Η σελίδα του λοξού

♦ Ύστερη σχηματογραφία της παράνοιας.

♦ Ύστερη σχηματογραφία της παράνοιας.

♦ Περιστρεφόμενοι συναθροίζονται οι ομιλητές διαλαλώντας το μεσονύχτιο της υποσκότεινης σύνθεσης. Λέξεις παρατημένες οργής συμμαζέματα, απογνώσεως φανερώματα, σοφίας λαν­θάνουσας τα περισσεύματα. Συγκεντρώσεις να περνά ο χρόνος, να μελώνει η θλίψη, να χαριε­ντίζεται η κενολογία, να εξυφαίνεται το ολίγιστο, να παρουσιάζεται ως μεγαλούργημα το κα­τα βαραθρωμένο.

♦ Περίοδοι μελαγχολίας οι πρώιμες μέρες της ανοίξεως και οι αδυναμίες δισυπόστατες έννοιες αντιφεγγίζουν τις διαθέσεις των σωμάτων.

♦ Στα ευκτήρια της πολιτείας συνεχίζονται οι μεθοδεύσεις και τοποτηρητές των καταγεγραμ­μένων προετοιμάζουν τα επιχειρήματα των μεθεόρτιων υποσχέσεων. Τα προσχήματα κρε­μασμένα στα ερμάρια, σκονισμένα ηθικά δικαιολογήματα, φαντάσματα πολυκαιρισμένα εκτός εποχής, μαρτυρούν την παρουσία του ανερυθρίαστου.

♦ Παραμιλητά της εξουσίας και καθισμένη ανακούρκουδα η λογική εκτονώνει την αντίθεσή της αφήνοντας από καιρού εις καιρόν άναρθρες κραυγές ακαταλλήλου περιεχομένου. Και το συναίσθημα φανερώνει το ισοκράτημα υπογρά­φοντας με την υγρασία του το παρανόημα των στιγμιοτύπων.

♦ Στις πρώτες σελίδες ο αποπροσανατολισμός αναρτημένος και η απόρροια της μεθοδευμένης διαδόσεως της ευήθειας παρουσιάζεται πλατα­γίζοντας την κατάντια, στις χαλασμένες κοιλό­τητες.

♦ Στα καφενεία τα ρουφήγματα δίνουν και παίρ­νουν. Οι αναλύσεις και οι απόψεις επί παντός του επιστητού απογυμνώνουν το εξεικόνισμα της γε­νικής της κρίσεως. Νέοι, γέροι και παιδιά, κινού­μενοι μηχανισμοί αυτομάτων εκδηλώσεων.

♦Έλληνες και ανεξάρτητοι Έλληνες.

♦ Του μνημονίου και του αντιμνημονίου.

♦ Και στο παραπλάι ερίφιον παρδαλό ξεκαρ­δίζεται αναμασώντας συνεχώς πανομοιότυπο φώνημα.

♦ Αλησμόνητες σκηνές απείρου κάλλους ενώ το τελικό σύμφωνο αποχαρακτηρίζει τα δρώμενα στην καταντημένη πολιτεία.

♦ Γδυμνοί βασιλιάδες στα παραμύθια και υπενδύματα λερωμένα τα συνθήματα. Μικρόφωνα χαλασμένα, παλιομοδίτικα παρασκευάσματα. Σκονισμένες αντιλήψεις, απαρτία της ηλιθιότη­τας, ξερόχορτα συγκεντρωμένα.

♦ Αναστεναγμός μακρόσυρτος.

♦ Ο αέρας μπήκε στο λαρύγγι αποδιώχνοντας την προστακτική. Μια δροσιά στάθηκε στο δέρ­μα και η ανατριχίλα ξόδεψε στον ήλιο τη φορε­σιά της. Οι προθέσεις με τη σειρά τους ανέλαβαν να παρανοήσουν τα ρήματα και στοιβάδες τα συ­μπεράσματα κρύφτηκαν στα γράμματα.

♦ Στο χώμα μια χρυσαλλίδα αναζητά τη μετα­μόρφωσή της κι ένας σπουργίτης παραμονεύει. Στις πεζούλες οι γλάστρες φρεσκοβαμμένες και τα ανθισμένα στολίζουν την οφθαλμοπλανία της ανάγκης. Στους κορμούς καινούργιες χαρακιές θα κυκλώσουν τον έρωτα και οι υποσχέσεις θα ματαιώσουν προσώρας τον ερχομό της λύπης.

♦ Ο Απρίλιος ανοίγει το προαναφώνημα των πα­θών και οι αισθήσεις ανεξέλεγκτες αφηγούνται τη συνέχεια.

