Ήλθε ο καινούργιος χρόνος, κουβαλά στον σάκο του 12 μήνες ή 365 μέρες ή 8.760 ώρες ή 525.600 λεπτά ή 31.536.000 δευτερόλεπτα.

Βλέπω τους τοίχους γύρω μου, ο ένας έχει έναν πίνακα που δείχνει βράχια και θάλασσα αγριεμένη, εύχομαι έτσι να ‘ναι η ζωή, να ξυπνάει η ψυχή μας, να κερδίζουμε τα μικρά στοιχήματα της κάθε μέρας.

Στον άλλο τοίχο μια μεγάλη φωτογραφία των γονιών μου, λείπουν, αλλά είναι εδώ, δεν μιλάνε, αλλά τους ακούω, κι αυτό είναι το σημαντικό.

Ο άλλος τοίχος είναι άδειος, μια μικρή τρύπα από καρφί για ένα κάδρο που δεν κρεμάστηκε ή έπεσε, «και οι τοίχοι έχουν αυτιά» λένε, εύχομαι να μ’ ακούει όταν δεν έχω κανέναν να μ’ ακούσει…

Ακούω κορναρίσματα από τον δρόμο, παρατεταμένα, εύχομαι να ’ναι από οδηγούς που γιορτάζουν, που πανηγυρίζουν, κι όχι από ανθρώπους που ακολουθούν ένα ασθενοφόρο που μεταφέρει έναν αγαπημένο τους.

Ακούω ένα πουλί να κελαηδάει χαρούμενο, εύχομαι να ’ναι χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη ή ένα αηδόνι που τραγουδάει ή ένας γλάρος που στάζει Αιγαίο κι όχι ένα κοράκι που κράζει τη θλίψη ή ένα αρπακτικό που ψάχνει θύμα.

Ακούω κι ένα γάβγισμα, ένα νιαούρισμα, εύχομαι να ’ναι λόγια μιας αγάπης με τέσσερα πόδια και μια ουρά που κουνιέται χαρούμενα, φωνές χαράς μικρών φίλων, όχι κραυγές φόβου των αδυνάτων προς τους δυνατούς.

Κάθομαι στην πολυθρόνα κι ακούω φωνές από το διπλανό διαμέρισμα, εύχομαι να μην είναι η τηλεόραση που παίζει, αλλά οι γείτονες που μιλάνε, λένε «είμαστε τυχεροί που είμαστε μαζί» ή συμβουλεύουν το παιδί τους τι να προσέχει ή του αφηγούνται ιστορίες από τη ζωή της οικογένειας.

Ακούω, γαμώτο, κι έναν πυροβολισμό. Ποιος πυροβόλησε; Εύχομαι να μην το έκανε ένας άνθρωπος, ούτε να ακούστηκε από ένα βάρβαρο παιδικό παιχνίδι, εύχομαι αυτός ο πυροβολισμός να ήταν, μόνο, ένας ήχος από την εξάτμιση ενός παλιού αυτοκινήτου.

Τέλος, βλέπω κάτι παιχνίδια στο χαλί, αυτοκινητάκια, άλογα, ένα καράβι πειρατικό, πλαστικά ανθρωπάκια κι ένα παιδί να παίζει. Είναι αγόρι; Ο Γρηγόρης, ο Ορφέας; Είναι κορίτσι; Η Αμέλια, η Στέλλα ή η Ελένη;

Εύχομαι σ’ όλα τα παιδιά του κόσμου να μεγαλώσουν, να τα δούμε να πιάνουν τη γη και να τη σφίγγουν στο χέρι, να κοιτάζουν τον καθρέφτη και να βλέπουν την αλήθεια τους, να μας λένε καλημέρα, να εύχονται ό,τι εύχομαι…

Εύχομαι «Καλή Χρονιά» με 31.536.000 δευτερόλεπτα που να μην τρέχουν σαν τρελά για να προλαβαίνουμε να ζούμε σαν άνθρωποι! Και να μη λένε τα κάλαντα ρομπότ σε νοσοκομεία παιδιών, αλλά να πηγαίνουν πραγματικά παιδιά!

Διαβάστε επίσης:

ΠΑΣΟΚ: Τα ανοιχτά μέτωπα – Συνέδριο, προκριματικές, συμμαχίες και θεσμικές συγκρούσεις

2026: Xαμηλά ο πήχης

Ύδρα: Μια ομορφιά που αντέχει