Η αυταπάτη της εποχής του φθινοπώρου ακολουθεί κατά ρήμα τη σύνθεση.

◆ Η αυταπάτη της εποχής του φθινοπώρου ακολουθεί κατά ρήμα τη σύνθεση.
Στους έρημους τόπους των σκέψεων ο χειμώνας προοίμιον τελευταίου κειμένου παγώνει τα αντίδωρα των συναισθημάτων, διώχνει στα σύννεφα τη βαρυπρέπεια των μεγάλων λόγων και ψιθυρίζει στο υπόφαιο της καταλήξεως την αιωνιότητα της διαφορετικότητας.
◆ Στα παραληρήματα των αντιδράσεων η λογική παρηκμασμένη λειτουργία ακολουθεί τη συνοικιακή νοοτροπία της επιχειρηματολογίας και η φωνή μακρηγορώντας άθελά της καθομολογεί την αλήθεια των κρυμμένων στιγμών.
◆ Πολιτική αναφορά κατευθυνόμενης συλλογιστικής διανθισμένη μετά της αντιστοίχου ρητορείας στα παράθυρα των εκφορών της απαγγελίας και κατασκευασμένοι άρχοντες και διερευνητές προτείνουν ανερυθρίαστα τη δική τους άποψη περί της αναγνώσεως των παραστάσεων
◆ Και οι καιροί περνούν αφήνοντας στα ίδια σημάδια την ίδια ταυτότητα.
Γεωμετρία των συνειδήσεων στη χαρτογραφία της όμοιας αναπαραγωγής της επιφάνειας των λέξεων.
◆ Φαιδρά κηρύγματα αποπροσανατολισμού και στα επιστεγάσματα τα χάχανα επιβεβαιώνουν την αγνότητα των προθέσεων.
Ειρωνείας το απαύγασμα στη διευκρίνιση των γραμμών υποτιμώντας κακότροπα τη διαδικασία της κατανοήσεως.
◆ Και με την πρέπουσα αμηχανία οι φράσεις στη βεβιασμένη εκφώνηση διάχυτες από την απερισκεψία της γρήγορης επεξεργασίας αποκαλύπτουν την ουσία των εκδηλώσεων αφήνοντας απογυμνωμένη την έκθεση των κατάλληλων ερμηνευμάτων.
◆ Στις διαιρέσεις το πηλίκον χαμένος αριθμός γυρνά την πλάτη του στο υπόλοιπο αρνούμενο πεισματικά την πράξη της προσθέσεως.
Δοκιμές άνευ λόγου με τα σύμβολα εντός της παρενθέσεως να ισοπεδώνουν τη βεβαίωση.
◆ Ενώ στους κυματισμούς της νοσταλγίας, στα μακρινά, ο γυρισμός δείχνει το μαύρο πανί στον Αιγέα.

Mυογράφημα



Μια λέξη. Όπως όλα τα νοήματα.

Να ξεβράζει απ’ τα μυστικά το ψέμα.

Δίχως οι συλλαβές να ’χουν τον ήχο.

Μόνο τα γράμματα τα σχήματα.

Απελπισμένη διόρθωση.

Το ωμέγα στη λήγουσα.

Να μαζεύεται η καμπύλη. Και μετά το όμικρον.

Να μεταφέρει το μηδέν στην ανορθογραφία.

Πανικός. Κρύο νερό στα μικρά μονοπάτια.

Κηλίδες να ξεβάφουν τις φράσεις.

Στο λευκό χαρτί με τις τσαλακωμένες άκρες.

Τα χέρια στο πρόσωπο.

Κι ένα ανοιχτό στόμα να φεύγει στην απορία.

Στα παράθυρα μικρά πρόσωπα.

Κι ένα μεγάλο δέντρο να μοιάζει με πλάτανο.

Σκόρπιες φωνές. Μπιχλιμπίδια κρεμασμένα στις απαντήσεις. Τρεχαλητά και βλέμματα, χέρια να παίζουν στα ξεχάσματα τα μεγάλα λόγια.

Στο απροσδόκητο.

Με τον χρόνο να περνά ανελέητα.

Το τρίτο πρόσωπο.

Στην κατάληξη του ενεστώτα.

Ένα κόκκινο σημάδι.

Στην τελευταία παράγραφο.

Όπως το λάθος.

Σαν το ψέμα!

Καταφρόνηση

Εγκατάλειψη
Όταν στα απολογήματα φέρνει η φωνή
Τη διήγηση
Στα ραγισμένα τζάμια
(ίσως κάποιοι περαστικοί)
Δεν ήξεραν
Τα δάχτυλα περασμένα
στο συρματόπλεγμα
τα δάκρυα
Μια εκδρομή Κλειστά μάτια
Ένα παράπονο μετά την αλήθεια
(Άθελα φρόντισες το ξεκάθαρο)
απόμεινε
Η αυταπάτη Οξειδωμένη
Ψευδολόγημα του επιρρήματος
Τονισμένη στη λήγουσα
Διαρκώς

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.