Marcel Le Glay – Yann Le Bohec – Jean-Louis Voisin
Ρωμαϊκή Ιστορία
Επιστημονική επιμέλεια – ενημέρωση – συμπλήρωση: Σωτήρης Μετεβέλης
Μετάφραση: Σωτήρης Μετεβέλης – Χρήστος Γεμελιάρης
Εκδόσεις: Εστία
Σελ.: 688

Έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο που φιλοδοξεί να καταστήσει κατανοητή και χωρίς απλουστεύσεις τη ρωμαϊκή ιστορία. Και αυτό, σε έναν χώρο όπως ο ελληνικός, όπου η Ρώμη εξακολουθεί να διαβάζεται συχνά είτε μέσα από τον θαυμασμό είτε μέσα από έναν υπόγειο πολιτισμικό ανταγωνισμό με τον ελληνικό κόσμο, το καθιστά ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Η βασική αρετή του βιβλίου είναι ότι αρνείται να δει τη Ρώμη ως «μοίρα» ή ως αναπόφευκτη αυτοκρατορική κατάληξη. Η ιστορία της δεν παρουσιάζεται ως ευθύγραμμη πορεία προς την παγκόσμια κυριαρχία, αλλά ως μια σειρά από επιλογές, κρίσεις, συγκρούσεις, προσαρμογές. Από την τοπική πόλη του Λατίου έως την κοσμοκρατορία, η Ρώμη γίνεται κατανοητή σαν μια πόλη η οποίαμαθαίνει, αποτυγχάνει, διορθώνεται, επιβάλλεται και τελικά φθείρεται δίχως να «εκπληρώνει» κάποιο προδιαγεγραμμένο πεπρωμένο.

Αυτός ο τρόπος αφήγησης είναι δομικός και αναλυτικός, με σταθερή επιφυλακτικότητα απέναντι στις μεγάλες λέξεις. Η res publica προσεγγίζεται ως ιστορικός μηχανισμός, η Αυτοκρατορία ως συγκεκριμένη μορφή εξουσίας και η έννοια της «παρακμής» ως πρόβλημα ερμηνείας. Τα φαινόμενα εξετάζονται μέσα στη χρονική τους εξέλιξη, με έμφαση στις λειτουργίες και τις μεταβολές τους, χωρίς συμβολικές φορτίσεις ή ηθικολογικές προβολές.

Το βιβλίο συνδυάζει πολιτική, στρατιωτική, κοινωνική και οικονομική ιστορία σε ένα ενιαίο αφήγημα με εσωτερική συνοχή. Ο στρατός προσεγγίζεται ως θεσμός ενταγμένος στην κοινωνία, η πολιτική ως πεδίο πρακτικών και ισορροπιών, η οικονομία ως πλέγμα σχέσεων και μηχανισμών και η κοινωνία ως ενεργό πλαίσιο μέσα στο οποίο όλα αυτά λειτουργούν και μεταβάλλονται.

Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η παρουσίαση της μετάβασης από τη Δημοκρατία στην Αυτοκρατορία. Χωρίς ρητορικές κορώνες, οι συγγραφείς δείχνουν πώς η κρίση των θεσμών γεννήθηκε μέσα από την ίδια την επιτυχία της Ρώμης: την επέκταση, τη συγκέντρωση πλούτου, τη στρατιωτικοποίηση της πολιτικής ζωής. Ο Καίσαρας, ο Αύγουστος και οι διάδοχοί τους εμφανίζονται ως φορείς λύσεων σε προβλήματα που είχαν ήδη ξεπεράσει τη Δημοκρατία.

Η ελληνική έκδοση

Εδώ η ελληνική έκδοση αποκτά αυτοτελή σημασία. Η επιστημονική επιμέλεια και ενημέρωση του Σωτήρη Μετεβέλη λειτουργεί διορθωτικά, καθώς αντιμετωπίζει το έργο ως ζωντανό σώμα, το οποίο πρέπει να συνομιλήσει με τη σύγχρονη ιστοριογραφία αλλά και με τον Έλληνα αναγνώστη.

Ιδιαίτερα κρίσιμο είναι το μεταφραστικό ζήτημα. Η απόδοση της ρωμαϊκής ορολογίας στα ελληνικά – θέμα στο οποίο ο επιμελητής αναφέρεται διεξοδικά στο εκτενές σημείωμά του – δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, αλλά ιστοριογραφική επιλογή. Η res publica, οι θεσμοί, τα αξιώματα, οι κοινωνικές κατηγορίες, μεταφέρονται με σεβασμό στη μακρά ελληνική μεταφραστική παράδοση.

Αυτή η στάση έχει σημασία: επιτρέπει στον Έλληνα αναγνώστη να διαβάσει τη Ρώμη όχι ως «ξένο σώμα», αλλά ως μέρος ενός κοινού μεσογειακού πολιτισμικού χώρου, χωρίς να χάνεται η ιδιαιτερότητά της.

Η «Ρωμαϊκή Ιστορία» απευθύνεται σε αναγνώστες που προσεγγίζουν την Ιστορία ως εργαλείο κατανόησης και ερμηνείας του παρόντος. Δεν προϋποθέτει εξειδικευμένη ακαδημαϊκή εμπειρία, αλλά απαιτεί προσοχή, χρόνο και διάθεση για στοχασμό. Μέσα από την ανάλυση των θεσμών, των μηχανισμών εξουσίας και των μορφών συλλογικής οργάνωσης, προσφέρει ένα σταθερό πλαίσιο ανάγνωσης φαινομένων που επανεμφανίζονται σε διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες. Βιβλία αυτού του τύπου λειτουργούν ως μέσο κατανόησης των δομών που συνεχίζουν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πολιτική, την κοινωνία και την ισχύ σήμερα. Σε μιαν εποχή που η Ρώμη χρησιμοποιείται ως εύπεπτη αναλογία για τη σύγχρονη Δύση, το βιβλίο αυτό κάνει το αντίθετο: αποκαθιστά την πολυπλοκότητα της ιστορικής εμπειρίας.

Η «Ρωμαϊκή Ιστορία» των Marcel Le Glay, Yann Le Bohec και Jean-Louis Voisin, στην ελληνική της έκδοση, από τις εκδόσεις Εστία, αποφεύγει τον πειρασμό της τελικής ερμηνείας. Επιλέγει έναν διαφορετικό ρόλο: λειτουργεί ως χώρος σκέψης. Η Ρώμη προσεγγίζεται ως αντικείμενο παρατήρησης, με διάρκεια, αντιφάσεις και εσωτερική συνοχή, απαλλαγμένη από τον θαυμασμό και την αποστροφή που συχνά βαραίνουν την πρόσληψή της.

Ίσως γι’ αυτό το βιβλίο αντέχει στον χρόνο. Επειδή κρατά ανοιχτή τη συζήτηση και καλλιεργεί την ικανότητα ανάγνωσης της εξουσίας, της συνέχειας και της φθοράς μέσα στην Ιστορία. Μια ικανότητα απαιτητική, αλλά αναγκαία, που μετατρέπει τη γνώση του παρελθόντος σε εργαλείο κατανόησης του κόσμου.

Διαβάστε επίσης:

«Μάθε με να χορεύω» στο Φίλιον

Βιβλίο: Η Βόρειος Ήπειρος ως παράπλευρη απώλεια

Βιβλίο: Ρεμπέτικο (Το κακό βοτάνι)