Φτου κι απ’ την αρχή

Πριν σοβαρευτεί η κοινωνία προέχει να σοβαρευτεί το κράτος και οι εναλλασ­σόμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Πριν σοβαρευτεί η κοινωνία οφείλουν να σοβαρευτούν και τα μικρότερα κόμματα, ανα­πόσπαστο και ενεργό κομμάτι της πολιτικής ζωής της χώρας.

Πριν σοβαρευτεί η κοινωνία προέχει να σοβαρευτεί το κράτος και οι εναλλασ­σόμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Πριν σοβαρευτεί η κοινωνία οφείλουν να σοβαρευτούν και τα μικρότερα κόμματα, ανα­πόσπαστο και ενεργό κομμάτι της πολιτικής ζωής της χώρας. Πριν αναλάβει τις ευθύνες της η κοι­νωνία πρέπει να αναλάβει τις δικές του το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος. Πριν εγκληθούν οι πολίτες να αναλογιστούν τις δικές τους ευθύ­νες οφείλουν να το πράξουν πρώτοι οι λαλίστα­τοι πολιτικοί με πράξεις. Ώσπου να φτάσουμε στο σημείο – αν ποτέ μας φτάσουμε – η πολιτεία να αποτελεί παράδειγμα για τον πολίτη έχουμε να διανύσουμε πολύ δρόμο, κανείς δεν ξέρει πόσο… Στο μεταξύ είμαστε, καθώς όλα δείχνουν, ανα­γκασμένοι να αλλάξουμε πολλά, μα πάρα πολ­λά, σχεδόν όλα όσα γνωρίζαμε ώς τώρα, πράγμα δύσκολο και χρονοβόρο, μιας και οι αλλαγές δεν γίνονται κατ’ εντολή, αλλά χρειάζονται τις διαδι­κασίες τους.

Καθώς φαίνεται εξαντλήσαμε όλα τα περιθώ­ρια αντοχής του τρόπου ζωής στον οποίο είχαμε βολευτεί όλοι με τους ρόλους μας. Παρακολου­θούσαμε το σίριαλ της μεταπολιτευτικής μας οπε­ρέτας μακάρια βολεμένοι στις ανέσεις μας, μιας και το σύστημα ελάχιστους άφησε παραπονούμε-νους. Έτσι φτάσαμε στο σημείο μηδέν, όπου όλα πρέπει να ξαναρχίσουν από την αρχή, όπου όλοι έχουμε κάτι να χάσουμε: από μισθούς και συντάξεις, από ελευθερίες και δικαιώματα, από χαρά και αισιοδοξία, από παρόν και μέλλον.

Το μέγεθος της απύθμενης παρακμής μας το κα­ταδεικνύει, ότι ως σύστημα, κοινωνία και πολίτες, παραχωρήσαμε, διαστρεβλώνοντας κάθε έννοια δικαιώματος, στον κάθε κύριο Λυμπερόπουλο τέ­τοιες δυνατότητες, ώστε να εξαχρειώνει ανενό­χλητος και με ηρωικό στυλ την κοινωνία κατά τα γούστα και τα άνομα συμφέροντά του. Το μέγε­θος της εξαχρείωσής μας συνίσταται στο γεγονός ότι ως σύστημα, κοινωνία και πολίτες, εκχωρήσα­με το ηθικό δικαίωμα και τη δυνατότητα στην κά­θε μετριότητα να ανακηρυχτεί σε Αριστη σε κάθε τομέα της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής. Το μέγεθος του ολοκληρωτικού εκμαυλισμού μας ως συστήματος, κοινωνίας και πολιτών, υπήρξε τέ­τοιο, ώστε νομιμοποιήσαμε, ανεχτήκαμε και προ­βάλλαμε το κάθε Λαμόγιο σε λαμπερό παράγοντα και αξιοζήλευτο υπόδειγμα επιτυχημένου ανδρός. Το μέγεθος της κατάπτωσής μας, ως συστήματος, κοινωνίας και πολιτών, καταδεικνύεται περίτρανα από τις κορυφαίες μας επιδόσεις στον άκρατο καταναλωτισμό και τη χυδαία σπατάλη. Το μέγεθος της εξαθλίωσής μας, ως συστήματος, κοινωνίας και πολιτών, αποδεικνύεται από την ανεκτικότητά μας απέναντι στην ευκολία να αναδείξουμε τον κάθε τυχάρπαστο σε προσωπικότητα, τον αφασικό σε ιδιοφυΐα, τον αλήτη σε ιδιόρρυθμο, την κλεψιά σε μαγκιά, τη χυδαιότητα σε συγκριτικό πλεονέ­κτημα. Το μέγεθος της εξαθλίωσής μας, ως συστήματος, κοινωνίας και πολιτών, καταδεικνύεται από την ακατανόητη φυσική μας εχθρότητα απέναντι στην ομορφιά, όπως κι αν αυτή εκδηλώνεται στη ζωή, στους ανθρώπους, στις πόλεις, στην τέχνη, στην επιστήμη, στην πολιτική.

Σήμερα έχουμε μια κυβέρνηση η οποία εξαγγέλλει μέτρα υπό το ασφυκτικό βάρος τετελεσμένων γεγο­νότων και καταβάλλει απίθανες προσπάθειες για να πείσει για την ορθότητά τους. Αφού με τα χίλια δυο ζόρια η μεγάλη και σιωπηρή πλειοψηφία του λαού πείθεται για την ορθότητά τους, δεν τα εφαρμόζει γιατί μια ο κύριος Δημαράς παριστάνει τον ευαίσθητο, μια η κυρία Σακοράφα ανακαλεί την επαναστατική της νεότητα, μια ο κύριος Λιάνης θυμώνει γιατί δεν θα μπορέσει να ξανακαλέσει τους μουσικούς του κολλητούς να τραγουδήσουν στις Πρέσπες, μια γιατί ο ένας και μια γιατί ο άλλος πάει να χαθεί η τελευταία ευκαιρία μιας νέας αρχής, ενός ελπιδοφόρου μέλλο­ντος, μιας πιο ορθολογιστικής και δίκαιης κοινωνίας από αυτή που παραδώσαμε στα παιδιά μας.

Δεν είναι δυνατόν, από την άλλη, ολόκληρη η κοινωνία να τάσσεται υπέρ των μέτρων για τα πα­νεπιστήμια και αυτό να αμφισβητείται από μια θλι­βερή μειοψηφία φοιτητοπατέρων και ανεύθυνων μειοψηφιών που ασκούν πειρατική πολιτική δίχως να αναλογίζονται το κόστος των πράξεών τους. Δεν είναι δυνατόν όλοι να συμφωνούν ότι αυτή η πρω­τόγονη κατάσταση με τα ταξί πρέπει να αλλάξει τώ­ρα που είναι ευκαιρία και η κυρία Αντωνίου να παρι­στάνει την Πασιονάρια.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.