Ο σημερινός πρόεδρος της Κολομβίας, Γουστάβο Πέτρο, έδωσε το πράσινο φως για να εντατικοποιηθούν οι ενωτικές διαδικασίες για μια αντιμπεριαλιστική ενωτική αριστερά στη χώρα του.

Αφού το σύνταγμα δεν του επιτρέπει μια ακόμα προεδρική θητεία, ξεκινά μαζί με άλλες δυνάμεις έναν ελπιδοφόρο ενωτικό δρόμο για τον λαό του και τη χώρα του.

Ο νέος υποψήφιος για την προεδρία και γερουσιαστής στην Κολομβία, Ιβάν Σεπέδα, δήλωσε ότι θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να ξεκαθαρίσει τις νομικές – εκλογικές δυσκολίες σχετικά με τη συμμετοχή του σε μια αναγκαία διακομματική διαβούλευση στις 8 Μαρτίου του 2026, ημέρα των εκλογών για το Κογκρέσο στη χώρα του.

«Θα διαμορφώσουμε το Ευρύ Μέτωπο της Αριστεράς και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας στις 8 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με την εκλογή νέου προέδρου και γερουσίας, πρέπει να ζητήσουμε από τα πολιτικά κόμματα αυτή τη διαβούλευση, οπότε θα το κάνουμε κι εμείς», εξήγησε κατά την επίσημη καταχώριση των ψηφοδελτίων για το Κογκρέσο του Ιστορικού Συμφώνου που πρόσφατα εγκλήθηκε από τα κόμματα της αριστεράς.

Επιπλέον, το Ιστορικό Σύμφωνο που οικοδομείται στις μέρες μας, διαμόρφωσε τα κλειστά ψηφοδέλτιά του με ισότιμο τρόπο, εναλλάσσοντας μία γυναίκα και έναν άνδρα σε κάθε σειρά. Το μέτρο αυτό διασφαλίζει δίκαιη εκπροσώπηση και υλοποιεί τη δέσμευση για ισότητα φύλων στη δημόσια σφαίρα της Κολομβίας, σπάζοντας δεκαετίες συστηματικού αποκλεισμού, όπως αναφέρουν τα ειδησεογραφικά μέσα της Λατινικής Αμερικής.

Ο Ιβάν Σεπέδα αναδείχθηκε ως ένας από τους υποψήφιους με τη μεγαλύτερη λαϊκή υποστήριξη στην Κολομβία, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες δημοσκόπησεις. Σε έναν υποθετικό πρώτο γύρο, ο Σεπέδα ηγείται της πρόθεσης ψήφου με 31,9%, ακολουθούμενος από τον Αμπελάρντο δε λα Εσπριέγια (άκρα δεξιά) με 18,2% και τον Σέρχιο Φαχάρδο, ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται ως κεντρώος, με 8,5%. Η τελευταία δημοσκόπηση, που πραγματοποιήθηκε σε 3.800 άτομα σε 148 δήμους (περίπου το 13% της εθνικής επικράτειας) μεταξύ 15 και 27 Νοεμβρίου, αποκάλυψε επίσης ότι σε έναν πιθανό δεύτερο γύρο μεταξύ δε λα Εσπριέγια και Σεπέδα, ο τελευταίος θα συγκέντρωνε 59% υποστήριξη.

Με ιστορική μια απόφαση, η εκλογική κεντρική επιτροπή της Κολομβίας στην βάση των συνταγματικών διαδικασιών της χώρας, αποδέχθηκε τη συγχώνευση των αριστερών κομμάτων: Πατριωτική Ένωση (UP), Εναλλακτικός Δημοκρατικός Πόλος και Κομμουνιστικό Κόμμα, έπειτα από αρκετούς μήνες αβεβαιότητας κατά τους οποίους το CNE (κεντρική εκλογική επιτροπή) είχε εξαρτήσει την οριστική του απόφαση από τη μελέτη του «συνόλου των διοικητικών πειθαρχικών διαδικασιών» που είχαν κινηθεί κατά της συγχώνευσης. Σε αυτό το πλαίσιο, το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο διέταξε τη διάλυση των τριών κομμάτων λόγω της δημιουργίας του «Ιστορικού Συμφώνου», της συμμαχίας στην οποία συμμετείχαν αυτές οι συλλογικότητες και η οποία έφερε τον Πέτρο στην εξουσία το 2022.

Εδώ προκύπτει ένα ιστορικό δίδαγμα που δεν προσφέρεται για «πολιτική αντιγραφή» αλλά για μια μια πολιτική εμπειρία σε μια άλλη χώρα, με άλλες πολιτικές πραγματικότητες που όμως διδάσκει τα εξής:

Η Ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία, η κομμουνιστική αριστερά, οι κομμουνιστογεννείς πολιτικές δυνάμεις της Κολομβίας εξετάζουν και κατορθώνουν μια συμφωνημένη προγραμματική ενωτική εκλογική κάθοδο που σχεδιάζει να αντιμετωπίσει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό στην περιοχή της, την ολιγαρχική οικονομική και μιντιακη εξουσία στην χώρα, τους «πυλώνες» των στρατιωτικών κατεστημένων, την δικαστική στρατιωτική εξουσία, τις βαθιές ταξικές διαφορές προς όφελος των εργαζόμενων και των φτωχοποιημενων μαζών, το ναρκοεμποριο με το βαθύ στίγμα από πολλές πλευρές στη χώρα και πολλά άλλα.

