Του Άγγελου Χάγιου
Ο Γ. Ρούσης με το νέο βιβλίο του* παρεμβαίνει πολιτικά στις εξελίξεις και τις διεργασίες της Αριστεράς και δημιουργεί ήδη «αναταράξεις». 

Του Άγγελου Χάγιου

Ο Γ. Ρούσης με το νέο βιβλίο του* παρεμβαίνει πολιτικά στις εξελίξεις και τις διεργασίες της Αριστεράς και δημιουργεί ήδη «αναταράξεις». Αυτό οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, στο ότι επιχειρεί – και κατορθώνει – να συμβάλει ουσιαστικά και προωθητικά στη συζήτηση για τη διαμόρφωση ενός επαναστατικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού στην εποχή της μεγαλύτερης δομικής κρίσης του και ενός πολιτικού προγράμματος αντιμετώπισης της κανιβαλικής στρατηγικής επίθεσής του στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Μια συζήτηση που απασχολεί όλους τους μαχόμενους αριστερούς και είναι ανάγκη να «απελευθερωθεί» από τα όποια ιδεολογικά και πολιτικά δεσμά την καθηλώνουν.
Αυτό το επιτυγχάνει αξιοποιώντας την ανατρεπτική σκέψη του Γκράμσι και αναδείχνοντας την ουσία του «πολέμου θέσεων» ως δρόμου για την επανάσταση. Σε αντιπαράθεση με τον ρεφορμιστικό «τρόπο χρήσης» του Γκράμσι. Τον «πόλεμο θέσεων» για την επαναστατική ανατροπή οι ευρωκομμουνιστές τον υποβάθμισαν σε τακτική για την κατάκτηση θέσεων εντός των θεσμών του αστικού κρατικού πολιτικού συστήματος – στους δήμους και την κυβέρνηση – και σε θεωρία για το λεγόμενο ειρηνικό πέρασμα στον σοσιαλισμό.
Αυτό πήρε μεγάλες διαστάσεις και στη χώρα μας, ιδιαίτερα τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Με αυτοκριτικό τρόπο να υπογραμμίσουμε ότι το παραδοσιακό Κ.Κ. με τον δογματισμό και τη θεωρητική του φτώχεια αδυνατούσε να αξιοποιήσει ανατρεπτικά τη σκέψη του Γκράμσι.
Το βιβλίο του Ρούση συμβάλλει στο να ανακαλύψουμε – μελετήσουμε τον Γκράμσι:
◆ Την επεξεργασία του για την επαναστατική ανατροπή του κράτους σε αντιπαράθεση με τον κοινοβουλευτικό δρόμο.
◆ Την ανάδειξη της εργατικής τάξης ως της βασικής επαναστατικής δύναμης ανατροπής και ηγετικής δύναμης στο ευρύτερο μέτωπο κατά του καπιταλισμού.
◆ Το πώς συνδυάζει, με όποιες αντιφάσεις και κενά, την επαναστατική στρατηγική με τη μάχιμη πολιτική παρέμβαση.
◆ Τον Γκράμσι, που έδινε όλες τις δυνάμεις του για την οικοδόμηση αυτοτελούς επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος, ως σύγχρονου Ηγεμόνα, σε διαχωρισμό και ρήξη με το ρεφορμιστικό σοσιαλιστικό Κόμμα, με την παρέμβασή του στα εργοστασιακά συμβούλια του Τορίνο με το Ordine Nuovo.
Αυτός ο Γκράμσι, επαναστάτης και λενινιστής, είχε τη θεωρητική – πολιτική δυνατότητα και το κύρος να είναι αποφασιστικός πολέμιος κάθε περιχαράκωσης στις γενικές ιδεολογικές θέσεις και κάθε αριστερίστικης και σεχταριστικής τάσης. Μπορούσε και προωθούσε στην πράξη την κοινή δράση των εργατικών κομμάτων και οργανώσεων στον μαζικό αγώνα της εργατικής τάξης και των σύμμαχων λαϊκών στρωμάτων.
Χίμαιρα
Επίσης στην παρούσα κρίσιμη για το εργατικό κίνημα περίοδο, σε συνθήκες αναζωπύρωσης, με διάφορους δρόμους και προσανατολισμούς, της αναζήτησης για τη μαρξιστική θεωρία και την κομμουνιστική προοπτική, η παρέμβαση του Ρούση αναδείχνει ένα γενικότερο καθήκον: Να υπερασπιστούμε και να αναπτύξουμε δημιουργικά το κεκτημένο της επαναστατικής θεωρίας μας για τον κομμουνισμό και την κομμουνιστική πολιτική.
Ο Ρούσης επικαιροποιεί την ανατρεπτική σκέψη του Γκράμσι και διατυπώνει ανοικτά την άποψή του για το προγραμματικό πολιτικό περιεχόμενο ενός πολέμου θέσεων στην εποχή της σύγχρονης καπιταλιστικής κρίσης και της αντεργατικής επίθεσης του κεφαλαίου, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο συνείδησης των εργατικών λαϊκών δυνάμεων, τον κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό, την κατάσταση της Αριστεράς.
Για τον σκοπό αυτόν παραθέτει, με βάση τη μαρξιστική θεωρία, την άποψή του για τον δομικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης και την ανάγκη στρατηγικών απαντήσεων.
Διατυπώνει με σαφήνεια το συμπέρασμά του ότι αποτελεί Χίμαιρα η αναμονή λύσης μέσα στο σύστημα και στην Ε.Ε. με κυβερνήσεις διαχειριστικές. Ιδιαίτερη αξία έχει ότι απορρίπτει και την περιχαράκωση στις γενικές αρχές και στον επαναστατικό βερμπαλισμό.
Πρόκειται για μάχιμη παρέμβαση – καθόλου ακαδημαϊκή. Με επιμονή στην ανάγκη της ποιοτικής τομής, του άλματος της επανάστασης που, χωρίς να ταυτίζεται με την τακτική, καθοδηγεί τον αντικαπιταλιστικό αγώνα.
Στη βάση αυτή διατυπώνει την πολιτική του πρόταση για το Αντικαπιταλιστικό αντιιμπεριαλιστικό πρόγραμμα και μέτωπο που αποτελεί ουσιαστική συμβολή στις διεργασίες της Αριστεράς.
Συμβάλλει, έτσι, σε μια ανατρεπτική εργατική απάντηση στην κρίση.
Είναι πράγματι ιστορική στιγμή. Η ιστορική εμπειρία του αριστερού κινήματος του τόπου μας είναι συγκλονιστική και πλούσια.
Θα ήθελα να κλείσω λέγοντας ότι, κοντά στον Τσε Γκεβάρα, εμείς πρέπει να τιμήσουμε στο πρόσωπο του Άρη του Βελουχιώτη και το ρεύμα εκείνο που, αδύνατο και μειοψηφικό τότε, αλλά συγκλονιστικό, διεκδικούσε όλη την εξουσία για το επαναστατικό κίνημα. Το ρεύμα εκείνο που είναι ανάγκη σήμερα να γίνει ηγεμονικό, να φέρει στο προσκήνιο τις τάσεις ανατροπής απέναντι στον δογματισμό και τη διαχείριση, αναδεικνύοντας τις τάσεις χειραφέτησης απέναντι στην υποταγή.
———–
* Το κείμενο αυτό του Άγγελου Χάγιου είναι απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Ρούση «Από την κρίση στην επανάσταση – Πόλεμος θέσεων», Εκδόσεις Γκοβόστη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.