Επωνύμως

Λάζαρος Γεωργακόπουλος: Μια κρίση… κρισάρα!

Λάζαρος Γεωργακόπουλος: Μια κρίση… κρισάρα!

Πόσο δικαιολογημένοι είναι να πελαγώνουν άνθρωποι που μέχρι πριν δυο χρόνια σιγοσφυρίζανε στο μπάνιο τους τραγούδια από διαφημίσεις για στεγαστικά δάνεια ή για καρτοκινητούς παραδείσους;

Έχουμε χώσει τη ζωή μας μέσα σε ένα αυτοκίνητο και την περιφέρουμε σα νιόπαντροι προς μια άγνωστη κατεύθυνση αναζητώντας την ευτυχία

Νομίζω πως οι άνθρωποι σήμερα, είμαστε, ο καθένας μέσα στη διαφορετικότητά του, ανοιχτά βιβλία. Το βλέπω στους θεατές που έρχονται στο θέατρο να δουν το «Lisbon Traviata». Και είμαστε έτσι, επειδή σε όλους μας, συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα! Ναι, αυτή τη φορά σε όλους. Έχουμε κολλήσει στο σήμερα και δεν τσουλάει με τίποτα εμπρός το θέμα. Απλώς κάποιοι αντιδρούν με καθυστέρηση και άλλοι με διαφορετικό τρόπο: Μερικοί έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους, άλλοι χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο και άλλοι παραμυθιάζονται, έστω και ενσυνείδητα, μπας και «το χειμώνα ετούτο, άμα τον πηδήσαμε…»! Όχι πως το παραμύθι είναι κάτι κακό! Άλλωστε η δουλειά μας, το θέατρο, τι είναι; Και μια που στον εργασιακό τομέα τα πάντα διαλύονται και ο κόσμος δουλεύει πια μόνο με συμβάσεις, η «θεατρική σύμβαση» μιας παράστασης είναι, ίσως, η μόνη σύμβαση που μπορεί να σου κάνει καλό. Και στην περίπτωση μας, όλο αυτό το παραμύθι έχει ένα όνομα: η αναζήτηση του Απόλυτου ή αλλιώς… Μαρία Κάλλας! Αυτό το συνεχές κυνήγι του τέλειου βίου που, ματαιόδοξα, σα να κλήθηκε μόλις χτες ο άνθρωπος να διαχειριστεί τα «ρευστά» του, έχουμε χώσει τη ζωή μας μέσα σε ένα αυτοκίνητο και την περιφέρουμε σα νιόπαντροι προς μια άγνωστη κατεύθυνση αναζητώντας την ευτυχία. Και από πίσω, σέρνουμε τα τενεκεδάκια μας: τη μοναξιά, τα χρόνια που περνούν, την καριέρα, τους έρωτες, τον Άλλον. Και γκρανγκραν θορυβούν αυτά, όσο εμείς δυναμώνουμε την ένταση του ραδιοφώνου που παίζει Μαρία Κάλλας! Γι’ αυτό και όταν ακούω όλα αυτά περί γενικευμένης κρίσης, ο νους μου πάει στις άλλες τις κρίσεις, τις προσωπικές… τις κρισάρες! Και απ’ αυτές, οι ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες της «Τραβιάτα της Λισαβόνας», έχουν μπόλικες! Αλήθεια, όμως, γιατί τους χαρακτηρίζω έτσι; Όχι βέβαια, δεν τους αδικώ. Απλώς δεν είναι οι μόνοι… που είναι μόνοι! Μέσα σε όλη αυτή την κινούμενη άμμο που ζούμε, πέφτουμε σε κάτι λακκούβες… ΝΑ! Και καλύπτουμε αυτά τα κενά (μας) με υποκατάστατα Λατρείας ή Μίσους. Δε μπορούμε να βρούμε μια θέση για την ύπαρξή μας μέσα σε αυτόν τον χαμό και αναγκαζόμαστε να την ανακαλύψουμε σε μονόχνοτες επιλογές ή απέναντι στους άλλους. Έχει κολλήσει η βελόνα απ’ όλους και αντί να αλλάξουμε δίσκο στο πικάπ και να «ακούσουμε» κάτι άλλο που να διαλύσει αυτό το γκρίζο, εμείς χορεύουμε σε ρυθμούς αυτιστικούς. Γι’ αυτό και Broadway, γι’ αυτό και ένα έργο που μυρίζει εϊτίλα, γι’ αυτό και άριες! Γιατί όταν βλέπεις να συμβαίνουν όλα αυτά γύρω σου, εντός και εκτός σου, και από την άλλη ακούς τη «Θεά» να άδει, ε σου ‘ρχεται και σένα, ρε παιδί μου… να βάλεις τις ΦΩΝΕΣ!

Υ.Γ. Και κάπου εκεί στο βάθος, το άκουσμα «Lisbon», μου φέρνει συνηχήσεις του… «λησμονώ»! Λησμονείς, λησμονούμε! Και δεν πρέπει. Και από την άλλη, το Word δε μου αναγνωρίζει την λέξη «Τραβιάτα» και προτείνει το… «τραβιόταν». Μέσα είσαι! Κρισάαααραααα!

Λάζαρος Γεωργακόπουλος

Ηθοποιός – σκηνοθέτης

* O Λάζαρος Γεωργακόπουλος αυτή την εποχή σκηνοθετεί και παίζει στην παράσταση «The Lisbon Traviata», στο Θέατρο «Άκης Δαβής – Αλκμήνη».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.