Η τσαπατσουλιά και η προχειρότητα στα ελληνικά έργα είναι ένα σύνηθες φαινόμενο τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Τι συμβαίνει όμως όταν οι τοπικοί φορείς μίας περιοχής υπό την αιγίδα και τη χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους τα «βάζουν» με την ίδια τη φύση; Με μία λέξη: εκδίκηση. 

Η τσαπατσουλιά και η προχειρότητα στα ελληνικά έργα είναι ένα σύνηθες φαινόμενο τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Τι συμβαίνει όμως όταν οι τοπικοί φορείς μίας περιοχής υπό την αιγίδα και τη χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους τα «βάζουν» με την ίδια τη φύση; Με μία λέξη: εκδίκηση.

Γιατί η φύση πάντα εκδικείται. Θέλει, παραδείγματος χάριν, ένας δήμαρχος να φτιάξει έναν παραλιακό δρόμο και τον χτίζει πάνω σε μία ακτή; Τα κύματα επιτίθεται στην κυριολεξία στο τσιμέντο και ξεκινούν τη διάβρωση. Ξεκινούν να επανακτούν κάτι που ανέκαθεν ήταν δικό τους.

Μιλώντας στο «Π» ο διευθυντής του Εργαστηρίου Λιμενικών Έργων του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου Κώστας Μουτζούρης, παρατήρησε πως χιλιόμετρα ελληνικών ακτών κινδυνεύουν ακόμα και με… εξαφάνιση. Όπως μας είπε, το μεγαλύτερο πρόβλημα παρατηρείται στον Κορινθιακό κόλπο, «ο οποίος έχει μία ακτογραμμή μήκους περίπου 45 χιλιομέτρων. Υφίσταται τεράστια διάβρωση από τον θαλάσσιο κυματισμό. Αυτό σημαίνει αποχώρηση της ακτής, απώλεια περιουσιών και οικοπέδων. Το πρόβλημα συνέβη εκεί γιατί έγινε η παραλιακή εθνική οδός δίπλα στη θάλασσα. Έγιναν δηλαδή τοίχοι μέσα στη θάλασσα για να “πατήσει” πάνω ο δρόμος, με αποτέλεσμα η φύση να εκδικηθεί».

Η φύση εκδικείται, λοιπόν, και ο ελληνικός τουρισμός δέχεται ακόμα ένα ισχυρό πλήγμα. Δεν είναι μόνο οι 16 εκατομμύρια τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να θαυμάσουν τις ελληνικές ακτές, αλλά είναι και οι ίδιοι οι κάτοικοι των περιοχών, που βλέπουν τη μία παραλία μετά την άλλη να… εξαφανίζονται.

Περιοχές με αντίστοιχα προβλήματα είναι το Κιάτο, ο κόλπος των Χανίων, οι βόρειες παραλίες της Κέρκυρας, οι δυτικές ακτές του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, η Θάσος, ο Άι-Γιάννης και ο Άγιος Νικήτας της Λευκάδας.

Καμία μελέτη

Αυτό βέβαια, όπως εξηγεί ο κ. Μουτζούρης, είναι «ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με παρεμβάσεις του ανθρώπου στη φύση. Όταν ο άνθρωπος κάνει παρεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον. Π.χ., πολλοί χτίζουν μέσα στην ακτή ή προσπαθούν να διευθετήσουν τους χειμάρρους, με αποτέλεσμα να μην τροφοδοτούν την ακτή με άμμο. Επίσης αρκετοί κάνουν αμμοληψίες. Ο άνθρωπος, δηλαδή, για να βρει φθηνά υλικά, χαλίκια για να κάνει κατασκευή, παίρνει την άμμο από τις ακτές».

Ευθύνη φυσικά φέρουν οι τοπικοί φορείς των εκάστοτε περιοχών αλλά και οι κρατικοί λειτουργοί που εγκρίνουν έργα και προϋπολογισμούς χωρίς την απαραίτητη διεργασία και προετοιμασία. «Πρώτα από όλα, βέβαια, το κράτος πριν αδειοδοτήσει ένα έργο θα πρέπει να έχει την άποψη εκ προοιμίου ενός ειδικού, ο οποίος θα πει εδώ “θα έχουμε πρόβλημα, αν προχωρήσουμε στο έργο”. Όχι αφού γίνει ένα λιμάνι μετά να διαπιστώνουμε το πρόβλημα. Υπήρχε παντελής έλλειψη πληροφόρησης τα τελευταία χρόνια» δήλωσε ο πρώην πρύτανης του ΕΜΠ.

Το φαινόμενο, βέβαια, μπορεί να αντιμετωπιστεί, ωστόσο ενδεδειγμένη λύση θα ήταν η πρόληψη. Το να χτίσεις ένα λιμάνι πάνω σε μία παραλία και μετά να διαπιστώσεις διάβρωση και να ξεκινήσεις το «κόψε – ράψε» μπορεί να επιφέρει βελτίωση, εντούτοις δεν θα δώσει καμία οριστική λύση στο πρόβλημα. «Ένας ειδικός μπορεί να πει “αποφύγετε να κάνετε έργα σε αυτή την ακτή ή στην άλλη γιατί θα υπάρχει περιβαλλοντικό πρόβλημα”. Πρέπει και οι πολιτικοί μηχανικοί να μάθουν να λένε “όχι” σε κάποιο έργο, ακόμα και τώρα που διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης» πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Άλλωστε, το ποσό που απαιτείται από τον κρατικό κορβανά για να επιδιορθωθούν τα προβλήματα είναι απαγορευτικό και δη στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που διανύουμε. «Είναι πολλά λεφτά για να λύσουμε το πρόβλημα σε όλες τις ακτές. Θέλει πολλά χρήματα. Επιβαρύνουμε πάλι το περιβάλλον με άλλα έργα. Μια από τα ίδια δηλαδή» δήλωσε ο κ. Μουτζούρης.

Κίνδυνος εξαφάνισης

Ακτές που αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα είναι η Φοινικούντα Μεσσηνίας, η Λογκά Μεσσηνίας, ο Άι-Γιάννης του Πηλίου, η Κυανή Ακτή Πρέβεζας, όλο το νότιο μέτωπο του Νομού Ηρακλείου, η Μεσάνγκαλα Λάρισας, το Λιτόχωρο Πιερίας, όλο το δεύτερο πόδι του Νομού Χαλκιδικής, η Σωρώνη στη Ρόδο, και πάει λέγοντας.

Το Εργαστήριο Λιμενικών Έργων του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου έχει αναπτύξει μία μεγάλη δραστηριότητα σε αυτόν τον τομέα και μία εξειδίκευση σε παγκόσμια κλίμακα. Άλλωστε, πάντοτε ελλοχεύει ο κίνδυνος εξαφάνισης κάποιων ακτών σε σύντομο χρονικό διάστημα 2 ή και 3 ετών. «Στην Ελλάδα των 16.000 χιλιομέτρων ακτογραμμής, που προσελκύει και τους κατοίκους και ξένους επισκέπτες, πρέπει να είμαστε περισσότερο ευαισθητοποιημένοι, κυρίως εμείς οι μηχανικοί. Οι παραλίες μας είναι ο πλούτος μας και το μεγάλο μας όπλο» κατέληξε ο κ. Μουτζούρης.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.