Φαύλος κύκλος

Είναι εντυπωσιακά τα αποτελέσματα που προ­έκυψαν από 905 ελέγχους του ΣΔΟΕ σε δι­άφορα ελληνικά νησιά, από τις 30 Απριλίου έως και τις 15 Αυγούστου.

Είναι εντυπωσιακά τα αποτελέσματα που προ­έκυψαν από 905 ελέγχους του ΣΔΟΕ σε δι­άφορα ελληνικά νησιά, από τις 30 Απριλίου έως και τις 15 Αυγούστου.

Και είναι εντυπωσιακά, γιατί το όργιο φοροδια­φυγής – έπειτα απ’ όσα έχουν συμβεί στην πατρί­δα μας – αποδεικνύει ότι εκτός από το ελλιπέστα­το κράτος και πέρα από τη θεσμική του αδυναμία (πράγματα διαπιστωμένα και χρονίζοντα επί δεκα­ετίες), υπάρχει μια κατηγορία επιχειρηματιών οι οποίοι δρουν συνειδητά εναντίον του κοινωνικού συνόλου, λειτουργώντας κατά συνέπεια εις βάρος όλων εκείνων των πολιτών – κυρίως μισθωτών και συνταξιούχων – οι οποίοι επωμίζονται το βάρος των απλήρωτων από μέρους τους φόρων.

Έτσι, στην Εύβοια, στο πλαίσιο των προαναφερ­θέντων ελέγχων της πολιτείας, από 6 επιχειρήσεις που εξετάστηκαν, βρέθηκαν όλες τους υπόλογες. Το ίδιο συνέβη στη Ρόδο, αφού σε 11 περιπτώσεις, βρέθηκαν όλες να έχουν παραβάσεις. Τα ποσοστά παραβατικότητας που διαπιστώθηκαν στην Άνδρο είναι 54%, στη Σύρο 57%, στην Αίγινα 47%, στην Κύθνο 92%, στις Σπέτσες 57%, στη Νάξο 67%, στη Μύκονο 71%, στην Κω 80%, στη Θήρα 73%, και πά­ει λέγοντας.

Όλοι, λίγο πολύ, καταγόμαστε από μικρές κοι­νωνίες και γνωρίζουμε από την καλή πώς λειτουρ­γεί σε όλα τα επίπεδα αυτή η συνδιαλλαγή μεταξύ των εκπροσώπων της πολιτείας με τους τοπικούς παράγοντες. Καθώς φαίνεται, είναι σχεδόν ακα­τόρθωτο να τηρηθεί το γράμμα του νόμου στις μι­κρές κοινωνίες.

Για παράδειγμα, το λιμενικό στα νησιά κόβει κλή­σεις για παράνομη στάθμευση στους χώρους ευθύ­νης του – κατά προτίμηση σε αυτοκίνητα που έχουν ξένες πινακίδες. Άρα, οι ιδιοκτήτες τους είναι υπό­λογοι στον νόμο, λόγω έλλειψης της εντοπιότητας. Ωστόσο, αποκλείει περιοχές όπου η παράνομη στάθ­μευση υποστηρίζεται από την επιχειρηματικότητα ορισμένων επαγγελματιών, ενώ παραβλέπεται και η ασυδοσία των ενοικιαζόμενων οχημάτων. Έτσι, για παράδειγμα, έχουμε μια απαγορευτική πινακίδα η οποία ισχύει εν μέρει και κατά περίπτωση.

Αυτή την αντίληψη ευνομίας έχουμε εμπεδώσει ως λαός, συντηρώντας την ταυτοχρόνως ως κοινω­νία. Με αυτό το σκεπτικό τα σπάσανε οι οπαδοί του Ολυμπιακού Βόλου, ενώ οι τοπικοί βουλευτές του κυβερνητικού κόμματος, που έλαβε τη σωστή από­φαση για τον υποβιβασμό της ομάδας, βγαίνουν να στηρίξουν τους τοπικούς ταραξίες, προκειμένου να μπορέσουν ν’ αποσπάσουν την ψήφο τους και για την επόμενη τετραετία.

Αυτά είναι γνωστά σε όλους. Συνεπώς, αποτελεί κακή συνήθεια να τα εξωραΐζουμε, να τα παραβλέ­πουμε και να ρίχνουμε την ευθύνη απρόσωπα… στο κράτος. Βέβαια, με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η πολιτεία, η οποία «κουκουλώνει» κατά περίσταση τις υποθέσεις της.

Είναι δυνατόν να μην προέκυψε καμία ευθύνη για την υπόθεση Ζίμενς; Είναι δυνατόν ο Άκης Τσοχατζόπουλος να μένει ατιμώρητος, προκαλώντας τό­ση αγανάκτηση στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, και εμείς να περιμένουμε από τον Σίφνιο εστιάτορα να αποδώσει ΦΠΑ και να κόψει αποδείξεις για τη χωριάτικη; Αλλά, με αυτά και με αυτά, δημιουργούμε έναν φαύλο κύκλο, μέσα στον οποίο τελικά θα πνι­γούμε όλοι μας.

Προφανώς, σε μια κοινωνία είναι πέρα για πέρα αυτονόητο ότι η πολιτεία φέρει τη βασική και κύ­ρια ευθύνη για κάθε δυσλειτουργία του συστήμα­τος. Ωστόσο, μένοντας και εμμένοντας σε αυτή τη λογική, είναι σα να παραβλέπουμε την προσωπική πολιτική και κοινωνική ευθύνη των πολιτών αυτής της χώρας.

Όταν ένας επιχειρηματίας – μικρός, μικρομεσαί­ος ή μεγάλος – αποφασίσει να μην αποδώσει τους φόρους που του αναλογούν, ναι μεν φταίει η πολι­τεία που του το επιτρέπει, και δεν είναι σε θέση, για ένα σωρό αιτίες – κυρίως λόγω του πελατειακού συ­στήματος ασκήσεως της πολιτικής – να αλλάξει την κατάσταση. Εντούτοις, και ο ίδιος είναι υπόλογος απέναντι στην κοινωνία, στο μέτρο που του αναλο­γεί, για τη μη απόδοση των φόρων. Των φόρων εκεί­νων που τελικά θα εισπραχθούν εκβιαστικά από την τσέπη ενός συνταξιούχου, δηλαδή ενός απόμαχου της ζωής: Eνός ανθρώπου εν πολλοίς αδύναμου να αντιδράσει μέσα από την παραγωγική διαδικασία.

Επίσης, αυτοί που δεν αποδίδουν φόρους – δη­λαδή δεν έχουν φορολογική συνείδηση στην άσκη­ση του επιτηδεύματός τους – είναι εκείνοι που στην ουσία υπονομεύουν τους συναδέλφους τους, οι οποίοι πληρώνουν και είναι συνεπείς στις υποχρεώ­σεις του. Μοιάζει και είναι αθέμιτος ανταγωνισμός. Μια αισχρότητα την οποία επιτρέπουν στον εαυτό τους με την ανοχή της πολιτείας, η οποία τους εν­θαρρύνει με την ένοχη απουσία της.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.