Βασική «ατμομηχανή» των ενωτικών διαδικασιών στην κολομβιανή αριστερά είναι οι λαϊκές οργανωτικές δομές που συγκροτούνται στην χώρα και δρουν μαζικά, νικηφόρα και δυναμικά εδώ και χρόνια, στις φτωχογειτονιές, στους χώρες του πολιτισμού και της εργασίας.

Εδώ στην Ελλάδα έχουμε διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες αλλά και κοινούς παρανομαστές:

Μια μνημονιακή, ιστορικά πελατειακή ολιγαρχία που υπηρετεί το ξένο κεφάλαιο στην χώρα. Τα κόμματα που την υπηρετούν μεταπολιτευτικά βρίσκονται στον παραδοσιακό κεντροδεξιό, ακροδεξιό χώρο που σήμερα αναζητούν φόρμουλες για την «αυριανή» μέρα.

Έναν αμερικανικό ιμπεριαλισμό που εδραιώνει την ενεργειακή, οικονομική, πολιτιστική ηγεμονία και στρατιωτική παρουσία στη χώρα μας.

Μια διευρυνόμενη πολυδιάστατη φτώχεια που συνεχώς δυναμώνει προς όφελος των ολιγαρχικών ληστρικών μοντέλων που αναπτύσονται.

Κυρίως έχουμε μια κατακερματισμένη εξαρτημένη φιλοδυτική σοσιαλδημοκρατία που αναζητά «κυβερνητικές λύσεις», ενώ παραμένει βαθύτατα συστημικη, απόλυτα προσηλωμένη στο καπιταλιστικό μοντέλο.

Έχουμε μια κομμουνιστική πολιτική εκδοχή που ηγεμονεύει στον αριστερό πολιτικό χώρο με άρνηση της όποιας ενωτικής διαδικασίας σε ολόκληρην την αριστερά αρνούμενη την συμμετοχή της σε κυβερνήσεις, αφού αυτοπροσδιορίζεται σε ένα αόριστο μέλλον ως δύναμη επαναστατικών αλλαγών…

Έχουμε μια διάσπαρτη εξωκοινοβουλευτική αριστερά με έντονα στοιχεία σεχταρισμού, αλληλοσπαραγμού που ακόμα και στο κινηματικό πεδίο επιλέγει μικρές και διάσπαρτες δράσεις που δεν ενοχλούν ιδιαίτερα την σημερινή εξουσία.

Οι πολιτικές προσωπικότητες που ηγούνται στην ευρύτερη αριστερά με πολλές από τις εκδοχές της βρίσκονται πολύ κατώτερες των περιστάσεων και αναγκών είναι σε ορισμένες περιπτώσεις αιχμάλωτες σε «εγωκεντρικές» υπαρξιακές «αγωνίες»…

Επομένως, οι ιστορικές αλλαγές που συντελούνται στην εποχή μας με τρομακτική ταχύτητα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Αφρική, στην Ασία, στην Ευρώπη στις ΗΠΑ, μπορούν να μας προσφέρουν πλούσια αρνητική και θετική εμπειρία .

Συμπέρασμα:

– Περιγράφουμε απλά την πραγματικότητα ή την αλλάζουμε;

– Οι αγώνες για τον λαό με τον λαό, δεν κουράζουν, εμπνέουν .

– Η αγωνία για την ενότητα της αριστεράς μας πεισμώνει δεν μας αποξενώνει , ούτε μας αποστρατεύει.

– Η τεράστια δυσκολία στην σημερινή ολιγαρχία να βρει «λύσεις» δεν έχει ποτέ μόνιμο χαρακτήρα αλλά προσωρινό .

Οι «μεσσίες» που κατασκευάζονται μιντιακα πάλι δεν αποτελούν «λύσεις» μακράς πνοής, αντίθετα σερβίρονται ως «ασπιρίνες» σε ένα ετοιμοθάνατο κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό σύστημα.
Ενα ρητό του Che ίσως δίνει έναν μεγάλο τόνο αισιοδοξίας: «Τι φταίω εγώ εάν έχω κόκκινο αίμα και την καρδιά μου στο αριστερό μέρος;».

*Ο Κώστας Ησυχος είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματέας της Λαϊκής Ενότητας – Ανυπότακτη Αριστερά. Διετέλεσε βουλευτής και αναπλ. υπουργός Εθνικής Άμυνας της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβάστε επίσης:

Γιατί οι αγρότες ξαναβγαίνουν στους δρόμους

Συμφωνία καθήλωσης των μισθών για τα επόμενα χρόνια

Αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού από τους ίδιους ολιγάρχες και με τους ίδιους πολιτικούς-μαριονέτες