Αν υπήρχε βραβείο για την πιο κυνική εργαλειοποίηση ενός συμβόλου «Ειρήνης», η Μαρία Κορίνα Ματσάδο μόλις θα είχε θέσει υποψηφιότητα με… το ίδιο της το Νόμπελ.

Μόνο που εδώ αρχίζει το φιάσκο: η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ αναγκάστηκε να υπενθυμίσει το αυτονόητο — ότι το βραβείο δεν μεταβιβάζεται, δεν μοιράζεται, δεν «παραχωρείται». Το μετάλλιο ως αντικείμενο μπορεί να αλλάξει χέρια, ο τίτλος του Νομπελίστα, όμως, όχι.

Χρονολόγιο ενός «σόου» με διεθνές ακροατήριο

Σύμφωνα με διεθνή και ελληνικά δημοσιεύματα, η Ματσάδο εμφανίστηκε στον Λευκό Οίκο στις 15 Ιανουαρίου 2026 και παρέδωσε στον Τραμπ το μετάλλιο σε κορνίζα — κίνηση που παρουσιάστηκε ως «προσωπικό σύμβολο ευγνωμοσύνης». Ο Τραμπ, από την πλευρά του, το πανηγύρισε δημόσια, σαν να του «απονέμεται» το Νόμπελ, ενώ ρεπορτάζ αναφέρει ότι της έδωσε ως «αντάλλαγμα» μια… τσάντα με επώνυμα είδη Trump. Η εικόνα είναι τόσο ωμή που μοιάζει με σάτιρα — αλλά καταγράφεται ως είδηση.

Η υπόθεση δεν «έσκασε» στο κενό. Η ίδια η Ματσάδο είχε ήδη αφήσει να εννοηθεί ότι θα ήθελε να «μοιραστεί» την τιμή με τον Τραμπ, επικαλούμενη τον ρόλο του στις εξελίξεις στη Βενεζουέλα. Η Επιτροπή την έκοψε ψυχρά: όχι, δεν γίνεται. Κι όμως, εκείνη προχώρησε στην πράξη-εντυπωσιασμού, μετατρέποντας το Νόμπελ σε props μιας πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Η πολιτική ουσία πίσω από την κορνίζα

Η κίνηση της Ματσάδο δεν είναι «αβλεψία». Είναι μήνυμα. Και το μήνυμα είναι απλό: «Δείτε πόσο χρήσιμη είμαι στον Λευκό Οίκο — δώστε μου πλάτη». Μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η ίδια εμφανίζεται να παλεύει για επιρροή στην επόμενη μέρα της Βενεζουέλας, το να ακουμπάς πάνω στο γραφείο του Αμερικανού προέδρου το ισχυρότερο ηθικό νόμισμα που διαθέτεις (το Νόμπελ σου) είναι κάτι ανάμεσα σε ικεσία και συναλλαγή.

Και κάπου εδώ γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: Αυτό ακριβώς βράβευσε η Νορβηγική Επιτροπή; Έναν άνθρωπο που, με την πρώτη ευκαιρία, μετατρέπει το βραβείο «Ειρήνης» σε προσωπικό δώρο προς έναν ισχυρό πολιτικό σύμμαχο; Αν το Νόμπελ υποτίθεται ότι επιβραβεύει αρχές, η εικόνα του μεταλλίου ως «κλειδιού πρόσβασης» σε πολιτική εύνοια είναι η απόλυτη ακύρωση του συμβολισμού του.

Η Νορβηγική Επιτροπή σε ρόλο… πυροσβέστη του ίδιου της του λάθους

Οι αντιδράσεις στη Νορβηγία ήταν σκληρές. Πολιτικοί χαρακτήρισαν την υπόθεση «παράλογη/absurd» και εξέφρασαν δημόσια ενόχληση για το ότι το Νόμπελ γίνεται εργαλείο προσωπικής προβολής — και μάλιστα με τρόπο που πλήττει το κύρος του θεσμού.

Το ακόμα πιο εξευτελιστικό για τον θεσμό είναι ότι, αντί το Νόμπελ να «προστατεύει» τον βραβευμένο από τον πειρασμό της ευκολίας και της συναλλαγής, ο θεσμός βρέθηκε να τρέχει πίσω από τα γεγονότα, να κάνει damage control, διευκρινίζοντας ξανά και ξανά ότι ο τίτλος δεν αλλάζει χέρια.

Το πραγματικό σκάνδαλο: Όχι ότι «δεν μεταβιβάζεται» — αλλά ότι κατέληξε να μοιάζει μεταβιβάσιμο

Τυπικά, η Επιτροπή έχει δίκιο: το Νόμπελ δεν μεταβιβάζεται. Ουσιαστικά, όμως, η ζημιά έγινε: για ημέρες, η δημόσια εικόνα είναι ένας πολιτικός που «παίρνει Νόμπελ» από τα χέρια μιας Νομπελίστριας και το πουλά επικοινωνιακά όπως τον βολεύει.

Και η Ματσάδο; Εκείνη επέλεξε να γίνει το πρόσωπο αυτής της εικόνας. Να φέρει η ίδια την κορνίζα. Να υπογράψει το κάδρο. Να ρίξει την έννοια «Ειρήνη» στο ίδιο μίξερ με την προσωπική της στρατηγική επιβίωσης.

Το Νόμπελ ως πολιτικό εργαλείο

Η Ματσάδο δεν «παρεξήγησε» το Νόμπελ. Το χρησιμοποίησε όπως ακριβώς ήθελε: ως πολιτικό εργαλείο. Κι αυτό είναι η πιο αμείλικτη κριτική — όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για εκείνους που της έδωσαν το βραβείο, χωρίς να προβλέψουν (ή χωρίς να τους νοιάζει) πόσο εύκολα ένα παγκόσμιο σύμβολο μπορεί να καταντήσει αντικείμενο προσωπικής συναλλαγής.

Διαβάστε επίσης:

Ο Τραμπ αποκαλεί τον κυβερνήτη της Μινεσότα και τον δήμαρχο της Μινεάπολης «άχρηστους»

«Πόντιος Πιλάτος» για τη Ματσάδο η επιτροπή του Νόμπελ: Άρρηκτα συνδεδεμένο το βραβείο με τον νικητή – Μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει

Το Ιράν κατηγορεί ΗΠΑ και Ισραήλ για βία «τύπου ISIS» στη δική του εκδοχή για τις διαδηλώσεις