11.10.2010 11:08

Επωνύμως

11.10.2010 11:08

Γιάννης Σαρακατσάνης: Θέατρο Υπεράνω Κρίσης

Το θέατρο είναι δευτερεύον. Ας σώσουμε πρώτα την Παιδεία, την υγεία και τα άλλα 100 πιο σοβαρά θέματα μιας χώρας, και εμείς του θεάτρου ας τα καταφέρουμε μόνοι μας…

Υπάρχει στον χώρο του Ελληνικού θεάτρου μια γενικευμένη πεποίθηση που με προβληματίζει: Ότι το θέατρο είναι «Αγαθό» και όχι «Προϊόν» και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Δηλαδή; Αν είναι αγαθό, αυτό σημαίνει ότι δεν τίθεται θέμα κρίσης και κριτικής. Δεν έχει σημασία αν αρέσει στο θεατή ή όχι. Είναι αποκλειστικά Καλό, Ωφέλιμο, Απαραίτητο, κάτι σαν τη ζώνη ασφαλείας ή το κράνος. Άρα το κράτος πρέπει να επιβάλει τη χρήση του θεάτρου για το καλό των πολιτών. Πρέπει να τους μαζεύει με επιχείρηση σκούπα από το δρόμο και να τους στέλνει στα θέατρα υποχρεωτικά και να τους βάζει να πληρώνουν και εισιτήριο. Άρα, τώρα που έρχεται η κρίση, το κράτος οφείλει να προστατέψει αυτό το αγαθό σαν να είναι φέτα Π.Ο.Π. ή τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Ας σοβαρευτούμε. Το θέατρο είναι δευτερεύον. Ας σώσουμε πρώτα την Παιδεία, την Υγεία και τα άλλα 100 πιο σοβαρά θέματα μιας χώρας και εμείς του θεάτρου ας τα καταφέρουμε μόνοι μας. Αν βλέπαμε τις παραστάσεις μας λίγο περισσότερο ως προϊόντα, ίσως είχαμε περισσότερους θεατές και ίσως δεν χρειαζόμασταν το κράτος για να επιβιώσουμε.

Ποιος είσαι εσύ;

