Δύο δυστυχήματα, σε διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Καμία προφανής σχέση μεταξύ τους, παρά μόνο ο σπαρακτικός κοινός παρονομαστής: τόσο πολύ αίμα χυμένο χωρίς λόγο, χωρίς φυσική καταστροφή, χωρίς πόλεμο, χωρίς κάτι το «μοιραίο».

Στη «Βιολάντα» πέντε εργάτριες σκοτώθηκαν από μια έκρηξη που, όπως ήδη προκύπτει, δεν ήταν απρόβλεπτη. Σε έναν εργασιακό χώρο όπου η ασφάλεια θα έπρεπε να αποτελεί αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση, αποκαλύπτεται σταδιακά ένα γνώριμο μοτίβο: μέτρα που δεν εφαρμόστηκαν, έλεγχοι που δεν έγιναν, προειδοποιήσεις που υποτιμήθηκαν.

Οι γυναίκες αυτές δεν χάθηκαν από «ατύχημα». Χάθηκαν επειδή η πρόληψη θεωρήθηκε κόστος και όχι ευθύνη. Επειδή κάποιος θεώρησε ότι «δεν θα συμβεί εδώ».

Για τους επτά φιλάθλους του ΠΑΟΚ, που δεν θα επιστρέψουν ποτέ από ένα ταξίδι που υποτίθεται ότι θα ήταν γιορτή, χάνει κανείς τα λόγια του. Το συνταρακτικό βίντεο που αποτυπώνει καρέ – καρέ τη φονική σύγκρουση μοιάζει ακατανόητο, λες και ένα «αόρατο χέρι» ήταν αυτό που κρατούσε το τιμόνι και όχι ο οδηγός.

Κι αυτό το «χέρι», είτε ήταν μηχανική βλάβη είτε ανθρώπινη κόπωση, εμφανίστηκε επειδή κανείς από όσους επιβιβάστηκαν στο βαν δεν σκέφτηκε την πιθανότητα ότι «αυτό μπορεί να συμβεί εδώ, μπορεί να συμβεί σε εμάς».

Δώδεκα άνθρωποι χάθηκαν μέσα σε δύο μέρες, σε δύο εντελώς διαφορετικά και φαινομενικά ασύνδετα περιστατικά. Υπάρχει, ωστόσο, μια αδιόρατη σύνδεση.

Και στις δύο περιπτώσεις το κακό δεν προήλθε από κάποια ακραία συνθήκη, αλλά από μια αλυσίδα επιλογών, πράξεων και παραλείψεων, βασισμένων είτε στη «λογική» ότι οι κανόνες υπάρχουν για να παρακάμπτονται είτε στην ψευδαίσθηση ότι «αυτό δεν θα συμβεί σε εμάς».

Να, όμως, που το «κακό» συμβαίνει. Και έρχεται το σοκ της τραγωδίας για να ακολουθήσει το γνώριμο τελετουργικό: δηλώσεις, συλλυπητήρια, έρευνες. Και ύστερα, σιωπή. Μέχρι το επόμενο δυστύχημα, που θα βαφτιστεί ξανά «ατυχία».

Διαβάστε επίσης:

Η Δικτατορία των Δημοσκοπήσεων: Πώς θάψαμε την πολιτική κάτω από γραφήματα

Ελλάδα 2.0 και… νεοδημοκρατικός παρασιτισμός

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα