Κάθε φορά που φτερουγίζει μια πεταλούδα στην πλατεία Συντάγματος, στην ελληνική δημοσιογραφία αρχίζει μια καταιγίδα πολιτικών σεναρίων. Όσο μάλιστα πιο στάσιμο είναι το κεντρικό πολιτικό σκηνικό τόσο μεγαλύτερη είναι η φασαρία που συνοδεύει το φτερούγισμα της πεταλούδας. Ίσως επειδή είναι πραγματικά μεγάλη η ανάγκη των σεναριολόγων να εμπορευτούν νέα και άφθαρτα προϊόντα.

Τα ελάχιστα τελευταία χρόνια χτύπησαν τα φτερά τους ουκ ολίγες πεταλούδες: Βελόπουλος, Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, τώρα η Καρυστιανού, ο Νατσιός, η Λατινοπούλου και αναμένεται ο Τσίπρας – αν και αυτός μόνο νέος δεν είναι. Το ίδιο διάστημα

• η Ν.Δ. βούτηξε με το κεφάλι κάτω,
• το ΠΑΣΟΚ δεν πήρε τα πάνω του,
• ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε,
•  η γκρίζα ζώνη διευρύνθηκε,
• η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος και των θεσμών – ή μήπως η βαρεμάρα για την πολιτική ακινησία και τις συνεχείς δημοσκοπήσεις; – εκτινάχθηκε.

Φως στο τούνελ όμως ουδέποτε φάνηκε. Καμιά στιγμή δεν εμφανίστηκε στον ορίζοντα μια πολιτική πρόταση δημοσκοπικά, πολιτικά και κοινωνικά ανταγωνιστική προς αυτή της Ν.Δ. Στις περιπτώσεις μάλιστα των προαναφερθεισών… πεταλούδων δεν υπήρξε καν πρόταση – ούτε φαίνεται εφικτό να υπάρξει. Το δε κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι διαρκώς διασπούν σε μικρότερα κομμάτια κάθε υποψία αντίθεσης προς την κυβέρνηση της Ν.Δ.

Ένα διόλου παράδοξο χαρακτηριστικό των τελευταίων ετών είναι πως όσο εντείνεται και εξαπλώνεται η οργή τόσο απομακρύνεται η δυνατότητα να συντεθεί μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Ακριβώς επειδή η οργή είναι εκ φύσεως αντιπολιτική και αντιθεσμική, όσο πληθαίνουν οι «επενδύσεις» σε αυτήν τόσο κατακερματίζεται η αντιπολίτευση, αφού το θυμικό παίρνει σβάρνα ακόμη και κατ’ εξοχήν θεσμικές και δυνάμει κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις.

Θα μπορούσε κάποιος να κατηγορήσει γι’ αυτό τους αριβίστες της πολιτικής, του επιχειρείν και της δημοσιογραφίας, που διαρκώς, με ευκαιριακές «επενδύσεις» στο τίποτα, υπονομεύουν ό,τι έχει απομείνει από πολιτικό λόγο και συγκρότηση στη χώρα. Θα μπορούσε επίσης να τα βάλει με την αδυναμία κυβέρνησης και θεσμικής αντιπολίτευσης να πείσουν. Όμως το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο – και κατ’ εξοχήν κοινωνικό.

Δυστυχώς όσο η κατάσταση χειροτερεύει – εντός και εκτός χώρας – και όσο οι κίνδυνοι αυξάνονται και μεγεθύνονται τόσο περισσότερο κυριαρχούν στην κοινωνία ο χαβαλές, η ενδοσκόπηση, η μεγέθυνση του τίποτα και η ανάλογη… τιποτολογία. Αν αυτό το – προς το παρόν δημοσκοπικό – φαινόμενο επιβεβαιωθεί στις κάλπες, θα έχουμε ένα αδιάψευστο δείγμα πολιτικής και κοινωνικής παρακμής…

Διαβάστε επίσης

Δημοσκοπικές αλχημείες και χαρά μεγάλη στην κυβέρνηση

«Πλιάτσικο στη Δημοτική Γη με “κρατική βούλα” και αυτοδιοικητική ανοχή»

Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις επιλογές Τράμπ;