Η επιστροφή του Ανδρέα (12)

Του ανώνυμου Πασόκου….

Στη σουίτα της «Μεγάλης Βρετανίας» ο Αντρέας παρακολουθούσε τις ραγδαίες εξελίξεις. Ήταν προφανές ότι η «άγαρµπη συνεννόηση» µε τον Σαµαρά είχε λήξει και τα πράγµατα οδηγούνταν σε ανασχηµατισµό…

Του ανώνυμου Πασόκου….

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ: Το τηλέφωνο του Αρκούδου αναστατώνει τον Τηλέµαχο. Η είδηση ότι ο Αντρέας τον πήρε τηλέφωνο, οδηγεί τον ποιητή σ’ ένα υπερβατικό ταξίδι µνήµης και αναγέννησης του Μεγάλου… Από την άλλη µεριά, η έλευση Βενιζέλου ενεργοποιεί τους Τρεις Σωµατοφύλακες του νεοπαπανδρεϊσµού. Η φήµη ότι ο… Αντρέας ζει, αρχίζει να τους πείθει ότι υπάρχει ευρύτερη συνωµοσία… Ενώ ο Μπένι, πριν πάρει τις τελικές του αποφάσεις, συσκέπτεται µε τον… Βενιζέλο!

Στη σουίτα της «Μεγάλης Βρετανίας» ο Αντρέας παρακολουθούσε τις ραγδαίες εξελίξεις. Ήταν προφανές ότι η «άγαρµπη συνεννόηση» µε τον Σαµαρά είχε λήξει και τα πράγµατα οδηγούνταν σε ανασχηµατισµό…

Κοίταξε το ρολόι του. Κόντευε έντεκα. Η Έµιλυ έκανε µπάνιο. Έκλεισε την τηλεόραση. Ήταν προφανές για τον Αντρέα ότι υπουργός Οικονοµικών θα πήγαινε ο Βενιζέλος. Δεν υπήρχε άλλη λύση… Θα ηρεµούσε προσωρινά το ΠΑΣΟΚ. Ο Βενιζέλος, µε ακατάσχετο µπλα-µπλα, θα έκανε σαφέστατα πολύ καλύτερη πολιτική διαχείριση της κρίσης! Αλλά µετά, τι θα γινόταν µετά; Ο κίνδυνος να εξανεµιστούν όλα µέσα σε δυο-τρεις µήνες ήταν εµφανής.

Η Ελλάδα ήταν «παγιδευµένη»… Αυτό ήταν το κύριο! Κάτι έπρεπε να γίνει…

Εν τω µεταξύ, ο κύριος Αντώνης και ο Πέτρος είχαν φτάσει στο λόµπι της «Μεγάλης Βρετανίας».

Ο Πέτρος τον ακολουθούσε µε δισταγµό. Αυτή η σταθερότητα του Αντώνη τον εντυπωσίαζε. «Λες να δω φάντη-µπαστούνι µπροστά µου τον Αντρέα!» σκεφτόταν µε σαρκαστική διάθεση.

Μπήκαν στο πολυτελές ασανσέρ και βγήκαν στον πέµπτο όροφο. Ο Αντώνης χτύπησε την πόρτα µ’ έναν συνθηµατικό τρόπο. Άνοιξε µια κούκλα!

«Γεια σου, Έµιλυ…» είπε ευγενικά ο κύριος Αντώνης και πέρασαν µέσα.

«Λες να ’ναι καµιά ερωτική φωλίτσα του Αντώνη και να µου κάνει πλάκα…» πέρασε αστραπιαία από το µυαλό του Πέτρου.

Όµως, στο επόµενο βήµα που έκανε, πάγωσε… Μπροστά του όρθιος, άνετος, χαλαρός, κοµψός και χαµογελαστός ήταν ο… Αντρέας!

Ο… ίδιος ο Αντρέας! Ο πραγµατικός Αντρέας! Το µάτι του Πέτρου δεν έπεφτε ποτέ έξω… Κυρίως, όταν επρόκειτο για κάτι που αφορούσε τον Αντρέα, και πολύ περισσότερο όταν επρόκειτο για κάτι που ήταν ο… ίδιος ο Αντρέας!

«Ξαφνιάστηκες, ε; Δεν το περίµενα από σένα…

Γιατί εσύ µε έχεις δει να… ανασταίνοµαι και µετά το Βισµπάντεν και µετά το Χέρφιλντ», του πέταξε µε χιούµορ ο Αντρέας.

