκτική ταινία από την Αργεντινή. Η ταινία πρωτοβγήκε στις αίθουσες το 2000, λίγους μόνο μήνες μετά από την κατάρρευση της αργεντίνικης οικονομίας, την πτώχευση του κράτους και πολλών τραπεζών και τα προβλήματα που ξεκίνησαν με την εμπλοκή του ΔΝΤ και άλλων «ευαγών» ιδρυμάτων στη λατινοαμερικανική χώρα. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε αίσθηση καθώς ως τότε η Αργεντινή θεωρείτο πως διέθετε μία από τις πιο ανθηρές οικονομίες στην αμερικανική ήπειρο. Ξαφνικά, όμως, μπήκε σε περιπέτειες που ακόμα δεν έχουν τελειώσει. Και πού το ενδιαφέρον; Στην αρχή της ταινίας, οι δυο μικροκακοποιοί-πρωταγωνιστές κλέβουν κάτι ψιλοπράγματα από ένα μίνι μάρκετ, ανάμεσά τους και μια σοκολάτα. Όταν ο ένας αρχίζει να την τρώει κοιτά με έκπληξη τη συσκευασία και χαμογελώντας ειρωνικά λέει στον άλλον: «Παράγεται στην Ελλάδα! Αυτή η χώρα πάει κατά διαόλου…», εννοώντας ότι η Αργεντινή κατάντησε να εισάγει σοκολάτες από την Ελλάδα. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, η Ελλάδα βιώνει τις περιπέτειες της Αργεντινής. Η παραγωγή στη χώρα μας βρίσκεται στο ναδίρ. Χρωστάμε παντού. Εισάγουμε σοκολάτες. Το ΔΝΤ οργιάζει. Και οι «9 Βασίλισσες» μάς κλείνουν πονηρά το μάτι με μια προφητικά αντεστραμμένη ατάκα…

Γιάννης Κουκουλάς

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.