Ονομάζομαι Γιάννης Σαρακατσάνης και ανήκω στην ομάδα AbOvo. Θεωρούμαστε «νεανικός» θίασος παρόλο που δύο από εμάς έχουμε ήδη πατήσει τα 35 και οι υπόλοιποι τα κοντεύουν. Κοιτώντας δε και το κοινό μας, το βλέπω να μεγαλώνει κι αυτό. Ανεβάζουμε παραστάσεις από το 2005 με πιο γνωστές το «Εκεί, εκεί στην Κόλαση» και το «Μαμά Ελλάδα2» (αυτό το «2» κρατήστε το γιατί παίζει και παρακάτω). Επίσης διοργανώνουμε το «Bob Theatre Festival» και (άφησα το καλύτερο για το τέλος) επιχορηγούμαστε από το Υπουργείο Πολιτισμού συνεχώς, τα τελευταία πέντε χρόνια! Θα σας πω μια ιστορία για το πώς η ομάδα μας αντιμετώπισε μια μίνι κρίση πριν από δύο χρόνια η οποία τελικά, όχι μόνο δε μας κατέστρεψε, αλλά μας έκανε και καλύτερους! Το Νοέμβριο του 2008 νοικιάσαμε ένα θέατρο για όλη τη σεζόν έχοντας κατά νου ένα μεγαλόπνοο σχέδιο με τίτλο «Μαμά Ελλάδα» (χωρίς το «2»). Ήταν μια ελαφρώς πολιτική κωμωδία από αυτοτελή κομμάτια με συγκεκριμένους, αναγνωρίσιμους χαρακτήρες η οποία (χωρίς να το καταλάβουμε εγκαίρως) ήταν η χειρότερη παράσταση που είχαμε κάνει μέχρι τότε. Δεν δουλέψαμε σωστά; Δεν είχαμε έμπνευση; Δεν ξέρω, αυτά συμβαίνουν στις δημιουργικές διαδικασίες. Γρήγορα αποφασίσαμε να κάνουμε μικροδιορθώσεις, κρατώντας τον ίδιο πυρήνα και η παράσταση συνέχισε να παίζεται αλλαγμένη από τις 5 Δεκεμβρίου 2008. Δεν ξέρω αν σας λέει τίποτα η ημερομηνία… Την επόμενη μέρα όλα άλλαξαν. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη προκάλεσαν διπλή κρίση στην ομάδα. Η πρώτη ήταν οικονομική. Οι λιγοστοί θεατές που θα μπορούσαν να συντηρήσουν την παράσταση σταμάτησαν να επισκέπτονται τα θέατρα της Αθήνας, κάνοντάς μας να ακυρώνουμε δύο με τρεις παραστάσεις την εβδομάδα. Η άλλη κρίση ήταν πολιτική. Με ανοιχτό το στόμα βλέπαμε την Αθήνα να καίγεται και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Πολίτες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και αστυνομικοί έψαχναν βιαστικά ανάμεσά τους για έναν αποδιοπομπαίο τράγο ενώ ήταν προφανές ότι ευθύνες είχε ολόκληρη η κοινωνία. Μαζευτήκαμε, συζητήσαμε και καταλήξαμε. Η κρίση είναι μία. Πάνω απ’ όλα είμαστε πολίτες και έχουμε ευθύνη προς την κοινωνία μας. Έχουμε άποψη και πρέπει να την επικοινωνήσουμε. Ωραίες οι πορείες και οι διαμαρτυρίες, αλλά εμείς έχουμε κοινό, έχουμε βήμα και εφ’ όσον μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο αποτελεσματικό, οφείλουμε να το κάνουμε. Έτσι αποφασίσαμε να ανεβάσουμε μια καινούργια παράσταση με την οποία να πούμε πραγματικά τι πιστεύουμε ότι συμβαίνει στην Ελλάδα. Στις 7 Φεβρουαρίου του 2009 ανέβηκε το «Μαμά Ελλάδα2», μια σωστή, αιχμηρή πολιτική κωμωδία για την οποία ήμασταν σίγουροι. Η παράσταση λειτούργησε από την πρώτη της βραδιά. Το κοινό άρχισε πάλι να γεμίζει το θέατρό μας και, ενώ όλοι μιλούσαν για μια κακή θεατρική χρονιά, εμείς κάναμε τους καλύτερους μέσους όρους θεατών που είχαμε κάνει ποτέ. Η παράσταση δεν άργησε να πάρει και καλές κριτικές και έτσι συνεχίστηκε και την επόμενη σεζόν με ακόμα μεγαλύτερη προσέλευση.

Ηθικό Δίδαγμα

Όπως είπε και ο Φοίβος Δεληβοριάς από αυτήν εδώ τη στήλη πριν λίγο καιρό, ο καλλιτέχνης ζει σε μια διαρκή κρίση. Αλίμονο σ’ αυτόν που θα επαναπαυθεί. Αν δεν είχαν συμβεί τα γεγονότα του Δεκέμβρη εμείς ίσως βγάζαμε κουτσά – στραβά τη χρονιά με την ψευδαίσθηση ότι η παράστασή μας ήταν καλούτσικη. Αντί γι’ αυτό όμως πιεστήκαμε για να επιβιώσουμε και βγάλαμε ένα έργο τέχνης για το οποίο είμαστε περήφανοι. Τώρα είμαστε πιο δυνατοί και πιο ικανοί. Καλωσορίζουμε την κρίση λοιπόν. Ας έρθει να μας κρίνει. Θα παλέψουμε με νύχια και με δόντια και ας επιβιώσουν μόνο οι καλύτεροι. Αυτοί που δουλεύουν, αυτοί που έχουν κάτι να πουν. Και αν εμείς δεν τα καταφέρουμε… ε, ας προσέχαμε.

Γιάννης Σαρακατσάνης

Από τους AbOvo