Απέχοντας… από τη Δημοκρατία;

Περίπου ένας στους δυο πολίτες δεν πήγε να ψηφίσει γυρίζοντας επιδεικτικά την πλάτη στο σύνολο του πολιτικού μας συστήματος. Αυτό πρέπει να προβληματίσει έντονα όλο τον πολιτικό κόσμο, που παραμένει απελπιστικά εγκλωβισμένος στην κομματική άσκηση της εξουσίας.

Περίπου ένας στους δυο πολίτες δεν πήγε να ψηφίσει γυρίζοντας επιδεικτικά την πλάτη στο σύνολο του πολιτικού μας συστήματος. Αυτό πρέπει να προβληματίσει έντονα όλο τον πολιτικό κόσμο, που παραμένει απελπιστικά εγκλωβισμένος στην κομματική άσκηση της εξουσίας. Πέρα από την τεράστια αποχή, και η ψήφος προς κόμματα και πρόσωπα, σε αρκετές περιπτώσεις – τόσες ώστε να αποτελεί σοβαρό λόγο επισήμανσης –, δόθηκε ως διαμαρτυρία, σαν να ήθελε να προκαλέσει ο ψηφοφόρος το πολιτικό σύστημα. Ο τρόπος που κάθε κομματικός μηχανισμός ερμηνεύει κάθε φορά τα αποτελέσματα της κάλπης είναι ενδεικτικός της προσπάθειας χειραγώγησης του εκλογικού αποτελέσματος. Για παράδειγμα, ο απίθανος Σαμαράς επαίρεται ότι ελαχιστοποίησε την απόσταση σε ποσοστιαίες μονάδες που τον χώριζε από το ΠΑΣΟΚ και αποκρύπτει ότι έλαβε 580.000 ψήφους λιγότερες από τις ιστορικά χαμηλότερες των πρόσφατων εθνικών εκλογών. Είναι φανερό ότι λειτουργεί σαν μικρόνους κομματάρχης της επαρχίας. Το ΠΑΣΟΚ, από τη μεριά του, έχασε 1.100.000 ψήφους από την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση· πολλές, παρά το γεγονός ότι διατηρεί την πρωτιά σε μια πρωτοφανή σε βάρος του συγκυρία κι ένα δυσμενές εκλογικό κλίμα. Αν εξαιρέσουμε το ΚΚΕ, που μέσα από μια ολομέτωπη επίθεση κατάφερε να καρπωθεί μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφους (περί τις 70.000), από τις οποίες οι περισσότερες είναι υπό τύπον δανείου, «για να φοβηθούν τα έρμα», η υπόλοιπη πολυδιασπασμένη Αριστερά δεν φαίνεται να έπεισε, παρά το γεγονός ότι η πολιτική συγκυρία την ευνοούσε σκανδαλωδώς. Ωστόσο, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι το αν ο λαός με την απόφασή του βρίσκεται στον σωστό δρόμο, που σημαίνει το αν έχει καταλάβει τι συμβαίνει στη χώρα, ποια είναι η πραγματικότητα που την περισφίγγει και το ενδεχόμενο τα χειρότερα να μην τα έχουμε δει… Το βασικό πρόβλημα δεν είναι λοιπόν τα ψηφαλάκια, αλλά το κατά πόσο το εκλογικό αποτέλεσμα μας διαβεβαιώνει ότι έχουμε συνειδητοποιήσει τη θέση μας, τα αντικειμενικά προβλήματα που έχουμε πλέον κληθεί να αντιμετωπίσουμε και τους πραγματικούς και μεγάλους κινδύνους που διατρέχουμε. Τώρα, αν το μεγαλύτερο μέρος του κομματικού μηχανισμού, με αφορμή το τεράστιο πρόβλημα της χώρας, επιδιώκει αποκλειστικά να διατηρήσει την κομματική απολυταρχία, αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν λύνεται με την… αποχή. Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν λύνεται με κομματικούς πανηγυρισμούς τύπου Αντώνη Σαμαρά. Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν λύνεται με τις άναρθρες, ανεύθυνες και εκτός πραγματικότητας φωνασκίες – δεύτερης διαλογής – της Αριστεράς. Αυτό είναι ζήτημα του λαού, να το γνωρίζει και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να τα ξεκαθαρίσει στέλνοντας τα απολύτως σεβαστά μηνύματά του ξεκάθαρα. Δίχως να χρειάζονται μαντικές ικανότητες για να ερμηνευτούν. Τα αποτελέσματα δεν επιδέχονται ερμηνείας: ή είναι ή δεν είναι! Δεν σηκώνουν διαφωνίες. Ποιος, με λίγα λόγια, είναι ικανός και φερέγγυος να ερμηνεύσει τι σημαίνει η αποχή; Δηλαδή, για ποιον λόγο απείχε ο ένας και για ποιον ο άλλος; Η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από διαμεσολαβητές ή, αν έχει, μιλάμε για άλλο πολίτευμα! Αν οι Έλληνες πείθονται από «αντάρτες» βουλευτές, αν συνεπαίρνονται από «ανεξάρτητες» φωνές, αν συγκλονίζονται από «προοδευτικούς» ψαλμούς, πρέπει να γνωρίζουν ότι την τύχη τους την καθορίζουν μόνοι τους· αυτοί εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, καθ’ εικόνα και ομοίωση, αυτοί επιλέγουν ποιος θα έρθει και ποιος θα φύγει, αυτοί ιεραρχούν τα συμφέροντά τους αναλογικά (προσωπικά, εθνικά, πατριωτικά κ.τ.λ.). Ο λαός επιδοκιμάζει και αποδοκιμάζει, οι υπόλοιποι που φωνασκούν στις τηλεοράσεις ερμηνεύοντας τη θέλησή του είναι εκ περισσού και προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες στον λαό και τη Δημοκρατία. Την ερχόμενη Κυριακή, για παράδειγμα, στον Δήμο της Αθήνας ο λαός έχει την ευκαιρία να εκλέξει ανάμεσα σε δύο υποψηφίους. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που συγκεντρώνουν περί το 20%, καλούνται να πάρουν θέση, όχι να απέχουν, όχι να μην απολογούνται και να δηλώνουν μονίμως ότι δεν… κυβερνούν! Με τη συμμετοχή τους ή όχι, θα κριθεί ο Δήμος της Αθήνας! Πρέπει να λάβουν θέση και να αναλάβουν ευθύνες! Όταν δηλαδή η Αθήνα βουλιάξει τελείως, να μην μπορεί το ΚΚΕ, για παράδειγμα, να πει «εγώ δεν συμμετείχα»!.. Όχι! Συμμετείχε και ευθύνεται! Αυτό το «όλοι ίδιοι είναι…» που τσαμπουνάτε, αλλά πάντα βγαίνει σε βάρος κάθε προοδευτικής προσπάθειας και καλύπτει τη Ν.Δ., δεν πείθει, πλέον, σύντροφοι! Διά της αυτάρεσκης απουσίας και… εξυπηρετικής άρνησης δεν παράγεται πολιτική. Πολιτική παράγεις ενεργώντας, συμμετέχοντας και αναλαμβάνοντας ευθύνες.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.