«Πρόεδρε, τότε σε είχαν θάψει την πρώτη φορά οι… Αµερικανοί και τη δεύτερη οι… εκδότες µε τον Μητσοτάκη. Ενώ µετά σε είχαµε θάψει εµείς…» προσπάθησε να ανταποκριθεί στο χιούµορ του Αντρέα ο Πέτρος, µε βουρκωµένα µάτια και µε τσακισµένη φωνή από τη συγκίνηση, καθώς έπεφτε στην αγκαλιά του προέδρου.

«Πράγµατι, η… ανάσταση µετά το… θάψιµο που µου ’κανε το ΠΑΣΟΚ ήταν η πιο δύσκολη!» συµπλήρωσε ο πρόεδρος αυτοσαρκαστικά, αδυνατώντας όµως να συγκρατήσει τους λυγµούς του Πέτρου…

Όταν υποχώρησε κάπως η συγκίνηση, κάθισαν στο σαλονάκι της σουίτας. Ο Πέτρος έδωσε στον πρόεδρο τα κλειδιά του αυτοκινήτου, την κάρτα της σουίτας στο ‘‘Πεντελικό’’ που θα ’µενε κι έναν φάκελο µε µερικά χρήµατα πρώτης ανάγκης…

Ο Αντρέας δεν ασχολούνταν ποτέ ο ίδιος µε χρήµατα. Μόνο µέσω των πολιτικών φίλων του µάζευε για το ΠΑΣΟΚ. Τίποτε άλλο… Ο ίδιος ξόδευε ελάχιστα. Τα πάθη του ήταν άλλα. Η εξουσία, οι γυναίκες, οι φωτογραφικές µηχανές και, όταν ήταν νεότερος, τα αυτοκίνητα!

Μόλις λοιπόν είδε τα κλειδιά του αυτοκινήτου, άστραψαν τα µάτια του.

«Μην τα κοιτάς έτσι, πρόεδρε… Θα σε πάω εγώ στο ‘‘Πεντελικό’’» είπε ο Πέτρος.

«Πέτρο, θα ’σαι δίπλα µου… Έχω… χαρµανιάσει στον παράδεισο για αυτοκίνητο! Θέλω να οδηγήσω… Στον παράδεισο τα ’χουν καταργήσει, γιατί είναι επικίνδυνα για το περιβάλλον. Φοβούνται µην πάθει κανένας Ι καρκίνο!» είπε και όλοι έβαλαν τα   Ι γέλια.

«Καλά, πρόεδρε, πώς κατάφερες να ξεφύγεις από τον παράδεισο; Πώς άλλαξες όλα τα δεδοµέ-  | να; Πώς έπεισες τον Άγιο Πέτρο να σε αφήσει να έρθεις στη γη;» ρώτησε ο κύριος Αντώνης.

«Με… σκληρή διαπραγµάτευση!» απάντησε ο Αντρέας.

«Αυτό είναι!» φώναξε ο Πέτρος.

«Εµείς εδώ, δεν µπορούµε να διαπραγµατευτούµε µε τη Μέρκελ και τον Σόιµπλε για ένα κωλο-δάνειο και µας πίνουν το αίµα, ενώ ο πρόεδρος έφερε τα πάνω κάτω στον παράδεισο, µέχρι που άνοιξε και τις… πύλες της κολάσεως, τρόπος του λέγειν… Γιατί, πρόεδρε, σε βλέπω πολύ καλύτερο απ’ ό,τι ήσουν πριν…».

Ο Αντρέας χαµογέλασε. «Όλα είναι θέµα διαπραγµατεύσεων, συµ-µαχιών και πιέσεων την κατάλληλη στιγµή», είπε στοχαστικά.

«Έτσι… έσπασε ο Άγιος Πέτρος!»

Ο Λιβάνης κούνησε το κεφάλι του µε θαυµασµό.

«Αυτό είναι, αλλά πρέπει κάποιος να µπορεί κιόλας…» πέταξε µε νόηµα.

«Ναι, πρέπει να µπορείς κιόλας…» ξεφύσηξε συµφωνώντας και ο Πέτρος…

Εκείνο όµως που τον απασχολούσε περισσότερο αυτή τη στιγµή, ήταν τι θα έλεγε στον… Παναγιωτακόπουλο! Πώς θα του το έφερνε… µαλακά. Γιατί καλώς ή κακώς, ο Παναγιωτακόπουλος ήταν εκείνος που έβλεπε τα προφητικά όνειρα για την… έλευση του Αντρέα.

Άντε τώρα να τον πείσεις ότι δεν είναι… προφήτης!

Από τις σκέψεις αυτές τον έβγαλε ο Αντρέας.