♦ Κι αυτή μαραζωμένο υπόλοιπο παραληρεί γδέρνοντας τις συλλαβές στο τσαλακωμένο απο­τύπωμα. Μεταμφιέσεις των προτάσεων και το κείμενο διαλέγει το επινόημα.

♦ Παραφυάδες της στιγμής οι αφαιρέσεις απο­σαφηνίζουν την έμπνευση.

♦ Και ένας μονόλογος ερωτικός αγναντεύει τη θάλασσα. Λευκές αναμνήσεις στα βράχια, αλμύ­ρα και κύματα. Καπνός, προσμονή και καλωσορί­σματα. Μικρές ιστορίες και χαμόγελα.

♦ Φως απέραντο και στη μεγαλοσύνη της υγρα­σίας, στη λησμονιά του εφήμερου εκείνο το βλέμμα έγινε φιλί.

♦ Που άρπαξε την άνοιξη!

Μυογράφημα

Στον μικρό δρόμο καφε­νεία στριμωγμένα, άν­θρωποι συνωστισμένοι. Από

πάνω ο ήλιος να σιγοκαίει. Δι­πλανά θρανία κολλημένα. Οι σάρκες να αυθαδιάζουν και τα στόματα να πολυλογούν ακα­τάσχετα. Εκπομπές μεσημερια­νές στα επιτηδευμένα σοκάκια, τα παρακλάδια των λεωφόρων στον ορισμό των ψευδαισθήσε­ων των πολύβουων πολιτειών. Παρέες ετερόκλητες, συναπα­ντήματα αλλοπρόσαλλα, φω­νές και σύνδεσμοι ακατανόη­της γραμματικής. Τραπεζάκια, κυκλαδίτικα καθίσματα τελευ­ταίας πνοής, ποτήρια λαμπυρί­ζοντα και ξενόφερτοι οι τίτλοι της απόλαυσης.

Στάσεις ύφους μεγαλό­σχημου, ρητορείες ευλαλίας περισπούδαστης, τοποθε­τήσεις ορέων δυσθεώρητων και ανοητολογίες του κερασφόρου να περιελίσσεται η τρί­χα στο κιγκλίδωμα.

Εκείνη βαρύσωμη, κατά­λοιπο ξέπυγου πολυτε­λείας, με την πλαδαρότητα να καταπιέζει το μαύρο αντιδά­νειο του κολλάω. Εξοχές, εξώ­στες προεκλογικού χαρακτήρος, χείλια κατακόκκινα και όνυχες βεραμάν να ανεβάζουν την πίεση στο απαγορευμένο.

Εκείνος γενειάδα απεριποίητη, γενιά του μεταιχ­μίου των συμβόλων, με κορνι­ζαρισμένη την επανάσταση στο πράσινο αμπέχωνο γνωστής επωνυμίας. Οι λέξεις καταιγίδα ξαφνικής ανοιξιάτικης αυθάδειας και τα νεύματα της παρα­δοχής της ομηγύρεως να κά­νουν το νευρικό σύστημα κατά­ληξη υποδήματος εθνικής φο­ρεσιάς.

Φράσεις εντοπισμένες σε μονοσύλλαβα παλιά περιοδικά δισύλλαβου στοχα­σμού και αναμετάδοση πε­πραγμένων γνωστών αγνώ­στων των πρώτων σελίδων χρωματιστών εντύπων.

«Βρίσκομαι σε δίλημμα, Καμμένος ή Παπαρήγα» αποφαίνεται το θηλυκό λαϊκής αηδιαστικής εκφράσεως του περιττώματος.

Η πρόταση, κεραυνός εν πεζοδρόμω, συνοδεύτη­κε με μια βαθιά ρουφηξιά λε­πτού σιγαρέτου, καπνού πολυ­τελείας ενώ η απορία στις ματι­ές υποδήλωσε την τοποθέτηση του βαθυστόχαστου.

«Τι χρωστάω, παρακαλώ»;

Κι έτρεξε τον Απρίλη μο­νολογώντας.

Κήτος

Αστερισμός των βράχων

Του Πτολεμαίου απόφαση

Εκθρόνιση

Ουρανός

Ενθρόνιση

Θάλασσα

Προκυμαία της σιωπής

Στους υδάτινους κήπους

Εύσχημο και πρωτόλειο

Ίχνος της ελπίδας

Των γλάρων

Γλυπτό της σταγόνας

Των αιώνων ψίθυρος

Σώμα γυμνό

Παραδομένο στην οργή της

θεότητας

Στη μανία των παθών

Ουσία των διηγήσεων

Της νοσταλγίας

Η οξεία

Απροκάλυπτη.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.