«Μαύρος» Τίτο και Τσάβεζ vs Μέρκελ και ΓΑΠ

Του Παναγιώτη Τσόγκα

Μια ολόκληρη συζήτηση έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες για το έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας στις χώρες της Ευρωζώνης. Πως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί δεν φτάνουν στο… μικρό τους δακτυλάκι Ευρωπαίους πολιτικούς-«γίγαντες», όπως ο Κολ και ο Μιτεράν αντιστοίχως.

Του Παναγιώτη Τσόγκα

Μια ολόκληρη συζήτηση έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες για το έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας στις χώρες της Ευρωζώνης. Πως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί δεν φτάνουν στο… μικρό τους δακτυλάκι Ευρωπαίους πολιτικούς-«γίγαντες», όπως ο Κολ και ο Μιτεράν αντιστοίχως.

Η απάντηση σε τέτοιους είδους προβληματισμούς θα μπορούσε να είναι… ποδοσφαιρική. Μην σας προκαλεί απορία κάτι τέτοιο, καθ’ όσον το ποδόσφαιρο είναι «καθρέφτης» της κοινωνίας.

Όταν ο Εμίρ Κοστουρίτσα «γύριζε» το βραβευμένο «Underground» στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όπου σε κάποια φάση οι πρωταγωνιστές υμνούσαν τον… σύντροφο Τίτο, δεν φανταζόταν ούτε μία στο εκατομμύριο, πως στο Αμπιτζάν, στο λιοπύρι της αφρικανικής ηπείρου, μία μάνα φώναζε τον γιος της, έναν ψιλόλιγνο νεαρό από την Ακτή Ελεφαντοστού, με το όνομα του ηγέτη της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτός ο νεαρός είναι ο βαθύπλουτος και μεγάλος αστέρας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, Ντιντιέ Ντρογκμπά. Ο άνθρωπος που έριξε «πόρτα» στη Γαλλία για να παίξει με την εθνική ομάδα της γενέτειράς του. Η μητέρα του Ιβοριανού άσου της Τσέλσι, τον αποκαλούσε «Στρατάρχη Τίτο», εξαιτίας του μεγάλου θαυμασμού της για τον άνθρωπο που κατάφερε να ενώσει κάτω από μία σημαία τρεις θρησκείες και έξι έθνη. Έχει δηλώσει η ίδια μάλιστα παλαιότερα ότι είχε και μια εικόνα του Τίτο στο δωμάτιο του μικρού Ντιντιέ. Ο Τίτο λοιπόν ζει και… είναι μαύρος!

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως πολιτικοί ηγέτες μπορούν να εμπνεύσουν ανθρώπους, ακόμη και ακριβοπληρωμένους αστέρες της μπάλας.

Ακόμη ένα παράδειγμα μπορούμε να αντλήσουμε από το πρόσφατο Κόπα Αμέρικα, όπου η ομάδα της Βενεζουέλας ήταν μία από τις μεγάλες εκπλήξεις της διοργάνωσης. Έφτασε μέχρι τα ημιτελικά και παραλίγο να πάρει την πρόκριση στον τελικό. Όλοι ανεξαιρέτως οι ποδοσφαιριστές αφιέρωσαν από καρδιάς την επιτυχία στον Πρόεδρο της χώρας Ούγκο Τσάβεζ, ο οποίος περνά εξαιρετικά δύσκολες στιγμές με την υγεία του. Δε το έκαναν για «φρου φρου κι αρώματα», ούτε τους υποχρέωσε η ομοσπονδία. Βγήκαν οι ίδιοι μπροστά σε κάμερες και μικρόφωνα, για να αφιερώσουν στον Τσάβεζ την επιτυχία. Την ώρα που τους «καίει» η «φωτιά» της επιτυχίας, την ώρα που το συναίσθημα ξεχειλίζει. Εκείνοι σκέφτηκαν την οικογένειά τους και τον Πρόεδρο! Άλλωστε οι περισσότεροι προέρχονται από τις φτωχογειτονιές των πόλεων της Βενεζουέλας, όπου ο Τσάβεζ είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής.

Ας κάνουμε λοιπόν την αντιπαραβολή! Φανταστείτε η μητέρα του Κυριάκου Παπαδόπουλου (τυχαίο το παράδειγμα, για να μην παρεξηγούμαστε), να τον φώναζε χαϊδευτικά… ΓΑΠ, όταν ήταν μικρός, να είχε τον Πρωθυπουργό … «εικόνισμα» στο δωμάτιό του άσου της Σάλκε, γαλουχώντας τον με τη φράση: «Αυτός παιδί μου έσωσε την Ελλάδα». Εδώ γελάνε και τα… τσιμέντα!

Αλλά και σε ευρωπαϊκό «γήπεδο», ούτε σαν νοσηρή φαντασία δεν μοιάζει, η εικόνα της Εθνικής Γερμανίας να κατακτά έναν διεθνή τίτλο και ο Ποντόλσκι με τον Οζίλ να αφιερώνουν στην Μέρκελ την κούπα! Άσε που η «φράου» δεν φημίζεται και για τη συμπάθειά της στους μετανάστες στη χώρα της.

Η ιστορία είναι αμείλικτη για εκείνους που ενώ θα έπρεπε να είναι ηγέτες λαών, είναι ηγέτες… νομισμάτων και επιτροπών. Και του λόγου το αληθές αποδεικνύεται, ακόμη και μέσα από ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Εκεί ο Τίτο και ο Τσάβεζ θα νικούν πάντα τη Μέρκελ και τον ΓΑΠ…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.