08.01.2026
06:45
Κριτική ταινίας: «Ένα πράγμα με φτερά» - Μια τόσο… κοντινή απουσία
08.01.2026
06:45
Τίτλος ταινίας: «Ένα πράγμα με φτερά» («The thing with feathers»)
Σύνοψη: Ένας πατέρας χάνει αιφνιδίως τη σύζυγό του και βρίσκεται μόνος μπροστά στην ανατροφή των δύο ανήλικων αγοριών του. Συγχρόνως νιώθει ότι κατατρέχεται από ένα μυστηριώδες πτηνό, το οποίο λαμβάνει περίεργες μορφές. Υπάρχει πράγματι και με ποιόν τρόπο, αφού μοιάζει σαν ον που κινείται ανάμεσα στην προστασία και στην καταδίωξη του πατέρα.
Σκηνοθεσία: Ντίλαν Σάουθερν
Παίζουν: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς
Ουσιαστικά, ο τίτλος παραπέμπει στο βιβλίο του Μαξ Πόρτερ, «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά», πάνω στο οποίο βασίζεται και ολόκληρη η ταινία του Άγγλου Ντίλαν Σάουθερν, μια κινηματογραφική μελέτη του πένθους. Αυτό το «πράγμα με φτερά» είναι ένα κοράκι, το οποίο δηλώνει την παρουσία του αρχικά με τη μορφή φυσιολογικού πτηνού, για να εξελιχθεί σε ένα τεράστιο, τρομακτικό ον. Σε όλη τούτη τη διαδρομή της μεταμόρφωσης, το πτηνό λαμβάνει διάφορες ταυτότητες, χωρίς να μπορεί να μιλήσει κάποιος για το τι ακριβώς πρόκειται. Είναι άραγε η απούσα, πρόσφατα χαμένη, σύζυγος του ήρωα; Ήδη το κοράκι ως σύμβολο έχει συνδεθεί με το ομότιτλο ποίημα («Το κοράκι»), του Έντγκαρ Άλαν Πόε, όπου η νεκρή αγαπημένη Λεονώρα εμφανίζεται με αυτήν τη μορφή μπροστά στη φαντασία του ποιητικού αφηγητή. Δεν μπορεί να αρνηθεί κάποιος ότι η πρώτη ταύτιση που επιχειρεί ο θεατής έχει να κάνει με αυτήν τη σύλληψη του Πόε. Όλα παραπέμπουν εκεί.
Το κοράκι εμφανίζεται απειλητικό, δημιουργεί -κυριολεκτικά- ρίγη τρόμου στον ήρωα, ενώ δίπλα του τρέχει μια φυσιολογική ζωή. Τα δυό παιδιά του, σκιαγμένα κι αυτά από την απώλεια της μητέρας τους, προσπαθούν να ακουμπήσουν σ’ έναν ετοιμόρροπο πατέρα. Σχεδόν σε κατάσταση παραίσθησης, ο γονιός τους αδυνατεί να παράσχει βοήθεια, εντάσσει και τα αγόρια του στο φαντασιοκόπημα. Αυτή η παράλληλη εξέλιξη του μεγέθους του πτηνού, με τη διαρκώς αυξανόμενη υπαρξιακή αγωνία του πατέρα, αποτελεί την κυριότερη αρετή του φιλμ, μέσα από την οποία αναβλύζει και η πίεση που δέχεται ο θεατής.
Οι ραφές του πραγματικού με το φανταστικό δουλεύονται ψιλοβελονιά από τον σκηνοθέτη Ντίλαν Σάουθερν, έτσι που να μπλέκεται το μυαλό μας στο υφάδι του ήρωα. Η προσπάθεια λογικών ερμηνειών γρήγορα βουλιάζει. Οι υπέροχα υποβλητικοί φωτισμοί του σκηνοθέτη και η αξιομνημόνευτη ερμηνεία του Μπένεντικτ Κάμπερμπατς συνθέτουν ένα κινηματογραφικό δίδυμο, που από μόνο του συστήνει την ταινία ως αξιοπρόσεκτη. Χωρίς τον εξαιρετικό Κάμπερμπατς θα ήταν αδύνατο να γίνει πειστική η παράδοξη αφήγηση. Τελικά, είναι αυτός που μας πείθει ότι το πένθος, η απώλεια και η συνοδός θλίψη μπορούν να εικονογραφηθούν, έχουν τη δυνατότητα να πάρουν σχήμα και μορφή.
Παλεύοντας με τον τρομακτικό κόσμο του μυαλού του, ο πατέρας προσπαθεί συνεχώς να διατηρήσει επαφή με την πραγματικότητα. Όντας ο ίδιος συγγραφέας και εικονογράφος κόμικ, μας ξεναγεί στην περιοχή της δημιουργίας. Δανείζεται τις εικόνες της φαντασίας του, τις μεταπλάθει σε εικόνες βιβλίου, κάνει την ταραγμένη του ψυχή άτυπο «σύμβουλο τέχνης».
Είναι ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Ντίλαν Σάουθερν, που ταυτίζεται με τον ψυχισμό του πρωταγωνιστή: η καλλιτεχνική δημιουργία αποτελεί γέννημα της πάλης ενός μυαλού και μιας ψυχής. Ο πατέρας προσπαθεί να διατηρήσει επαφή με την πραγματικότητα, πραγματοποιεί διάφορες συναντήσεις, με φίλους, με τους γονείς της αγαπημένης του, με έναν ψυχίατρο, με μια φίλη, ξεχωριστή παρουσία στη ζωή του.
Στο τέλος, μια καταλυτική σκηνή, ιδιαίτερης κινηματογραφικής έντασης, απελευθερώνει τον ήρωα από τα δεσμά της θλίψης και του πένθους, σαν τον ηρωινομανή που παλεύει να απαλλαγεί από τα φαντάσματά του. Ο δρόμος για τη νέα ζωή, ακόμη και για τον έρωτα, είναι ανοιχτός, τού τον έχει δείξει το πτηνό-κοράκι. Τελικά, ήταν φίλος του… Δυστυχώς, την αποκάλυψη την ακυρώνει το «δεύτερο» και γλυκερό, συμβατικό, τέλος της ταινίας.
Αξιολόγηση: **1/2
Διαβάστε επίσης:
Μία Γκοθ: Αποθεώνει τον Κρίστοφερ Νόλαν για την εμπειρία της στην «Οδύσσεια»
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
