Maceo Parker και Sonny Rollins: Masters με διδακτορικά!

Ο φετινός κύκλος των Jazz Masters στο «Παλλάς» περιορίζεται μεν σε δύο ονόματα, αλλά ο μουσικός πήχης ανεβαίνει στα ύψη, πρώτα με τον Maceo Parker και ένα μήνα αργότερα με τον τελευταίο των μοϊκανών της τζαζ, Sonny Rollins, για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Ο φετινός κύκλος των Jazz Masters στο «Παλλάς» περιορίζεται μεν σε δύο ονόματα, αλλά ο μουσικός πήχης ανεβαίνει στα ύψη, πρώτα με τον Maceo Parker και ένα μήνα αργότερα με τον τελευταίο των μοϊκανών της τζαζ, Sonny Rollins, για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Το πάρτι του Maceo

Με ένταση, ρυθμό, μελωδικούς και φαντεζί αυτοσχεδιασμούς στο σαξόφωνο, ο οικείος και αγαπητός στο ελληνικό κοινό Maceo Parker (προφέρεται Μέισιο και όχι… Μακέο) ανοίγει τις Jazz Masters φθινοπωρινές συναυλίες του «Παλλάς», την Τρίτη 19 Οκτωβρίου, κάνοντας αυτό που ξέρει να κάνει καλά: πάρτι! Ενδεχομένως, δε θα φθαρούν οι μοκέτες και τα καθίσματα του «Παλλάς» από τον χορό αλλά θεωρήστε σίγουρο ότι πάνω στη σκηνή το groove θα έχει στήσει αντίσκηνο και η μοναδική περίπτωση να χαλαρώσετε θα είναι εάν ακουστεί το ανατριχιαστικά υπέροχο, μακροσκελές blues «Children’s world» (ειλικρινά, μου διαφεύγει οποιοδήποτε άλλο κομμάτι του σε αργό ρυθμό). Άλλωστε, ως γνωστόν, πρόκειται τωόντι για μία ιδιοφυία του ρυθμού και μία μουσική ιδιοφυία γενικώς· τρανή απόδειξη ότι διατήρησε το φως του προβολέα πάνω του, με θαυμάσια σόλο και ευφάνταστες τζαζ πινελιές που έβαζε εμβόλιμες στον ήχο του οδοστρωτήρα της σόουλ James Brown, ο οποίος είχε την ακόρεστη επιθυμία να επισκιάζει και να εξουσιάζει τους μουσικούς του. Ο Maceo Parker δεν είναι ο πλέον χαρακτηριστικός εκπρόσωπος ούτε του φανκ ούτε της τζαζ, αποτελεί όμως τον ορισμό του jazz funk ιδιώματος. Οι μουσικές του καταβολές βρίσκονται στην τζαζ και τα rhythm n’ blues του Ray Charles. Πέρασε μέσα από τη σόουλ των 60s και το φανκ –στη δημιουργία του οποίου συνέβαλλε αποφασιστικά, αποκρυσταλλώνοντας με το σαξόφωνό του τις ιδέες του James Brown– και από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 χάραξε τον δικό του δρόμο με συνοδοιπόρους δύο επίσης «πρώην» τού James Brown, τον τρομπονίστα Fred Wesley και τον σαξοφωνίστα Pee Wee Ellis, περισσότερο γνωστοί και οι τρεις τους ως… J.B.Horns (ήτοι «τα πνευστά του James Brown»). Ένα από τα σημαντικότερα ταλέντα του πάντως ήταν το γερό του στομάχι… Αλλιώς δεν θα άντεχε να περάσει ό,τι πέρασε πλάι στον «Νονό» της σόουλ, να βγάλει «το πανεπιστήμιο», όπως χαρακτηρίζει την καριέρα του με τον James Brown, να φύγει από κοντά του φτιάχνοντας τους Maceo & All The King’s Men και να επιστρέψει – γεγονός εντελώς ασυνήθιστο. Τα πήγαινε-έλα αυτής της εξαρτησιακής και θυελλώδους σχέσης συνεχίστηκαν με φωτεινά διαλείμματα τη συνεργασία με τον George Clinton και τους Parliament και Funkadelic του και με τον, επίσης «πρώην» J.B., μπασίστα Bootsy Collins. Στο τέλος ο James Brown… μπήκε φυλακή και έτσι ο Maceo απογαλακτίστηκε και γέννησε μία σειρά θαυμάσιους δίσκους («Roots Revisited», «Mo’ Roots», «Life On Planet Groove»), διατήρησε μία σταθερή συνεργασία με τον Prince και κατέκτησε τη φήμη ότι κάνει τα καλύτερα jazz funk πάρτι…

