Τίτλος ταινίας: «Οικογένεια προς ενοικίαση»
Σύνοψη: Μια εταιρεία στην Ιαπωνία νοικιάζει ηθοποιούς προς πάσα χρήση: συνοδοί εκδηλώσεων, σύντροφοι μοναξιάς, φίλοι, ακόμη και τεθλιμμένοι συγγενείς κηδείας μπορούν να γίνουν αντικείμενα υπόδυσης, προκειμένου να ανακουφίσουν τις ψυχικές ανάγκες των ατόμων. Κάποιες φορές, όμως, οι ρόλοι μπλέκονται
Σκηνοθεσία: Χικάρι
Παίζουν: Μπρένταν Φρέιζερ, Μαρί Γιαμαμότο, Τακεχίρο Χίρα

Μέσα από την πρώτη, σχεδόν κωμική σκηνή, δίνεται η αφορμή στη σκηνοθέτιδα Χικάρι (έτσι υπογράφει) να ξετυλίξει σιγά-σιγά το δράμα που παίζεται στα μετόπισθεν μιας άψογα οργανωμένης κοινωνίας. Καλύτερα: στο εσωτερικό των «τετραγωνισμένων» ατόμων, τα οποία απαρτίζουν τούτη την κοινωνία. Παρά το γεγονός το γκρίζο θέμα θα μπορούσε να συνοδευτεί με ανάλογα μουντά χρώματα,  η Χικάρι επιλέγει να σκορπίσει χρώματα, κάτι που κάνει την ταινία της ευχάριστη στην παρακολούθηση, επιλέγοντας την τρυφερότητα στη ματιά της, αντί για κριτική σκληρότητα. Όντας, παραλλήλως, διακεκριμένη εικαστικός, η σκηνοθέτης γνωρίζει τον τρόπο. Δείχνει κατανόηση, αγκαλιάζει τους ήρωές της, ακόμη κι αυτόν τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, ο οποίος αποδεικνύεται «θύμα» του ιού της μοναξιάς. Το απορημένο βλέμμα του θεατή, μπροστά σε όλα τα συμβαίνοντα, σε μια πρωτόγνωρη γι’ αυτόν κατάσταση, το αντιπροσωπεύει ο πρωταγωνιστής Μπρένταν Φρέιζερ. Ρόλος μέσα στον ρόλο είναι η παρουσία του στην ταινία.  Με υπερβολή και μανιερισμό, κάποιες φορές, αφού το ύφος του είναι διαρκώς απορημένο, αδυνατεί να αποδώσει τις απαιτούμενες συναισθηματικές διαβαθμίσεις. Γύρω του χορεύουν εικόνες μιας άλλης κουλτούρας, μιας διαφορετικής αντίληψης ζωής, κάτι που θα μπορούσε να παραπέμψει στο κλασικό, πλέον, «Χαμένοι στη μετάφραση». Λίγο Μπιλ Μάρεϊ, ο Μπρένταν Φρέιζερ προσπαθεί, αλλά δεν κατορθώνει ανάλογες επιδόσεις. Η επιμονή στην κριτική της ερμηνείας του γίνεται απαραίτητη, αφού το ίδιο το φιλμ αποτελεί ένα σχόλιο πάνω στην τέχνη του ηθοποιού και τον θεμελιώδη ρόλο της στο κτίσιμο ενός έργου, ίσως και της ίδιας μας της ζωής.

Η ταινία, τελικά, εστιάζει σε δύο από τις αρκετές περιρρέουσες ιστορίες. Αυτήν όπου ο ήρωας υποδύεται τον πατέρα ενός κοριτσιού και μια δεύτερη, στην οποία παριστάνει τον δημοσιογράφο, προσποιούμενος  ότι ενδιαφέρεται για το παρελθόν ενός γηρασμένου συγγραφέα. Στη μια περίπτωση η νέα γενιά κι ένας χορός καρναβαλιών – ποιά καλύτερη ενσάρκωση της ανάγκης του ανθρώπου για μεταμφίεση; Στην άλλη μια πραγματική κηδεία, υπενθύμιση της αναγκαιότητας του κύκλου της ζωής και του θανάτου. Τώρα πια, η πένθιμη τελετή της αρχής γίνεται πραγματικότητα, ενώ ταυτοχρόνως και η ταινία, με τον ίδιο γλυκό τρόπο κλείνει τον δικό της κύκλο. Προσφέρει μια ζεστή αγκαλιά στον θεατή, αλλά και στους ανθρώπους μιας χώρας, που αρνούνται ακόμη και να αγγιχτούν, όταν χαιρετιούνται.

Αξιολόγηση **1/2

Διαβάστε επίσης:

«Porto Rico»: Ο Bad Bunny πρωταγωνιστής στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Residente με ένα all-star καστ (photos)

Peter Greene: Από «ατύχημα με όπλο» ο θάνατος του ηθοποιού του «Pulp Fiction»

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Θρίλερ, περιπέτεια και «Οικογένεια Προς Ενοικίαση» (Videos)