Όποιος κάποτε διαφώνησε με τον Γιώργο Παπανδρέου και τις επιλογές του δεν δικαιούται να επιστρέψει στο ΠΑΣΟΚ, ακόμη και αν από τότε δεν φέρθηκε προκλητικά και απαξιωτικά στο πρώην κόμμα του.

Αν μάλιστα έφευγαν και κάμποσοι που και σήμερα δεν συμφωνούν μαζί του, ακόμη καλύτερα: οι πολιτικοί του φίλοι, που καλλιεργούν αυτό το κλίμα (διότι ο ίδιος ο ΓΑΠ πολύ αμφιβάλλουμε αν ασχολείται), δεν αποκλείεται να πιστεύουν ότι έτσι θα ανακτήσουν τον έλεγχο του Κινήματος, παρότι αποτελούν μια οικτρή μειονότητα σε επίπεδο μελών, φίλων και ψηφοφόρων. Χώρια που είναι και διασπασμένοι σε αλληλομισούμενες φατρίες…

Μακάρι όμως αυτά να ήταν μόνο τα προβλήματα του ΠΑΣΟΚ, όπου, κατά την κλασική κινηματογραφική ατάκα, είναι μια… ωραία ατμόσφαιρα και δυσκολεύονται να το κρύψουν.

Περισσότερο απ’ όλα δυσκολεύονται να βάλουν κάτω από το χαλί τον παραλογισμό που επικρατεί σε κάμποσα επίπεδα.

Ένα εξ αυτών είναι ο «χοντρός» εκβιασμός της ΠΑΣΚΕ: Ή η ηγεσία του Κινήματος καλύπτει τον ερευνώμενο για υπεξαίρεση Γιάννη Παναγόπουλο ή τα καλά τα παλικάρια την κάνουν γι’ άλλες (συνδικαλιστικές και πολιτικές) πολιτείες.

Το δεύτερο επίπεδο αφορά τον δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα, ο οποίος έχει αναγάγει σε μητέρα των εσωκομματικών μαχών την υιοθέτηση (από το επερχόμενο συνέδριο) ψηφίσματος που θα αποκλείει τη μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία με τη Ν.Δ.

Ανοιχτές θύρες παραβιάζει βεβαίως, αφού ουδείς έχει τέτοιο σχεδιασμό και άπαντες έχουν αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο, αλλά γιατί να μην το βροντοφωνάξουν και να μην αποκλείσουν την ψήφο των κεντρώων;

Υπάρχει άλλωστε περίσσεια ψήφων από τα αριστερά, τις οποίες ποιος θα πάρει; Σιγά μην τις μοιραστούν ο Τσίπρας, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά, ο Βαρουφάκης, η Ζωή και ο Κασσελάκης. Στον Χάρη Δούκα θα πάνε ολοσούμπιτοι οι αριστεροί.

Κι αν δεν πάνε, τι έγινε; Άλλος είναι ο πρόεδρος κι αυτός θα φταίει. Κι αφού θα φταίει, θα του ζητήσουν και τα ρέστα. Όλα όμορφα καμωμένα.

Βεβαίως, υπάρχει και άλλου είδους εσωκομματική κριτική στο ΠΑΣΟΚ, όπως αυτή του Παύλου Γερουλάνου, ο οποίος – για όσους ξέρουν συνολικά τις ενστάσεις του – δεν ανησυχεί μόνο για την κολλημένη δημοσκοπική βελόνα, αλλά και για την πλημμελή παραγωγή πολιτικού και οργανωτικού έργου.

Κι εντάξει, ο εν λόγω μπορεί να έχει μείνει στην εποχή που ήταν στενός συνεργάτης του ΓΑΠ, όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν πάρα πολύ μεγαλύτερο, με απείρως περισσότερα στελέχη και αμέτρητους έμπειρους παράγοντες σε παραγωγικές ηλικίες, αλλά τουλάχιστον λέει κάτι πολιτικό.

Κι ας μην αναφερθούμε σε όσους θεωρούν ότι τα προσωπικά τους νιτερέσα είναι πάνω απ’ όλους και απ’ όλα – εδώ η μπάλα χάνεται τελείως.

Αν πάντως το καλοσκεφτεί κάποιος, η εικόνα είναι εντελώς παράλογη: Αυτοί που χαλάνε, για το προσωπικό τους όφελος, την εικόνα του ΠΑΣΟΚ προκαλώντας καβγάδες με όλους και για τα πάντα, αφαιρώντας ψηφοφόρους αντί να προσθέτουν, είναι ακριβώς εκείνοι που ήδη από τώρα ζητούν τα ρέστα για την καθήλωση στις δημοσκοπήσεις. Και θα τα ζητήσουν και μετά τις κάλπες.

Το χειρότερο γι’ αυτούς είναι πως πιστεύουν ότι τότε θα πάρουν τη ρεβάνς. Κούνια που τους κούναγε…

Διαβάστε επίσης

Πώς τα τρόφιμα έγιναν πολυτέλεια στην Ελλάδα

Δυναμίτης στα θεμέλια της συνδικαλιστικής και πολιτικής αξιοπιστίας

Στη… σέντρα πάλι ο Γιώργος Α. Παπανδρέου – Γιατί άραγε;