«Πέτρο, φεύγουµε για ‘‘Πεντελικό’’… Αντώνη, εσύ κάνε έναν προγραµµατισµό, γιατί είναι ώρα να περάσουµε σε δράση… Δεν µπορούµε να αφήσουµε αυτά τα παιδιά να καταστρέψουν µια χώρα που χτίσαµε εµείς µε τόσους κόπους και θυσίες…» είπε ο πρόεδρος, δίνοντας το σύνθηµα για µια νέα πορεία στον λαό! Αυτό, τουλάχιστον, κατάλαβαν ο Πέτρος και ο Αντώνης. «Ίσως, πρόεδρε, πρέπει να δούµε µια νέα διακήρυξη, σαν αυτή της 3ης Σεπτέµβρη…» είπε ο Λιβάνης.

Το… µάτι του Αντρέα είχε αγριέψει, καθώς γύρισε και τον κοίταξε. Αυτό το βλέµµα ο Αντώνης το ’ξερε πολύ καλά…

«Όχι, Αντώνη, δεν χρειάζεται άλλη διακήρυξη! Η 3η Σεπτέµβρη είναι πιο επίκαιρη από κάθε άλλη φορά… Μπορεί να την έκαναν κωλόχαρτο, να την έχουν κακοποιήσει, αλλά µόνο αυτή µπορεί πάλι να συνεγείρει τον λαό. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!» κατέληξε ο Αντρέας µε µια ένταση στη φωνή του… Ο Αντώνης και ο Πέτρος είχαν συγκινηθεί. Οι στιγµές ήταν ιστορικές. Το ίδιο και ο Αντρέας, παρ’ ότι ήξερε καλά ότι «κωλόχαρτο» είχε αρχίσει να γίνεται από το ’85.

Όµως πάντα έδινε µεγαλύτερη σηµασία στους συµβολισµούς, απ’ ό,τι στην αλήθεια, καθώς ήξερε τη δύναµή τους στην πολιτική…

Η µόνη που άκουγε χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα ήταν η… Έµιλυ! Ένιωθε ότι ήταν από άλλο πλανήτη.

Στο «Πεντελικό» ο Αντρέας, πριν κάνει οτιδήποτε, άρχισε να οργανώνει τις σκέψεις του. Ο ανασχηµατισµός είχε γίνει όπως τον περίµενε… Δεν ήταν καµιά λύση. Απλώς ο Γιώργος κέρδιζε χρόνο. Κάτι ήταν κι αυτό… Το µεσοπρόθεσµο πέρασε πιο εύκολα µε το µπλα-µπλα του Βενιζέλου, µόνο που έτσι, το αδιέξοδο µεγάλωνε πιο πολύ. Εκείνο που τον εξόργιζε ήταν ότι, ενώ οι περισσότεροι από τους ΠΑΣΟΚους το καταλάβαιναν, κανένας δεν αντιδρούσε! Είχαν παραλύσει… Ο φόβος τούς είχε οδηγήσει σ’ ένα αυτοκαταστροφικό πλαίσιο, το οποίο µάλιστα είχαν αποδεχθεί µε τη λογική του ρεαλισµού. Ο Αντρέας αυτά δεν τα καταλάβαινε.

Ούτε τους πανηγυρισµούς για τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής. Δεν ήταν λύση. Απλώς «πέταγαν την µπάλα µπροστά», ενώ στις «διατυπώσεις» υπήρχαν πολλές τρύπες.

Η αδυναµία για οποιαδήποτε διαπραγµάτευση, από την ελληνική πλευρά, τον τρέλαινε…

Αγχωµένος µε την κατάσταση και χαµένος στις σκέψεις ρουφούσε µανιωδώς την πίπα του. Η εµφάνιση της Έµιλυ τον επανέφερε στην πραγµατικότητα. «Αγάπη µου, έχεις αγχωθεί πολύ, δεν πρέπει…» του πέταξε. «Το ξέρω…».

«Έφυγες από τον παράδεισο για να ξεκουραστείς, όχι να αγχωθείς…». Ο Αντρέας κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. «Εκείνο που δεν καταλαβαίνω», συνέχισε η Έµιλυ, «είναι ότι το ΠΑΣΟΚ το ’φτιαξες εσύ. Αυτό κυβερνάει τώρα την Ελλάδα. Και τα πράγµατα, όπως λες, είναι σκατά. Αλλά εσύ δεν φταις. Πώς γίνεται;».

Η… παιδική απορία της Έµιλυ τον προβληµάτισε. Μπορεί να ήταν από… άλλο πλανήτη, ίσως και γι’ αυτό η γλώσσα της έσπαγε κόκαλα! «Έλα ντε…» αντέδρασε ο πρόεδρος.

Το µόνο που δεν χρειαζόταν τώρα ήταν να του δηµιουργηθεί µετά θάνατον υπαρξιακό πρόβληµα…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.