Sonny Rollins: υπόθεση τρέλας

Ο τελευταίος των αληθινά μεγάλων μουσικών της τζαζ που διέσχισαν τον καιρό περνώντας μέσα από τη φωτιά, ο σαξοφωνίστας Sonny Rollins, έρχεται από πολύ μακριά. Από μια εποχή πολέμου, όταν το να παίζεις hard bop ήταν σοβαρό όσο η ζωή σου. Θα εμφανιστεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την Κυριακή 28 Νοεμβρίου στο «Παλλάς», ο ορισμός του Jazz Master. Είναι ο σαξοφωνίστας με την απόλυτη αίσθηση του ρυθμού, ένας μουσικός σχεδόν αυτοδίδακτος, ο οποίος κατέκτησε τον έλεγχο του τενόρο σαξοφώνου του βαδίζοντας καθημερινά, επί ώρες, μπρος πίσω, τη γέφυρα Williamsburg στη Lower East Side του Μανχάταν και φυσώντας ακατάπαυστα. Ο σαξοφωνίστας που «έκανε τον John Coltrane να τα κάνει απάνω του», αν πιστέψουμε τον Miles Davis. Ο μουσικός που έπαιξε με τον Charlie Parker, τον Thelonious Monk, τον Miles, τον Max Roach, τον Clifford Brown, σαν ίσος μεταξύ των μεγάλων. Ήπιε, κάπνισε, ρούφηξε, αποτραβήχτηκε δύο φορές, πήγε στην Ινδία και γύρισε, και ο ήχος του σαξοφώνου του, ακόμη και στις πιο φευγάτες φάσεις του, παρέμενε σφριγηλός, εμφατικός, ρυθμικός. Ακούω συχνά δίσκους του όπως το «Saxophone Colossus», το «Tenor Madness», το «The Bridge», το «Freedom Suite», το «Way Out West» ή το «A Night At The Village Vanguard» και μου είναι ακόμη ακατανόητη η πηγή μιας τέτοιας μουσικής δύναμης. Κι αν η τεχνική του αρκεί για να αρπάξει αμέσως από τα μούτρα κάθε φιλόδοξο μουσικό, αυτό που σε αφήνει με κομμένη την ανάσα είναι η αισθητική του ήχου του, το μοντέρνο παίξιμο σε μια εποχή που τίποτε δεν σε καθησύχαζε ότι θα είσαι και αύριο εδώ, η αίσθηση του κατεπείγοντος, το χτίσιμο ενός μουσικού έργου που η σύγχρονη τζαζ το διατήρησε, τελικώς, αυτούσιο. Ίσως κάποιοι σκεφτούν ποιος τελικά ο λόγος να δώσεις μερικές σοβαρές δεκάδες ευρώ, να πληρώσεις ίσως το πιο ακριβό εισιτήριο στην ιστορία της τζαζ στην Ελλάδα, για να ακούσεις έναν 80χρονο παππού, ο οποίος όσο σπουδαίος κι αν υπήρξε είναι πολύ πιθανό να τα έχει φάει τα ψωμιά του; Επειδή, όσο κι αν μοιάζει με κάποιο θαύμα της φύσης, ο Sonny Rollins δε σταμάτησε ούτε μία μέρα να προπονείται, να παίρνει και να δίνει ζωή στο τενόρο του, να λέει ιστορίες με συνέπεια, ουσία και δύναμη φυσώντας μέσα από αυτό τον χάλκινο σωλήνα με τα ελατήρια και κλειδιά. Και επειδή σε τελευταία ανάλυση, κι ας ακουστώ κυνικός, είναι ένα ατόφιο, γνήσιο κομμάτι ενός παρελθόντος, όπου η μουσική δεν ήταν δεκανίκι για πρόωρα κουρασμένα πιτσιρίκια, ένα ακόμη ξύσιμο μέσα στη νωθρή καθημερινότητα, αλλά υπόθεση αγριάδας, αίματος και τρέλας –συχνά χωρίς επιστροφή.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.