Με μια φράση φορτισμένη ιστορικά και συμβολικά, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να απαντήσει, εμμέσως πλην σαφώς, στα σενάρια, τις αμφιβολίες και τη φημολογία γύρω από μία πιθανή καθυστέρηση ή ακόμα και αναβολή για μετά τις εκλογές, στη διαμόρφωση της λεγόμενης «μεγάλης προοδευτικής παράταξης». Το «κι όμως κινείται», «δάνειο» από τον… Γαλιλαίο, δεν ήταν ένα ρητορικό εύρημα της στιγμής. Ήταν μια πολιτική δήλωση με σαφή αποδέκτη και προσεκτικά μετρημένο βάθος.

Στο εσωτερικό του προοδευτικού χώρου, η επιλογή των λέξεων μοιάζει να απαντά σε δύο παράλληλες συζητήσεις. Από τη μία, σε όσους θεωρούν ότι ο Τσίπρας έχει κλείσει οριστικά τον πολιτικό του κύκλο, περιοριζόμενος σε ρόλο σχολιαστή ή «ιστορικού προσώπου». Από την άλλη, σε εκείνους που βλέπουν τη συζήτηση για νέα πολιτική σύνθεση ως θεωρητική άσκηση χωρίς πραγματικές προϋποθέσεις. Και κυρίως ότι η συζήτηση αυτή επηρεάζεται μέχρι ακύρωσης από την κάθοδο της Μαρίας Καρυστιανού στον πολιτικό στίβο. Το μήνυμα είναι διπλό: ούτε αποχώρηση, ούτε ακινησία.

Διατηρεί τον έλεγχο των εξελίξεων

Παράλληλα, η αναφορά λειτουργεί και ως μήνυμα προς τα κόμματα και τα στελέχη της ευρύτερης Κεντροαριστεράς. Σε μια περίοδο όπου αναζητούνται νέες ισορροπίες, η φράση «κι όμως κινείται» υπενθυμίζει ότι το πολιτικό τοπίο δεν έχει ακόμη σταθεροποιηθεί. Ότι δεν έχουν κλείσει όλοι οι λογαριασμοί. Και ότι οι διεργασίες για ανασύνθεση – είτε σε επίπεδο πολιτικού φορέα είτε σε επίπεδο κοινωνικής εκπροσώπησης- παραμένουν ανοιχτές.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν μίλησε ρητά για νέο κόμμα. Δεν ανακοίνωσε πρωτοβουλία, δεν έδωσε χρονοδιάγραμμα, δεν περιέγραψε οργανωτικό σχήμα. Αντίθετα, επέλεξε τη στρατηγική της υπαινικτικής επιβεβαίωσης: κάτι κινείται, αλλά δεν κατονομάζεται. Πρόκειται για τακτική που του επιτρέπει να διατηρεί τον έλεγχο του χρόνου και των εξελίξεων, χωρίς να εγκλωβίζεται σε προσδοκίες ή πιέσεις πρόωρης αποκάλυψης.

Τέλος, υπάρχει και το μήνυμα προς το πολιτικό και μιντιακό σύστημα συνολικά. Η φράση υποδηλώνει ότι η απουσία από την πρώτη γραμμή δεν ισοδυναμεί με πολιτική αδράνεια. Ότι η ηγεμονία που κάποιοι θεωρούν δεδομένη μπορεί να αποδειχθεί εύθραυστη. Και ότι το κεφάλαιο «Τσίπρας» δεν έχει ακόμη κλείσει.

Σε μια περίοδο όπου η προοδευτική παράταξη αναζητά αφήγημα, πρόσωπα και κατεύθυνση, το «κι όμως κινείται» έρχεται να λειτουργήσει ως υπενθύμιση: η πολιτική, όπως και η Ιστορία, δεν τελειώνει όταν παύει να φαίνεται. Συχνά, τότε ακριβώς αρχίζει να κινείται.

Διαβάστε επίσης:

«Τέλος ανοχής» και… τέλος αντοχής – Στην κοινωνική δυσφορία ποντάρει η κυβέρνηση για τον τερματισμό των μπλόκων

Καρυστιανού: «Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του»

Ελλάδα και Κύπρος στο «Συμβούλιο Ειρήνης» για τη Γάζα – Τι σημαίνει η πρόσκληση Τραμπ